Η μελισσούλα

Το φως το αληθινο

2011-01-28T21:39:00.003+01:00

Μην σας παραπλανεί ο τίτλος: δεν αναφέρεται σε μια παγκόσμια και καθολική αλήθεια, σε ένα υψηλό νόημα ή σε μια αξία της ζωής που (ξανα)βρέθηκε στην σύγχρονη κοινωνία.
Πρόκειται για την σύνδεση με το ιντερνετ στο μελισσόσπιτο που εδέησε μετά απο ενάμιση μήνα απο την τελευταία αίτηση να λειτουργήσει (45 μέρες είναι αυτές-ξέρετε πόσα παστάκια μπορούν να φαγωθούν σε αυτές τις μέρες, πόσες θερμίδες και πόσα διπλάκια μπορούν να αποκτηθούν?). Μετά απο καιρό και μερικά κρατς τεστ νεύρων με τους τεχνικούς για την γραμμή, με το που πάτησα τον browser, ξεκίνησε η ιστοσελίδα. Έτριβα τα μελισσοματάκια μου: Αποκάλυψη! Σαν να βγήκα απο σκοτεινό λαγούμι (λέμε τώρα), σαν να έβγαλε ήλιο μετά την βροχή (τσαφ! κάηκε η ασφάλεια του μυαλού), σαν ένα θείο δώρο εξ ουρανού (βέβαια τα λεφτά θα ήταν πιο χρήσιμα, αλλά δεν βαριέσαι...). Πάντως, τώρα που μιλάμε για δώρα απο το διάστημα, βρήκα στο μπαλκόνι μου την προηγούμενη εβδομάδα ένα στρινγκ και ακόμα ψάχνω απο πιο μπαλκόνι έφυγε.
Ελπίζω ο νέος χρόνος να μπήκε με το δεξί για όλο τον κόσμο-και εννοώ με υγεία και όχι με χρήματα. Αν είμαστε καλά και έχουμε δίπλα μας εξίσου καλά όσους αγαπάμε, θα τα καταφέρουμε. Για όλους θα είναι οικονομικά και επαγγελματικά μια δύσκολη χρονιά, ή τουλάχιστον έτσι μας απειλούν.
Μόνο εμπόδιο όμως θα είναι ο ίδιος μας ο εαυτός και η παραίτηση απο τα όνειρά μας. Θα μου πει βέβαια κάποιος, εύκολα το λες ρε Μέλισσα, αλλά τι γίνεται αν μείνεις άνεργος με οικογένεια, αν απειλείται το σπίτι σου, το μέλλον των παιδιών σου, επειδή κάποιοι αποφάσισαν να βυθίσουν αυτήν την μικρή και ανόητη χώρα στο χάος για να βγάλουν αυτοί πιο πολλά χρήματα.
Δεν είμαι όμως απαισιόδοξη. Μπορεί ίσως στιγμιαία να έρχονται στιγμές για εμένα, για όλους μας, που σπάμε και λυγίζουμε, που κρυβόμαστε και φοβόμαστε,που γονατίζουμε. Αλλά τότε είναι που πρέπει απλά να κάνουμε ένα μικρό βήμα, η καρδιά μας να ξαναδώσει το ρυθμό, να βάλουμε ξανά ένα λιθαράκι, τόσο δα μικρό, στον κόσμο μας. Και να βγάλουμε μια γλώσσα νααααα σε όσους μας φοβίζουν και να πούμε γελώντας: "Θα τα καταφέρουμε", όσο δύσκολο και αν μας φαίνεται.
Έχουμε άραγε άλλη επιλογή εκτός απο την πάλη?
Είναι 23:00 και έχω ήδη φάει ένα σακουλάκι τσιπς και αποπλανώ μια σοκολάτα (το παίζει δύσκολη). Σας αφήνω για να της πω δυο λογάκια κατ ιδίαν.

κυρ Χρήστος

2010-10-20T13:34:00.004+02:00

Δευτέρα 18/10/2010, γύρω στις δέκα και κάτι το πρωί. Η βροχή να πέφτει με το τουλούμι και γω να προσπαθώ να συνδυάσω την τσάντα, τα χαρτιά για την εφορία, το κινητό και την ομπρέλα. Στην Ομόνοια, πηγαίνοντας για την Α ΔΟΥ Αθηνών, με πόδια μουλιασμένα απο τα νερά-πόσο ανθεκτικές μπότες να βρω πια.

Στην γωνία Αθηνάς και τέρμα Πειραιώς ένα σκυλάκι μουσκεμένο ως το κόκαλο, τρομαγμένο και χαμένο. Οι περαστικοί περνούσαν αδιάφοροι και αυτό έκανε ελιγμούς ανάμεσα στα πόδια τους, προσπαθώντας να αποφύγει τα χτυπήματα. Ήταν μικρούλι, μαύρο και φορούσε κολάρο με τα στοιχεία του στο λαιμό. Το πλησίασα, να κι αν βρέχει, να κι αν δεν βρέχει, να το πιάσω, να βρω τηλέφωνο να πάρω αυτόν που το έχασε. Με κοίταξε φοβισμένο, ματάκια υγρά και θολά απο το κρύο, μου ξεγλίστρυσε και απομακρύνθηκε γρήγορα. Πέρασα ξανα μετά και ξανα το απόγευμα μήπως γυρνούσε, αλλά δεν το ξαναβρήκα. Ούτε ένα βλέμμα δεν έριχναν οι περαστικοί, πόσο μάλλον να νοιαστούν να το βοηθήσουν. Βάρυνε η καρδιά και δάκρυα ανέβηκαν στα μάτια. Ναι, εντάξει, το έχω αποδεχτεί, δεν μπορούμε να σώσουμε όλο τον κόσμο, αλλά σίγουρα μπορούμε να σώσουμε ένα κομμάτι του.

Χτυπάει το τηλέφωνο όταν φτάνω στο γραφείο, μια φίλη μου, να θέλει να μιλήσει για το δράμα της, γιατί είδε μια θεατρική παράσταση, της άρεσε ο ηθοποιός και τώρα έχει φάει κόλλημα μαζί του. Και ο συνάδελφος, ο οποίος πάει εδώ και χρόνια στον Οργανισμό Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας, να με ρωτά για χιλιοστή φορά, σε ποιον υπάλληλο του Οργανισμου πρέπει να πάει τα χαρτιά.Και την φίλη μου άκουσα με υπομονή και με υπομονή εξήγησα στον συνάδελφό μου ακριβώς τι πρέπει να κάνει. Γιατί, αν δεν κρατήσω τα νεύρα μου, θα τους πω πράγματα και με τρόπο που θα το μετανιώσω μετά.

Γιατί είμαι κουρασμένη και κενή, με ένα βάρος στο στήθος που με συνθλίβει και δεν έχω πια αντοχή για τίποτα και για κανέναν. Ένα βάρος που δεν κανείς δεν τολμά να με βοηθήσει, γιατί δεν αντέχουν όλοι οι άνθρωποι να ακούσουν χωρίς να μιλήσουν

17 Σεπτεμβρίου 2010, ένα ταξίδι απο Αθήνα για Λέσβο, εγώ, ο Σερ Πασχαλίτσος, μαζί με την αδερφή του, την μητέρα μου και φίλους και στα ψυγεία του πλοίου ένα φέρετρο, μαζί με την υπόσχεση να μπει στην αγκαλιά της γης της Ερεσού, που τόσο εκείνος ο άνθρωπος αγαπούσε. Την υπόσχεση να γυρίσει στο σπίτι του.

Την προήγουμενη μέρα τον είχαν πάει το μεσημέρι στο νοσοκομείο "Σωτηρία", γιατί δυσκολευόταν να ανασάνει. Έτρεχα βράδυ, μετά την δουλειά ,μέσα στο δασάκι του νοσοκομείου, για να φτάσω στην κλινική, όταν με πήρε ο Σερ: ''Μην ανησυχείς'', μου είπε, ''τώρα είναι καλύτερα απο το μεσημέρι, ηρέμησε''. Έκλεισα το τηλέφωνο σφίγγοντας τα δόντια, σταμάτησα λίγο να κλάψω πριν συνεχίσω: ο Σερ μου δεν είχε καταλάβει ότι ο άνθρωπός μας έφευγε και ότι αυτή ήταν η ηρεμία πριν το τέλος. Τον βρήκα σε κώμα και τον σύντροφό μου να προσπαθεί να τον συνεφέρει.

Αργά το απόγευμα στο καράβι, μόλις είχε βασιλέψει ο ήλιος, κοιτούσαμε τα βαθιά τριανταφυλλένια χρώματα του ουρανού που έσβηναν πάνω απο το Αιγαίο. Τίποτα ξανά δεν θα είναι το ίδιο για τον Σερ Σερ.

Η απώλεια ενός γονιού δεν ξεπερνιέται ποτέ και είναι μια πληγή που πονά για πάντα μέσα μας.

Ο κυρ Χρήστος, γιατί αυτό ήταν το όνομά του, ήταν λιγομίλητος. Είμαι σχεδόν οχτώ χρόνια με τον Σερ και με αυτόν τον άνθρωπο είχαμε ανταλλάξει λίγες σχετικά κουβέντες. Κάτι ότι ντρεπόμουν και εγώ, κάτι ότι ένιωθε άβολα κι αυτός που είμαι γυναίκα, όσες φορές κάτσαμε στο ίδιο τραπέζι λέγαμε λίγα πράγματα γύρω απο την καθηερινότητα. Αλλά πάντα μου έστελνε πακετάκια απο την Λέσβο, γεμάτα τυρί, τραχανά, σύκα και παστελάκι ('' να δει καλά το κορίτσι τα σύκα και να φάει ζεστή σουπίτσα!!'') και πάντα χαμογέλαγε όταν με έβλεπε- στο νοσοκομείο, ένα απόγευμα καθόταν στην βεράντα και τον ξύριζε ένας μπαρμπέρης. Όταν με είδε να ανεβαίνω τις σκάλες, χαμογέλασε αβίαστα και αυθόρμητα, σαν μικρό παιδί, και όταν τελείωσε και γύρισε στο δωμάτιο, με φίλησε και μου έσφιξε με αγάπη τα χέρια.

Και είναι αυτά τα χαμόγελα που μου έχουν μείνει στην καρδιά, τα καλοκαίρια στην Ερεσό, με τα τουρνουά μπιρίμπας, τα ρεμπέτικα, τα ούζα, τα σύκα και τα πρόβατα. Είναι η αγάπη που μου έδειξε αυτός ό άνθρωπος, που στεναχωριόταν το καλοκαίρι, γιατί ήταν άρρωστος ''και δεν μπορώ να βρω παστελάκι για την Αλεξάνδρα''. Είναι ότι ο καρκίνος τον σκότωσε γρήγορα μέσα σε ένα μήνα, δεν πρόλαβε καν να τον παλέψει. Είνα ότι έχω χάσει κι εγώ τους δικούς μου και οτι έχω κουραστεί να λέω αντίο σε ανθρώπους που αγαπώ, γιατί κάθε αντίο σκοτώνει και ένα κομμάτι του εαυτού.

Και είναι ότι αγαπώ πολύ τον Σερ και δεν ήθελα να βιώσει κι αυτός αυτή την απώλεια. Προσπαθώ να τον βοηθήσω, αλλά αυτό είναι κάτι που ο καθένας μας το περνά και το ξεπερνά μόνος του, λίγα μπορούν οι απ έξω να κάνουν.

Την Παρασκευή θα ξαναταξιδέψουμε, αυτή την φορά για το μνημόσυνο. Θα αφήσουμε για λίγο πίσω μας τα πάντα, ελαφρότητες, καθημερινότητα, υποχρεώσεις,για να κρατήσουμε μέσα μας μόνο τις αναμνήσεις.

Γιατί αυτές οι στιγμές, θα είναι ιερές και μόνο για την ψυχούλα που έφυγε.

Μακάρι ο Ταξιάρχης να σε προστατεύει στο παντοτινό σου ταξίδι στ αστέρια.

Γράμμα στο κενό

2009-12-24T10:26:00.007+01:00

Έξω έχει ψυχρίτσα και ήλιο, δεν μου αρέσει. Τα Χριστούγεννα τα θέλω παγωμένα, με ψιλή βροχούλα ή χιονάκι, όχι με ήλιο και ζέστη.

Είμαι μόνη μου στο γραφείο, έχουν πάρει άδεια οι υπόλοιποι, εγώ θα φύγω για Πρέβεζα την Κυριακή και θα γυρίσω μετά την Πρωτοχρονιά. Δεν με πειράζει που είμαι μόνη μου, μου αρέσει η ησυχία και η μοναξιά τις ώρες της δουλειάς, καμιά φορά και στις ώρες που είμαι στο σπίτι. Δεν μπορώ την βαβούρα και τον σαμάτά, με κουράζει πολύ.

Πέρασε το καλοκαίρι και το φθινόπωρο, φύγαν πιο γρήγορα απο κάθε άλλη φορά, πριν καταλάβω καν ότι ήρθαν. Και ορίστε, έφτασα στα Χριστούγεννα.

Λέω αερολογίες, ανώδυνες και γενικές, το ξέρω. Αλλά το κάνω για να μην σκέφτομαι τα προβλήματα. Για να προσπεράσω τις σκέψεις που με πονούν και να αποσπάσω την προσοχή μου στα μικρά και φευγαλέα, ώστε να μην πιάσω κουβέντα με τον εαυτό μου. Ναι ρε, λες και θα τα αφήσω πίσω μου και δεν θα με ξαναβρούν.

Παραμονή Χριστουγέννων 2009 και εγώ νιώθω μόνη και χαμένη. Χωρίζω με τον Σερ Σερ, η μητέρα του, η κ Πασχαλίτσα, έχει καρκίνο με μεταστάσεις και στην δουλειά τα έχω φορτωθεί όλα γιατί η άλλη δικηγόρος έφυγε και έμεινα μόνη μου. Η μητέρα μου δεν χειρουργείται για τον όγκο, θα κάνει απλά εξετάσεις και, αν υπάρξει αλλαγή προς το χειρότερο, μόνο τότε θα την βάλουν.

Ορίστε, και που τα 'πα, άλλαξε κάτι?

Πέρασε μισή ώρα και ακόμα κοιτάω σαν χαζή την οθόνη. Χτύπησαν και δυο γραμμές, δυο πελάτες έψαχναν την γραμματέα.

Μπλόκαρα.

Εύχομαι σε όλους σας Καλά Χριστούγεννα, με υγεία και χαρά. Το 2010 να έρθει χαρούμενο και φορτωμένο με δώρα και χαμόγελα.

Απο τον Γενάρη θα τα λέμε καθημερινά. Να περάσετε καλά!

μπλουμ μπαμ μπλουμ μπαμ μπλουμ μπαμ....

2009-06-22T11:19:00.005+02:00

η εικόνα είναι απο ericdravenscave.blogspot.com

μπλουμ τα ρούχα στο πλυντήριο, μπαμ το κινητό στον κάδο.

Ξανά μπλουμ τα ρούχα στο πλύντήριο -ασπρόρουχα στους 90 βαθμούς παρακαλώ- μπαμ το κινητό στον κάδο.

Γιατί πλενόταν και αυτό μαζί με τα ρούχα.

Κάποια στιγμή το Σάββατο το απόγευμα πρέπει να το έβγαλα απο την τσάντα και να το άφησα πάνω σε κάποιο έπιπλο κοντινό με το πλυντήριο και την μπουγάδα. Κάποια στιγμή, επίσης απροσδιόριστη, με τρόπο που δεν τον βρίσκουν ούτε οι πιο έμπειροι ντετεκτιβ πρέπει να έπεσε πάνω στα ρούχα, που είχα αραδιάσει στο πάτωμα για να τα βάλω να πλυθούν, και να ανακατεύτηκε με αυτά.

Και νεύρα η μέλισσα το Σάββατο το βράδυ γιατί νόμιζε ότι της έκλεψαν το κινητό στο σούπερ μάρκετ (πάσχω και απο πρώιμο αλτσχάιμερ: ακόμα και τώρα, δεν θυμάμαι να το κρατώ στα χέρια μου μέσα στο σπίτι μετά τα ψώνια) και δωστου κατήφεια και γκρίνια και δώστου ψυχανάλυση με τον Σερ πάνω απο ένα πιάτο με χοιρινό κρασάτο...

Ώσπου το μυστήριο, ''πώς μπόρεσε ο κλέφτης να το πάρει απο το τσαντάκι'', λύθηκε την Κυριακή το μεσημέρι που πήγα να απλώσω τα ρούχα. Η κακομοίρα η συσκευή είχε βράσει. Θα το πάω άυριο στον τεχνικό να δω αν φτιάχνεται.

Και η ατάκα της μαμάς μπαμπουρίνας: ''μα καλά, στο βρακί σου το είχες και το βάλες στο πλυντήριο?''

τι είδε η μέλισσα στις εκλογές

2009-06-09T12:14:00.004+02:00

Μεγάλο πανηγύρι οι εκλογές.

Όχι γιατί τους λείπει η σοβαρότητα ή το κύρος σαν θεσμός και κεκτημένο, αλλά γιατί διεξάγονται απο εμάς, που είμαστε για τα πανηγύρια.
Θα καταθέσω λοιπόν την εμπειρία μου σαν δικαστικός αντιπρόσωπος (με άλλα λόγια: σαν ο αρχικαρνάβαλος της υπόθεσης).
Τα τυπικά πριν την Κυριακή: Το εκλογικό τμήμα ήταν το μεγαλύτερο της Πρέβεζας: 544 άτομα εγγεγραμμένα, μαζί με εμένα και τον αναπληρωματικό 546, τα οποία δεν χωρίζονταν σε δύο τμήματα, όπως γίνεται στα άλλα σχολεία, αλλά ήταν όλα ενωμένα, σαν την Ευρώπη ένα πράγμα. Η Εφορευτική Επιτροπή ήταν απλά ανύπαρκτη: ο ένας στρατιωτικός, που λόγω επαγγέλματος εξαιρόταν, και ο ένας που είχε γεννήσει πρόσφατα η γυναίκα του, ήταν απόλυτα δικαιολογημένοι που δεν ήρθαν. Αν μην τι άλλο, ειδοποίησαν έγκαιρα. Οι άλλοι 6: δύο επικαλέστηκαν προβλήματα υγείας τελευταία στιγμή, ο ένας δεν ήρθε, μία ήρθε και είπε ψέμματα ότι θα έρθει στην καταμέτρηση (φταίω που δεν κράτησα τηλέφωνο) και μια νεαρή που, αν και είχε δηλώσει ότι θα λείπει, ήρθε να ψηφίσει και αρνήθηκε να καθίσει. Και γενικά στην πόλη μας υπήρχε πρόβλημα με τις επιτροπές. Ας είναι καλά οι τρεις εκλογικοί αντιπρόσωποι των κομμάτων που ήρθαν στο τμήμα μου και με βοηθήσανε οι άνθρωποι με έργο και με συμβουλές μέχρι το τέλος. Τους ευχαριστώ μέσα απο την καρδιά μου.
Και τώρα το τζέρτζελο: αντί να έρθουν πρωτίστως οι νέοι να ψηφίσουν, γιατί μας αφορά άμεσα η Ευρωπαϊκή Ένωση σαν γενιά του μέλλοντος (ωραίες ακούγονται οι λέξεις, θα το πάρω το ψώνιο πάνω μου), ήρθαν όλοι οι ηλικιωμένοι που το θεωρούσαν καθήκον τους να ψηφίσουν σαν πολίτες.
Ίσως γιατί έχουν ζήσει σε εποχές που η δημοκρατία και το δικαίωμα ψήφου δεν ήταν αυτονόητα.

Σκηνή 1: Μπαίνω με μια γιαγιούλα στο παραβάν, γιατί ήθελε βοήθεια
''-Παιδί μου'', με ρωτά,''δεν θυμάμαι το όνομα του κόμματος που θέλω να ψηφίσω''
''-Δεν πειράζει, περιγράψτε μου κάτι χαρακτηριστικό του, για να το βρούμε μαζί''
''-Να, είναι ένας χοντρούλης με δύο παιδιά''
''-Εννοείτε τον κ Καραμανλή''
''-Αχ μπράβο παιδάκι μου! Αυτόν!''

Σκηνή 2: Παππούς που έχει χάσει το χέρι του στον πόλεμο, έρχεται και ψηφίζει χωρίς καμία βοήθεια. Στην Ήπειρο βλέπω ακόμα ηλικιωμένους που έχουν ζήσει την Ιστορία μας και έχουν δουλέψει την γη μας.

Σκηνή 3: Μια γιαγιούλα πάει να βάλει την υπογραφή της στο βιβλίο πρωτοκόλλου
''-Δεν ξέρω παιδί μου γράμματα''
''-Δεν πειράζει, βάλτε απλά ένα σημάδι''
''-Αφτού?''
''-Λίιιγο πιο πάνω''
''-Παιδάκι μου δεν βλέπω και καλά!''
Το ροζιασμένο χέρι χαράζει με δυσκολία στο χαρτί ένα όνομα, σαν παιδάκι μικρό που μόλις έχει μάθει να γράφει. Τα γραμματάκια τρεμουλιαστά και αβέβαια.
Το βράδυ καταμέτρηση και μετά στις αρμόδιες υπηρεσίες τα έγγραφα. Η αποχή γενικά μεγάλη, αν και στο τμήμα μου ψηφίσαν 357.

Ωραίο πράγμα: να αποφασίζει μόνο το 35-40% των πολιτών για την Ευρώπη, για τα όργανα που θα ρυθμίσουν τους νόμους μας, την ζωή μας, το πλαίσιο στο οποίο θα δουλέψουμε. Και οι δικαιολογίες του τύπου ''μα γιατί να πάω να ψηφίσω, αφού δεν έχει νόημα'', ''δεν πάω γιατί άλλοι θα αποφασίσουν, ούτως ή άλλως, για μένα'','' δεν με ενδιαφέρει η Ευρώπη'', απορρίπτονται απο τις μέλισσες σαν παιδιάστικες και ενδεικτικές βολέματος. Ψήφος σημαίνει ενεργός και σκεπτόμενος πολίτης, ανήσυχος για την ζωή που εξελίσσεται γύρω του, πεισματωμένος να πει την γνώμη του και ας νιώθει ότι κανείς δεν τον ακούει. Καμιά εποχή δεν ήταν εύκολη και οι πολιτική ήταν πάντα ένας κλάδος που στεκόταν μακρυά απο τους πολίτες σχεδόν σε όλους τους τομείς. Αν όμως κανείς δεν παίρνει τον λόγο, όταν του δίνεται η ευκαιρία, τότε να είναι έτοιμος να του μπει φίμωτρο δια παντός και παρωπίδες με χαλινάρι. Και φυσικά να μην παραπονιέται ότι ''μας κυβερνούν οι λίγοι''. Μας κυβερνούν αυτοί τους οποίους αφήνουμε.

Πέρα απο τις εκλογές, η μέλισσα είδε το κομμάτι της Ιονίας Οδού, το οποίο έχει δοθεί στην κυκλοφορία. Είδε να παρακάμπτονται οι παλιοί δρόμοι και να ανοίγονται νέοι σε χωράφια και δάση που πριν ήταν κρυμμένα. Σκέφτηκε ότι τα χωριουδάκια, που στηρίζονταν οικονομικά απο την κίνηση στην παλιά οδό, θα μαραζώσουν, όπως μαράζωσαν και τα χωριά της Ηπείρου λόγω Εγνατίας. Είδε τις ακτές και τα χωράφια να ξεθωριάζουν μέσα στο μεσημεριάτικο φως και στο γαλάζιο της θάλασσας. Είδε ζωάκια να κείτονται σκοτωμένα απο τα αμάξια στα πλαϊνά των δρόμων και εκκλησάκια για τους ανθρώπους που χάθηκαν απο μια στραβοτιμονιά. Είδε πρόσωπα μέσα απο τα τζάμια των αυτοκινήτων, να γελούν, να συζητούν, να στέκονται σοβαρά.

Και μόλις έπεσε στο λουλούδι της το βράδυ, σκέφτηκε: ''..και αιεν ο κοσμος ο μικρος ο μεγας...''

Γενική ανασκόπηση περί ανέμων και Σερ

2009-06-03T11:15:00.006+02:00

(η εικόνα είναι απο http://www.devianart.com/)

Ναι ναι ναι, το ξέρω ότι χάθηκα, αλλά δυστυχώς η ανωτέρα βία δεν μου επέτρεψε να συνεχίσω το θεάρεστο έργο παραγωγής υγρού χρυσού- α και μια προειδοποίηση: τα εγκεφαλικά κύτταρα έχουν φύγει διακοπές, οπότε λέω ότι μου κατεβαίνει στο κεφάλι, οπότε δεν θα πρέπει να με πάρετε και στα σοβαρά.

Κατ αρχήν: πλέον είμαι δικηγόρος!!! Έδωσα τις @#%^ &* (έχω γίνει αθυρόστομη απο την κούραση και την υπερένταση) εξετάσεις στο Εφετείο και τις πέρασα, οπότε τώρα είμαι μια αξιοπρεπής βδέλλα έτοιμη να ρουφήξει το αίμα των αθώων (γκουουουχ γκουουουχ) πελατών της.
Και κατα δέύτερον: είμαι δικαστικός αντιπρόσωπος στην Πρέβεζα. Αν ακούσετε ότι όλη η Ευρώπη περιμένει τα αποτελέσματα μια μικρής περιοχής μια μικρής πόλης χαμένης στην Δυτική Ελλάδα, μην απορήσετε ποιος την έχει κάνει την βλακεία.

Αυτά ήταν τα νέα μου με λίγες λέξεις. Τα πιο σημαντικά, να εξηγούμαστε, γιατί ,αν προσθέσω και τις λεπτομέρειες της καθημερινότητας , δεν μου φτάνουν δέκα ποστ για να τα διηγηθώ όλα.
Κατα τ άλλα, όλα ανθηρά και μελένια. Στην δουλειά τα σύνηθη προβλήματα και γκρίνιες- ο καθένας έχει τις δικές του ανασφάλειες και κόμπλεξ τα οποία, δυστυχώς, μεταφέρει στον εργασιακό χώρο. Στο σπίτι το σκυλί είναι τρελαμένο, ο Σερ Σερ τέζα απο την δουλειά και την ζέστη- άσε που έχω νευριάσει κιόλας. Όχι μαζί του, αλλά με τους υπόλοιπους συναδέλφους, γνωστούς και φίλους. Όταν ακούω την πρόταση 'καλό παιδί, αλλά εσύ είσαι δικηγόρος ενώ αυτός δεν έχει σπουδάσει..', την κόβω κατευθείαν και δεν αφήνω τον συνομιλητή να συνεχίσει. Γιατί έτσι και συνεχίσει, θα ακολουθήσει η πρόταση 'ε τώρα που έγινες δικηγόρος, θα τον χωρίσεις και θα βρείς κάποιον καλύτερο (=με χαρτί πανεπιστημίου)' και μετά θα ακολουθήσει η δική μου πρόταση ' άντε και @#$%^' (είπα, έχω γίνει αθυρόστομη), την οποία δεν θα ξεστομίσω με αυτό το λεξιλόγιο, αλλά με πιο ευγενικό, που πάντως θα έχει την ίδια σημασία: άσε ήσυχο τον Σερ μου και πάρε τα κόμπλεξ σου και ξεκουμπίσου, μην σε τσιμπίσω με το κεντρί μου και σε στείλω πρησμένο στο νοσοκομείο.

Και όσο θυμάμαι τον Κούγια με το τακούνι στο κεφάλι... Τουλάχιστον ο Σερ φοράει τα παπούτσια στα πόδια και όχι στο κεφάλι, άσε που τα τακούνια δεν είναι και του γούστου του.

Και κλείνω το αλαλούμ ποστ με ένα τραγουδάκι, που ο Σερ Σερ μου το είχε σιγοτραγουδήσει ένα βράδυ. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά τους ανθρώπους τους κρίνω απο την καρδιά και την δύναμη των χεριών τους(δηλ την εργατικότητα) και όχι απο τα λεφτά ή τα πτυχία. Και ο Σερ είναι χρυσός, με τα καλά του και τα άσχημά του, με το κέφι αλλά και τα νεύρα του.

''Κλείσε με μέσα στο μικρό σου το τσαντάκι

με το κραγιόν και το παλιό σου καθρεφτάκι

κάνε με λέξεις σ' ένα πρόχειρο μπλοκάκι

οι σημειώσεις σου να γίνουνε στιχάκι

Να είμαι ήχος στην παλιά σου την κιθάρα

μέσα στη τσέπη τα κλειδιά και τα τσιγάρα

να 'μαι σε εκείνα που σ' αρέσουν και αγγίζεις

μέσα σ' όλα που προσέχεις και φροντίζεις

Κάνε με χρώμα που τα χείλη σου φιλάει

να 'μαι κόκκινο πιο πολύ σου πάει

βάλε με χάντρα στο λαιμό να σε φυλάει

μάτι κακό να μην σε ακουμπάει

Μέσα σ' όλα να με ζητάς

και όπου με βρίσκεις να με κρατάς

βάλε με ρούχο μέσα στο κρύο

κι όταν τρομάζεις

να σου λέω είμαστε δύο........''

Απογοήτευση....

2009-05-04T13:34:00.004+02:00

Έχω μόλις ρίξει το κλάμα της αρκούδας.

Μην ρωτήσετε πώς κλαίει μια αρκούδα, σας διαβεβαιώ ότι κλαίει πολύ και για αρκετή ώρα.
Μετά έτρεξα στην τουαλέτα, γιατί είμαι στο γραφείο και ένας ασκούμενος-παπαρούνα δεν είναι ότι καλύτερο μπορεί να τύχει σε έναν εργοδότη, και βάφτηκα για να κρύψω τα -εμφανισιακά-χάλια μου.

Την προηγούμενη εβδομάδα (25/04 και 26/04) έδωσα τις γραπτές εξετάσεις στον Δικηγορικό Σύλλογο για την άδεια ασκήσεως -και ουχί κατά το κακοήθες ξεσκήσεως- του επαγγέλματος. Οι εξετάσεις ήταν παρωδία: οι επιτηρητές μας έδωσαν τα άρθρα του νόμου στα οποία έπρεπε να στηριχτούμε και εμείς το μόνο που είχαμε ήταν να τα αναλύσουμε λιγάκι- κοινώς: να αποδείξουμε ότι στις μπουρμπουλήθρες είμαστε αστέρια. Πώς θα βγάλουμε αλλιώς λεφτά σαν δικηγόροι? Παρ όλ αυτά διάβασα πολύ και αγχώθηκα ακόμα περισσότερο. Είναι τουλάχιστον επιπόλαιο να πάει κάποιος σε τέτοιες εξετάσεις αδιάβαστος, έστω και αν υπάρχει αντιγραφή. Γιατί αν σου κάτσει η στραβή, είναι να σε κλαίνε οι ρέγγες (ούτε αυτές ξέρω πώς κλαίνε, φαντάζομαι όμως ότι θα κλαίνε περίεργα και για αυτό έγιναν διάσημες).
Μετά είχα σήμερα τις εξετάσεις των γερμανικών. Γιατί ναι μεν πέρασα τα γραπτά την προηγούμενη φορά, αλλά κόπηκα στα προφορικά και έπρεπε να τα επαναλάβω. Πριν απο αυτές όμως, έμαθα το σαββατοκύριακο ότι η μητέρα μου τελικά θα κάνει την εγχείρηση για τον όγκο στο στήθος μέχρι τα μέσα Ιουνίου, γιατί υπάρχει κίνδυνος να εξελιχθεί σε καρκίνο. Και φυσικά σήμερα για άλλη μια φορά ΔΕΝ τα πήγα καλά. Γιατί απαραίτητη προυπόθεση για να τα πας καλά, είναι να μην κομπιάζεις, να μιλάς άνετα και να μην κόβεις την πρόταση στην μέση για να την πιάσεις πάλι απο την αρχή, να μην κάνεις λάθη και να έχεις ένα αξιοπρεπές λεξιλόγιο. Και το θέμα ήταν εύκολο, που να τύχαινε και κάτι δύσκολο. Οπότε θα φάω ένα καλό βαθμό κάτω απο την βάση και θα με στείλουν για Νοέμβριο όπου, εκτός απο τα προφορικά θα δώσω και τα γραπτά πάλι, γιατί τα τελευταία τα κατοχυρώνεις μόνο μια φορά.
Και την Τετάρτη δίνω τα προφορικά για το ακόμα μεγαλύτερο πτυχίο (Großes) στο οποίο υποτίθεται ότι πρέπει να μιλήσω σαν naitiv German (ιθαγενής Γερμανός).
Το άλλο το ανέκδοτο με τον Τοτό το ξέρετε?

Και δώστου κλάμα η μέλισσα κλειδωμένη στην κουζίνα του γραφείου και δωστου ο Σερ Πασχαλίτσος να προσπαθεί μάταια να την παρηγορήσει μέσα απο το τηλέφωνο.

Δεν μου φταίει το ότι δεν θα περάσω ούτε την σημερινή ούτε τις επόμενες εξετάσεις. Μου φταίει ότι νιώθω σαν ηλίθια και μάλιστα σαν ηλίθια που έχει φτάσει στα όριά της απο το άγχος. Αν δεν μπορώ να βγάλω μια προφορική εξέταση 20 λεπτών (ήτοι 5 ερωτήσεις και μια ανάλυση θέματος), τι στο διάολο θα κάνω στο Εφετείο που θα έχω πέντε δικαστές να με ρωτάνε επι μία τουλάχιστον ώρα ότι τους κατέβει? Τι στο διάολο θα κάνω σαν δικηγόρος, όταν θα έχω να αντιμετωπίσω κατά πρόσωπο έναν άλλον συνάδελφο? Και εν πάσει περιπτώσει, τι στο διάολο μαθαίνω γερμανικά έξι χρόνια, αν είναι να μιλώ σαν τρίχρονο παιδάκι που του έχει κάτσει το μήλο στον λαιμό? Θέλω να γίνω και δικηγόρος και μεταφραστής γερμανικής ε? Τρία πουλάκια κάθοταν στην κυριολεξία! Εδώ μας έδωσαν τις απαντήσεις των θεμάτων και παρ ολ αυτά δυσκολεύτηκα σε κάποια απο τα μαθήματα, και ας υποτίθεται ότι είχα διαβάσει!

Και το σκηνικό που έχει επαναληφθεί την προηγούμενη εβδομάδα: να είμαι μετά απο δουλειά (ή, το Σάββατο 25/04, μετά απο δώδεκα ώρες εξέτασης), να διαβάζω του σκοτωμού, να έχω το άγχος με την μητέρα μου και να με παίρνουν οι φίλοι μου απο την Πρέβεζα (οι οποίοι είτε δεν έχουν σπουδάσει και τώρα δεν δουλεύουν και απλά περιμένουν αν τους κάτσει κάποιο πρόγραμμα απο τον ΟΑΕΔ είτε έχουν σπουδάσει, έχουν γυρίσει και κάνουν απλά διακοπές και θα δουν απο Οκτώμβριο και πέρα τι θα τους έχουν βρει οι γονείς τους) και να μου λένε ότι είναι βόλτα στην παραλία ,είναι κουρασμένοι και δεν ξέρουν αν θα βγουν και το βράδυ ή όχι.

Και μην ακούσω κανέναν να μου λέει ότι η προσπάθεια δεν πάει χαμένη. Ναι, συμφωνώ ότι δεν πάει, αλλά! Υπάρχει και αυτό το 'αλλά' ,γιατί άλλο να βρίσκεις κάποια πράγματα έτοιμα και άλλο να προσπαθείς για αυτά. Άλλο να ζητάς κάτι καλύτερο απο το βασικό και άλλο κάτι μέτριο και βολικό. Άλλο να προσπαθείς έχοντας όλη την οικογένεια στο πλευρό σου και άλλο να έχει μείνει η οικογένεια σου μισή και αυτή που έχει μείνει ακόμα να ταλαιπωρείται με την υγεία της και να δουλεύει σαν το σκυλί, αντί να κάθεται και να απολαμβάνει το σπίτι της.
Άλλο να έχεις την αυτοπεποίθησή σου στον Θεό, και ας μην υπάρχει λόγος για αυτό, και άλλο να μην μπορείς να αξιοποιήσεις τις δυνατότητες που έχεις. Γιατί άλλο είναι να μην τις έχεις και άλλο να τις έχεις και να μην μπορείς να τις εφαρμόσεις.Και άλλο να έχεις χρόνο και απλά να αγχώνεσαι και άλλο να σηκώνεσαι το βράδυ και να μην μπορείς να ανασάνεις απο την υπερένταση, γιατί δεν έχεις την πολυτέλεια να παίζεις με τα πτυχία και τα λεφτά που χρειάζονται.

Τάδε έφη μια απογοητευμένη μέλισσα.

Η αλήθεια είναι ότι σκεφτόμουν να υπαναχωρήσω και να μην δώσω τις υπόλοιπες εξετάσεις των γερμανικών, αλλά ας όψεται που έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου και στους νεκρούς μου ότι δεν θα κάνω ποτέ πίσω .Και μετά βουρ βουρ για τις εξετάσεις στο Εφετείο.

Αλλά πρώτα θα κάνω μια στάση στην γειτονιά μου για πιτόγυρα και σοκολατίνες.Αφού δεν μπορώ να διώξω την απογοήτευση, θα την βαρυστομαχιάσω.

Καλό Πάσχα!

2009-04-16T10:08:00.002+02:00

(εικόνα απο την διεύθυνση www.myspace.com/billy_fredricks)

Παρακαλώ λόγω εξετάσεων, φόρτου δουλειάς και καμένων εγκεφαλικών κυττάρων αναστέλεται για μερικές ακόμα μέρες η παραγωγή μελιού.

Οι παραγγελίες σας για βαζάκια θα προωθούνται στο τμήμα εκκρεμών μελοοφειλών για να τακτοποιηθούν αμέσως μετά την πάροδο του σχετικού κωλύματος.

Προς το παρόν,

Καλό Πάσχα

Frohe Ostern

Cчастливая пасха

Happy Easter

Pascua Feliz

Pasqua Felice

Bonnes Pâques

Σε όλες τις γλώσσες και με ευχές γεμάτες αγάπη για υγεία και χαρά.

Να είσαστε πάντα καλά και η ζωή σας να είναι ακύμαντη και γαληνεμένη, σαν λιμνούλα κρυμμένη σε ανθισμένο ξέφωτο.

υγ: Ανώνυμε και φίλοι που με επισκεφτήκατε στο προήγουμενο ποστ, σας χρωστάω μια απάντηση στα σχόλιά σας. Όταν το κυψελάκι πάρει μπρος ξανά, θα σας αφήσω μελοπατούσα.

26 Μαρτίου κάθε χρόνο και για πάντα

2009-03-26T11:26:00.006+01:00

Το είπα και πέρυσι, το επαναλαμβάνω και φέτος: παρελάσεις και τελετές δεν έχουν θέση στο κυψελάκι.

Την επανάσταση του 1821 θα την τιμήσουμε μόνο με το να μάθουμε την ιστορία μας καλύτερα και όχι με εμβατήρια.

Κάθε χρόνο αυτή μέρα θα είναι αφιερωμένη και το ποστ θα γίνεται κεράκι, θα παίρνει φωτιά απο τον καημό και θα λάμπει όσο πιο δυνατά μπορεί, για να φωτίζει στα σκοτάδια της εισόδου της άλλης ζωής, με την ελπίδα ότι υπάρχει πράγματι άλλη ζωή και ότι τα μάτια δεν κλείνουν ποτέ , μένουν ανοιχτά σε αυτή την άλλη πραγματικότητα, και ότι θα το δουν.

Γιατί ποτέ το 'μου λείπεις' δεν έχει την βαρύτητα ενός 'σ αγαπώ'.

Το καλοκαίρι του 2003, ήδη άρρωστος, καθόσουν μαζί μου στην βεράντα του σπιτιού και βλέπαμε μια ταινία, στην οποία ένας πατέρας, άρρωστος και αυτός απο καρκίνο, προσπαθούσε να τελειώσει ένα σπίτι πριν πεθάνει. Μόλις τελείωσε, με τον πρωταγωνιστή να πεθαίνει, ήσυχος ότι τελείωσε το έργο του, είχες γυρίσει και με είχες ρωτήσει, αν θα σε θυμόμουν όταν θα έφευγες. Δεν σου απάντησα. Θεώρησα την ερώτηση τόσο ηλίθια, τόσο απαράδεκτη, που νευρίασα, σε λοξοκοίταξα και έφυγα σιωπηλή μέσα στο σπίτι.

Αν γυρνούσα το χρόνο πίσω θα σου φώναζα ότι δεν θα σε άφηνα να φύγεις και ότι ποτέ δεν φεύγουν αυτοί που αγαπάμε.

Αλλά έφυγες τα μεσάνυχτα της 26ης Μαρτίου 2004.

Για πολύ καιρό μετά ήμουν σε σύγχυση, δεν μπορούσα ούτε το πρόσωπό σου να θυμηθώ. Ένιωθα τύψεις για όλα αυτά που δεν πρόλαβα να σου πω, για όλη την αγάπη που ένιωθα αλλά δεν βρήκα τρόπο να στην εκφράσω.

Καμία όμως τύψη δεν θεραπεύει αυτό που έλλειψε.

Και ζηλεύω. Όταν βλέπω τις φίλες μου με τους δικούς τους ζηλεύω. Και με πιάνει το παράπονο που έφυγες νωρίς.

Λίγο πριν το ετήσιο μνημόσυνο, τότε δούλευα στον οτε, ονειρεύτηκα ότι είχες έρθει με μια βαλίτσα στην δουλειά, μαζί με άλλες ψυχές που έψαχναν τους δικούς τους. Μου είχες πεί '' Ματάκια μου, τώρα πρέπει να φύγω''. Δεν θυμάμαι αν σου είχα απαντήσει, αλλά απο τότε δεν σε ονειρεύτηκα ξανά, ακόμα και τώρα βλέπω μόνο φευγαλέα την μορφή σου σε ένα πλήθος ή σε έναν δρόμο.

Είχες φαίνεται κουραστεί και ήταν η ώρα να αναπαυτείς.

Λένε ότι η ζωή μετά τον θάνατο δεν βρίσκεται στους ουρανούς, αλλά στην καρδιά μας, σε αυτά που αγαπάμε, στις φωτογραφίες που μας χαμογελούν, σε αυτά που θυμόμαστε με συγκίνηση. Αν είναι έτσι, τότε μην φοβάσαι τίποτα πια: είσαι στην καρδιά μου και εκεί δεν θα σε πειράξει κανείς, ούτε την αρρώστια θα αφήσω να σε πονέσει.
Μπορείς να κοιμηθείς ήσυχος μπαμπά μου. Μαζί μου θα είσαι και μαζί θα προχωρήσουμε μπροστά, πάντα όρθιοι και πάντα δυνατοί.
Κανένας δεν θα μείνει μόνος του ποτέ.

Σ αγαπώ πολύ.

Τα γαρδελάκια

2009-03-12T14:16:00.004+01:00

Δύο γαρδελάκια έρχονται που και που στο μπαλκόνι του γραφείου.
Κάθομαι και τα χαζεύω να παίζουν με τα ξεραμένα λουλούδια μιας παλιά γλάστρας, που έχει καιρό τώρα απομείνει σκονισμένη δίπλα στην τζαμόπορτα. Απο κάποιο κλουβί ξεφύγανε και τώρα χαράζουν την δική τους πορεία στον ουρανό της Αθήνας, πλέκοντας φωλίτσες σε απόμερες γωνίες παλιών σπιτιών. Τραβούν τα χνούδια των ξεραμένων φύλλων, χοροπηδάνε αεικίνητα στο τσιμέντο και πεταρίζουν τα σωματάκι τους, πριν ξανα φύγουν πάνω απο τις πολυκατοικίες.
Βρέχει σήμερα.
Άρθρο 216 Ποινικού Κώδικα, η έννοια της πλαστογραφίας: '' όποιος καταρτίζει πλαστό ή νοθεύει έγγραφο με σκοπό να παραπλανήσει με την χρήση του άλλον σχετικά με γεγονός που μπορεί να έχει έννομες συνέπειες, τιμωρείται με φυλάκιση''.
Άρθρο 000 Κώδικα άγραφου ακόμη, η έννοια του φόβου: '' όποιος καταρτίζει πλαστή ευτυχία ή νοθεύει τα ιδανικά του με σκοπό να παραπλανήσει τον εαυτό του σχετικά με την πραγματικότητα η οποία μπορεί να χρειάζεται αλλαγή, τιμωρείται με εσωτερική απομόνωση και δυστυχία''.

Συνειρμοί ενός κουρασμένου μυαλού.

Πονάνε και τα χέρια μου, ίσως έχω κάνει ζημιά στις αρθρώσεις της παλάμης με το βάρος που κουβαλώ καθημερινά.
Βρέχει αλλά δεν είναι σκοτεινή η μέρα: ένα φως διαθλάται και διαχέεται, ανοίγει το βλέμμα ψηλά. Πάντα μου άρεσε η βροχή: είναι ζωογόνα μελαγχολία, ξεπλένει και την πιο σκονισμένη γωνία. Η γη υγραίνει την καρδιά της και ευφραίνεται.
Εξάλλου σε νερό γεννιόμαστε και σαν βροχή ξανα γυρνάμε.
Το Πληρεξούσιο της εταιρίας θέλει διόρθωμα. Κόψε και ράψε και σβήσε και πρόσθεσε.
Στα ορεινά χωριά, έλεγε ένα παλιό βιβλίο με μύθους, πιστεύαν ότι η νυφίτσα ήταν νύφη που είχε σκοτωθεί, όταν κάποια κακόβουλη της είχε σκίσει τα προικιά και είχε ματαιώσει τον γάμο. Απο τότε, σαν ζωάκι πια, γυρνάει και μπαίνει στα σπίτια και σκίζει τα ρούχα, ψάχνει κουρελάκια να ξανα φτιάξει την προίκα της και για αυτό οι γυναίκες της αφήναν πάντα μερικά στο πάτωμα.
Και ράβει και πλέκει, δεν διαφέρει το φουστάνι της απο το πληρεξούσιο, που το φτιάχνουμε στα μέτρα μας και όπως μας βολεύει, πέρνοντας κουρελάκια απο τους νόμους.

Πριν λίγες μέρες πήρε το μάτι μου πάλι τα γαρδελάκια, γλιστρούσαν σαν πολύχρωμες ηλιαχτίδες σε μια σκουριασμένη γωνιά του μπαλκονιού.

Ας είναι πάντα ευτυχισμένα.

Το Παράθυρο

2009-02-19T11:59:00.008+01:00

(η εικόνα είναι απο το www.austinavenueumc.org)

Κάτσε κάτω απο την μπάρα. Βάλε δυνάμεις. Κάτσε κάτω απο την μπάρα σου λέω! Μα μπορείς, έλα, θα τα καταφέρεις! Βάλε τα δυνατά σου!

Όοοοπα! Ρε τι είπαμε? Πάμε πάλι: πρώτα το δεξί- έεεεετσι- και τώρα το αριστερό. Μπράβο! Τα κατάφερες και ξύπνησες! Και τώρα που κατάφερες και άνοιξες τα μάτια σου, βάλε και δυο μανταλάκια στα βλέφαρα πριν ξανα πέσουν.

Και αφού έπεισα τον εαυτό μου με ατράνταχτα επιχειρήματα να ξυπνήσει- δεν είχε καν δικαίωμα να κάνει έφεση υπερ του ύπνου- ήρθε η ώρα να ξανα πιάσω την παραγωγή απο την αρχή.

Βάζουμε δυο κουταλιές ροδοπέταλα, όχι τρεις καλύτερα, ωχ ας βάλω καλύτερα γιασεμί, μετά λίγο νερό πηγής-μα τι λέω, ροδόνερο! Κάτσε, τα μπέρδεψα πάλι. @#$%! Πάλι μπέρδεψα την συνταγή για το νέο είδος μελιού! Δεν γίνεται, το μυαλό έχει κολλήσει, τα γρανάζια έχουν στραβώσει, η ντιζελομηχανή δεν λέει να πάρει μπρος.

Και πως να πάρει μπρος με όλα αυτά που γίνονται δηλαδή? Δεν περνάει μια μέρα που να μην στιγματιστεί απο πόλεμο, οικονομικά δυσχερέστατα μέτρα, έγκλημα και εν γένει εξαθλίωση. Ανοίγεις την τουβου: ''40χρονος βίαζε παιδί(για την δε Παλαιστίνη, το έχουμε συνηθίσει πια και απλά περιμένουμε βαριεστημένα το όποιο τέλος), διαμάχη για το δικαίωμα στην ευθανασία'', ανοίγεις το ραδιόφωνο '' εξαγγέλλονται μέτρα λιτότητας(και που να πήγαιναν για βρούβες δηλαδή, αντι να εξαγγελθούν), ανοίγεις τα αυτιά στο δρόμο και στο γραφείο ''έχει πνιγεί στα χρέη'', ''έκλεισε το μαγαζί'', ''άσε, αρρώστησε και δεν ξέρει τι να κάνει'', ανοίγεις εφημερίδα '' η ανεργία στα ύψη, απολύσεις, ανασφάλιστοι, κανένα εργασιακό δικαίωμα''. Πρεζόνια σέρνονται στην Ομόνοια και γύρω μας απρόσωπα πρόσωπα τρέχουν, αδιάφορα για τον μεγάλο κόσμο-μόνο μια ανησυχία για τον μικρό, τον δικό τους, που πιστεύουν ότι τον έχουν κρύψει καλά και ότι καμιά συμφορά δεν θα μπορέσει να τον βρει στην σιωπή που τον αγκαλιάζει.

Και θέλω να ανοίξω ένα δικό μου παράθυρο σε έναν άλλον κόσμο.

Πρώτα θα κλείσω σε βαζάκια ότι αξίζει να σωθεί: λίγο αγάπη, κάμποση συμπόνοια, κάποια γραμμάρια συγκίνησης και τρυφερότητας, ίσως να βάλω και ανιδιοτέλεια- αν έχει απομείνει καθόλου και δεν έχει εξαφανιστεί. Μετά θα φτιάξω ένα κυψελάκι και θα κοιμίσω μέσα τα παιδιά όλου του κόσμου, φτωχά και πλούσια, άρρωστα και υγιή, για να μην κουραστούν στο ταξίδι. Θα φτιάξω έναν χαρταετό που στα φτερά του θα κουβαλήσει τα ζωάκια και τα ζουζούνια αυτού του κόσμου- θα είναι μαγικός για να τα χωράει όλα. Μετά σε ένα γλαστράκι θα κλείσω σπόρους απο τα λουλούδια και τα δέντρα αυτής της γής, που θα φωλιάσουν στο μαλακό χώμα περιμένοντας τον ήλιο να τους ξυπνήσει.

Και μετά θα ανοίξω ένα παράθυρο για έναν νέο κόσμο, με ένα τρόπο που μόνο οι μέλισσες το ξέρουν, θα είναι ένα παράθυρο μεγάλο, με ασημένιες παραστάδες που πάνω τους θα γράφουν το σ αγαπώ σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Τα τζάμια του θα στέκουν ορθάνοιχτα, κρύσταλλα καθαρά σαν την ψυχούλα ενός μωρού, μια κουρτίνα αχνή σαν ασημένια ομίχλη, που τρεμοπαίζει στην ευωδιά της νέας γης, θα τα χαϊδεύει με ένα απαλό μουρμουρητό, ίσως γέλιο σιγανό.

Και θα φύγουμε.

Θα ταξιδέψουμε πάνω απο τους πολέμους και την φτώχεια, τις τσιμεντούπολεις και την δυστυχία, την μοναξιά και την θλίψη, απαλό δροσερό αεράκι θα μας κρατά ασφαλείς στην πνοή του, και θα περάσουμε μέσα απο το μαγικό παράθυρο στον νέο μας κόσμο,που θα είναι ένας κόσμος φωτεινός και ευτυχισμένος, πλασμένος για τα πλάσματά του και όχι για το κέρδος, γεμάτος λουλούδια και γαλήνη. Θα ανοίξουμε τα βαζάκια και τα όμορφα αισθήματα θα τρέξουν ανέμελα σε χλοερά λιβάδια. Τα παιδιά θα βγουν απο το κυψελάκι και θα ανοίξουν τα φτερά τους στον νέο ουρανό. Οι σπόροι θα γεννηθούν στην φιλόξενη γη και ο χαρταετός θα αφήσει ελεύθερα τα ζωάκια. Και όσοι αγαπούμε, ζωντανοί και νεκροί, θα είναι εκεί, θα μας περιμένουν γελώντας στο κατώφλι ανθισμένων σπιτιών δίπλα σε ήσυχες θάλασσες, γιατί στον κόσμο μας θα βάλουμε όσα λατρεύουμε και μας κάνουν ευτυχισμένους, δεν θα υπάρχει απώλεια και πόνος.

Και το παράθυρο θα σφραγιστεί.

Θα κλείσει έξω όλο το σκοτάδι και την ασχήμια, την κακία και τη δυσαρέσκεια. Θα κλείσει έξω όλους τους πολεμοκάπηλους, τους στυγνούς επιχειρηματίες, τους εκμεταλλευτές, τους εγκληματίες.

Και μετά θα σπάσει και θα εξαφανιστεί. Και ο νέος μας κόσμος θα είναι ασφαλής.

Ζούμε σε ένα κόσμο που δεν είναι ιδανικός. Μπορούν με την βία να μας αφαιρέσουν όλα τα δικαιώματα, εκτός απο ένα: το δικαίωμα να ονειρευόμαστε και να προσπαθούμε για έναν κόσμο καλύτερο.

Ανεβαίνω, κατεβαίνω και γιορτάζω!!!

2009-01-30T07:59:00.002+01:00

(η εικόνα είναι απο την ιστοσελίδα www.loganberrybooks.com/edible-books.html)

Πάω στην Ευελπίδων. Ανεβαίνω στον πρώτο όροφο του 2 κτιρίου. Με στέλνουν σε άλλο κτίριο. Κατεβαίνω πάλι, ισορροπώντας στα τακουνάκια. Πάω στο κτίριο 3, ανεβαίνω πάλι στον πρώτο όροφο. Καταθέτω τα χαρτιά και ξανα κατεβαίνω. Πάω στο κτίριο έξι, ανεβαίνω πάλι στον πρώτο όροφο-άτιμα τακουνάκια!-για να δω τα πινάκια και ξανακατεβαίνω στο ισόγειο, όπου δύο ώρες ήμουν στο ακροατήριο και περίμενα να συζητηθεί η υπόθεση του πελάτη μου, ακούγοντας τις υποθέσεις που ήταν πριν την δική μου. Η αλήθεια είναι ότι σε πιάνει κατάθλιψη ακούγοντας όλους αυτούς τους ανθρώπους να αντιδικούν και να έχουν ένα σωρό προβλήματα, προσωπικά και οικονομικά. Τελειώνω, πάω πάλι στο κτίριο δύο, ξανα ανεβαίνω στον πρώτο όροφο, καταθέτω και πάλι χαρτιά-πάνε τα κακόμοιρα τα δάση-και ξανα κατεβαίνω για να ανέβω πάλι στο λεωφορείο και να ανέβω εκ νέου στο γραφείο.

Κατα τα άλλα, σας κερνάω τουρτίτσα γιατί σήμερα έχω τα γενέθλιά μου!!

Ναι ναι ναι, μεγαλώνουμε ένα χρόνο ή 365 μέρες ή κάμποσες ώρες (δεν τις έχω μετρήσει) και κάμποσα (ούτε αυτά τα έχω μετρήσει) λιπποκύτταρα. Και η τουρτίτσα σε σχήμα βιβλίου παρακαλώ, για να μορφωθούμε κιόλας.
Εύχομαι στο εαυτό μου υγεία και μόνο υγεία, και όλα τα άλλα λίγο ή πολύ θα έρθουν.
Πάω να τρυγήσω μερικά λουλούδια για να φτιάξω εορταστικά βαζάκια. Ζζζζζζζζζζζζνννννννννν!

Η μπαλάντα του βρεγμένου

2009-01-16T08:07:00.002+01:00

Πέφτει η βροχή
και η μέλισσα μουσκίδι
Πέφτει βροχή
και στους δρόμους πλατσουρίζει
Πέφτει βροχή
και ειναι χωρίς ομπρέλα
Πέφτει βροχή
και την πιάνει τρέλα.
Γκρίζος ουρανός
και η πόλη μες στο άγχος
αυτός είναι καιρός
για αραλίκι μες στο άνθος.
Πέφτει βροχή
και η γουνίτσα ζούπα
και το λαιμαργούλι αποζητεί
κάμποση καυτή σούπα.
Πέφτει η βροχή
και τα πάντα τα ξεπλένει
και η δροσιά μες στην ψυχή
την καρδιά εφραίνει.

Κατά το γνωστό ποιήμα, μόνο στην πιο βρεγμένη και νυσταγμένη εκδοχή.
Ωραίος καιρός, για θαλπωρή και περισυλογή, για βουτιές σε αγκαλιές, άνθη και κουβέρτες. Βέβαια η δικογραφία στο γραφείο σε προσγειώνει άγαρμπα στην μουλιασμένη πραγματικότητα και οι κόρνες απο τα κολλημένα στο μποτιλιάρισμα αμάξια σου προκαλούν ταχυκαρδία, αλλά για αυτό είναι το ζεστό μέλι: τρως δυο μπουκίτσες, γράφεις και ότι σε ενοχλεί στα παλιά σου τα βαζάκια και βουρ για να κατακτήσεις τον κόσμο!

Άραγε βγαίνουν ακόμη ουράνια τόξα?

Καλές γιορτές!!

2008-12-19T11:14:00.003+01:00

Σήμερα κλείνω έξι χρόνια φαγούρας με τον Σερ Πασχαλίτσο! Ντύθηκε η μέλισσα, έβαλε τα καλά της και απόψε γιορτάζει!! Θα κάνουμε την γενική, καθιερωμένη ανασκόπηση, θα φάμε, όπως πάντα, του σκασμού, και θα περάσουμε καλά!!!

Κατα τα άλλα, αύριο έρχεται η μητέρα μου φορτωμένη με γλυκά και φαγώσιμα και την άλλη εβδομάδα θα την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια απο την δουλειά, για να καθήσουμε όλοι μαζί.

Σας εύχομαι καλά Χριστούγεννα, καλά να περάσετε και επανέρχομαι λίγο πριν την Πρωτοχρονιά!!!

Βζζζζζζνννν!!!!!!

Μια συνέντευξη

2008-12-10T11:34:00.005+01:00

Λόγω έλλειψης χρόνου, θα απαντήσω στα σχόλιά σας στην αρχή αυτού του ποστ, πριν παραθέσω μια συνέντευξη που πήρε μυστικά ο δαιμόνιος μελισσορεπόρτερ.

Σε καμία περίπτωση δεν είναι επιτρεπτό να καταστρέφονται τα μαγαζιά του κόσμου. Αλλά εδώ θα πρέπει να γίνουν κάποιες απαραίτητες διακρίσεις:
άλλο μαθητής, άλλο χούλιγκαν
άλλο πορεία, άλλο καταστροφή
άλλο αντίσταση και αγώνας για τα ιδανικά, άλλο εκμετάλλευση αυτού του αγώνα απο τους επιτήδειους
γιατί η γκρίνια για την καταστροφή ,παραβλέποντας τις πιο πάνω διακρίσεις, μπορεί εύκολα να οδηγήσει στην κατάργηση του δικαιώματος της πορείας και της διαμαρτυρίας. Πιστεύω ότι δεν πρέπει να δίνουμε τα χέρια μας για να παίρνει ο κάθε λαοπλάνος τα μέτρα για τις χειροπέδες. Ναι στην κατανόηση της αγωνίας των εμπόρων, είχε και ο πατέρας μου μαγαζί και ξέρω τι κόπο θέλει να το στήσεις και να το λειτουργείς, αλλά όχι στην γκρίνια για την διαμαρτυρία των μαθητών.
Και όπως έγραφε σε ένα βιβλίο- αν θυμάμαι καλά στον Στρατηγό της Νεκρής Στρατιάς-: ''..μια κοινωνία πεθαίνει όταν πάψει να αντιδρά στα στρατιωτικά εμβατήρια..''. Κάπως έτσι και δεν ξέρω αν ταιριάζει στην περίπτωση, αλλά αυτή η φράση μου ήρθε στο μυαλό όταν άκουσα τους εμπόρους.

Και τώρα, σε παγκόσμια αποκλειστικότητα: ο ρεπόρτερ της μηνιαίας εφημερίδας 'Κυψέλη σε Δράση' ανακάλυψε στην μυστική του κρυψώνα μια οντότητα, που έχει κυνηγηθεί ανελέητα και έχει σακατευτεί τόσο, που κρύβεται για να μην εξαφανιστεί τελείως. Μετά απο αρκετό δισταγμό, η οντότητα δέχτηκε να μας μιλήσει για την κοσμοθεωρία της και για την αξία της στην ζωή των ανθρώπων. Για λόγους ασφάλειας δεν θα αποκαλύψουμε τον τόπο. Για συντομία ο ρεπόρτερ μας θα είναι ο Μ και η οντότητα Δ:

''Μ:Γεια σας, τα χάλια σας έχετε..
Δ: Γεια σας και σε σας..Το ξέρω, αλλά τι να κάνω που απο το φόβο μου δεν κοιμάμαι και δεν τρώω καλά?
Μ: Ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή. Πότε γεννηθήκατε?
Δ:Το 1950 ήταν η επίσημη γέννησή μου αλλά μην φανταστείς, υπήρχα σαν ιδέα και πιο παλιά: οι άνθρωποι, ε τουλάχιστον αυτοί που είχαν λίγο μυαλό, πάντα με ζητούσαν και με θεωρούσαν πολύτιμο. Ξέρεις πόσες αιματοχυσίες γίνανε για να έρθω στον κόσμο? Πόσα βιβλία γράφτηκαν για την αξία μου, για την λειτουργία μου στην οργάνωση και την συνοχή των κοινωνιών, πόσες φιλοσοφικές συζητήσεις και ατέρμονες αναζητήσεις έλαβαν χώρα σε μυστικά συμπόσια? Δεν μπορείς να φανταστείς πώς είναι να ακούγεται το όνομά σου απο χιλιάδες λαρύγγια, να καις μες στις καρδιές των αγωνιστών, να γίνεσαι αξία πανανθρώπινη απο την αυγή, τολμώ να πω, του κόσμου αυτού..
Μ: Τόση ένδοξη, γεμάτη απο σοφούς αιώνες, ιστορία... Και πώς καταλήξατε κυνηγημένος?
Δ: Άστα να πάνε Μπουρ Μπουρ μου.. Το κακό ξεκίνησε όταν οι άνθρωποι βάλαν το κέρδος πάνω απο την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια. Φαντάζομαι ότι αυτή είναι η λογική συνέπεια, όταν παύουν να νοιάζονται για τον πλησίον τους και θεωρούν δεδομένα τα με κόπο και αίμα κατακτημένα αγαθά τους. Ε μην φανταστείς ότι ήταν δύσκολο να τους πείσουν να με διαγράψουν απο την ζωή τους: η οικονομική κρίση,η υποβάθμιση και η δυσλειτουργία των θεσμών, η ανωνυμία των μεγάλων πόλεων και ο ανελέητος πόλεμος για την επιβίωση, όλα αυτά δημιουργούν ανασφάλεια, αμφισβήτηση και τριγμούς στις αρχές, παραμερίζουμε ότι καλό και ανθρώπινο μας εμποδίζει να πάμε κερδοφόρα μπροστά. Είναι δύσκολο να είσαι γενναίος και πιστός στα ιδανικά σου αυτή την εποχή. Οπότε λοιπόν, κάθε που προσπαθούσα να φωνάξω και να διεκδικήσω, να παλέψω για κάτι καλύτερο, με χτύπαγαν και με έκοβαν, με περιόριζαν και με φυλάκιζαν, με εξαφάνιζαν και διαστρέβλωναν το νόημά μου.
Μ:Μα υπάρχουν τόσες συμβάσεις, διεθνή κείμενα και νόμοι που σας κατοχυρώνουν. Δεν μπορούσατε να βρείτε το δίκιο σας πουθενά?
Δ: Οι εφαρμοστές του δικαίου είναι άνθρωποι. Μην το ξεχνάς αυτό.
Μ:Πώς κρίνετε την τωρινή κατάσταση? Πού θα πάει?
Δ: Ένα θα πω: νύχτα τρομοκρατίας και φόβου και μισανθρωπισμού πάει να σας καλύψει. Άνθρωποι, η ηλιόλουστη μέρα χαρούμενου κόσμου υπάρχει ακόμα, αρκεί να ξυπνήσετε έγκαιρα και να την διεκδικήσετε.
Μ:Και η φυγή είναι η μόνη λύση για εσάς?
Δ:Και τι να κάνω? Να μείνω σε έναν κόσμο που δεν με σέβεται και σε λίγο θα ξεχάσει πώς με λένε? Γιατί να νοιαστώ για κάποιους, όταν δεν νοιάζονται οι ίδιοι για τους εαυτούς τους?
Μ: Μα τι λέτε εμείς σας θέλουμε κοντά μας!! Πώς θα ζήσουμε χωρίς εσάς? Πού θα πάει ο κόσμος μας χωρίς την δική σας αρωγή, χωρίς την προστατευτική σας δράση?

Δ: Λες ότι με αγαπάτε? Αλήθεια, πόσοι απο εσάς θυμούνται ότι σήμερα γιορτάζω?'''

Δίκιο. Γιατί αν δεν άνοιγα το ημερολόγιο, δεν θα ήξερα ότι σήμερα είναι η Παγκόσμια Μέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τα οποία κόβουμε και ράβουμε στα μέτρα μας, αφήνοντάς τα κουρέλια που δεν περισώζουν την αξιοπρέπειά μας.
2008 μΧ και ακόμα υπάρχει εμπόριο ανθρώπων, δουλεία, πόλεμοι, καταπίεση, όλα τα άσχημα που δηλώνονται με εντυπωσιακές λέξεις και χρειάζονται ακόμα πιο εντυπωσιακές προσπάθειες για την καταπολέμησή τους.Όλοι μπορούμε να κάνουμε κάτι, μέρα με την μέρα, με μικρές πράξεις, σωστές και προσανατολισμένες στο καλό όλων. Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο.

Ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος και με δικαιώματα. Μην το ξεχάσουμε ποτέ αυτό.

ο Επιτάφιος

2008-12-08T10:38:00.004+01:00

''Γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου, καρδούλα της καρδιάς μου

Πουλάκι της φτωχής αυλής, ανθέ της ερημιάς μου
Πώς κλείσαν τα ματάκια σου και δε θωρείς που κλαίω

Και δε σαλεύεις, δε γροικάς τα που πικρά σου λέω;

Και' γω η φτωχή και' γω η λιγνή, μεγάλη μέσα σ' όλους

Με τα μεγάλα νύχια μου κόβω τη γη σε σβώλους
Και τους πετάω κατάμουτρα στους λύκους και στ' αγρίμια

Που μου' καναν της όψης σου το κρούσταλλο συντρίμμια

Πού σαι, καλέ μου, να χαρείς και να σταθείς κοντά μου;

Ακου τα λόγια σου λαλώ και πλάτυνε η καρδιά μου.

Πουλί μου, χίλιες δυο ζωές με σένανε με δένουν

Κι όσοι αγαπιούνται και νεκροί, ποτέ τους δεν πεθαίνουν...

Γλυκέ μου, εσύ δε χάθηκες, μέσα στις φλέβες μου είσαι.

Γιε μου, στις φλέβες ολονών, έμπα βαθειά και ζήσε..''

Μαζί σου θα θαφτεί και το τελευταίο ίχνος ανθρωπιάς και αθωότητας που έχει μείνει.

Γκρινιάζαν σήμερα το πρωί οι μαγαζάτορες στην Σόλωνος για την πορεία των μαθητών:'' μα γιατί δεν κάθονται στα αυγά τους? Τι την θέλουν την πορεία? Δεν έχουν διάβασμα?''

Αλίμονο αν τα μάτια τυφλωθούν, τα στόματα σωπάσουν και οι καρδιά συμβιβαστεί και βαλτώσει στο τίποτα και στην απαξίωση. Αλίμονο αν οι νέοι, αλλά και οι μεγάλοι, πάψουν να παλεύουν για τα ιδανικά τους.

Τους είδα απο το μπαλκόνι του γραφείου μου να κατεβαίνουν την Σόλωνος προς την πλατεία Κάνιγγος και την πλατεία Εξαρχείων, φωνάζοντας οργισμένα συνθήματα.

Ήσουν και εσύ εκεί μικρέ Αλέξανδρε και θα είσαι για πάντα σε όσους σε γνώρισαν και σε αγάπησαν.

Καλό σου ταξίδι.

ΠΟΛΕΜΟΣ!

2008-11-28T11:43:00.006+01:00

Η επίθεση ήταν άνανδρη.

Έγινε νύχτα χωρίς φεγγάρι και με το σύμφωνο ειρήνης να έχει υπογραφεί μόλις την προηγούμενη. Ακόμα δεν είχε ολοκληρωθεί η περισυλλογή των θυμάτων απο το πεδίο της μάχης και νέα πτώματα ξάπλωσαν στην ματωμένη γη.

Όλεθρος και καταστροφή επικράτησαν, τα εργοστάσια έκλεισαν, η οικονομία κατέρρευσε, οι πόλεις κατεδαφίστηκαν, το νερό και ο αέρας μολύνθηκαν, τα ζώα εξαφανίστηκαν, τα τρόφιμα σάπισαν και οι άνθρωποι απέμειναν εξαθλιωμένοι, να τρεκλίζουν ζαλισμένοι και εξαχρειωμένοι ανάμεσα στα χαλάσματα.

Και τα παιδιά χάθηκαν και αυτά, ένα αόρατο χέρι τα εξαφάνισε και κανείς δεν μπορούσε να βρει ούτε τα σώματά τους. Ανάμεσα στις σφαίρες που έπεφταν βροχή και τα δακρυγόνα που τύφλωναν τα μάτια, πληγωμένη απο τα ουρλιαχτά πόνου και οργής, μια κουρελιασμένη κούκλα κειτόταν ποδοπατημένη, απόδειξη ότι κάποτε τα πράγματα ήταν αλλιώς, ώσπου ένα τανκς την έλιωσε κάτω απο τις ερπύστριες του για να δείξει την υπεροχή του σίδερου και του χρήματος και της τρέλας πάνω στην ζωή και την λογική.

Και οι ανθόκηποι μαράθηκαν, κάηκαν στην λαίλαπα της ατομικής βόμβας και ο ήλιος έπαψε να βγαίνει, αηδιασμένος πια με τον Θάνατο που του έγνεφε ευτυχισμένος απο την γη.

Τσουπ!

Η μέλισσα ξύπνησε πανικόβλητη.

Κοίταξε έξω απο το παράθυρο γρήγορα, να βεβαιωθεί ότι η λάμπα της ΔΕΗ ήταν εκεί και δεν την είχε ρίξει καμιά βόμβα. Αφουγκράστηκε προσεχτικά, να ακούσει ομιλίες ανθρώπων για να σιγουρευτεί ότι δεν ήταν όλοι νεκροί Πήγε στο εργοστάσιο του μελιού και ησύχασε όταν είδε ότι τα λουλούδια συνεχίζουν να ανθίζουν.

Και η ανατολή ήρθε, ο ήλιος βγήκε όπως πάντα, μαζί με την υπόσχεση μιας νέας μέρας.

Ναι ρε, είτε το πιστεύετε είτε όχι, υπάρχει ακόμα ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, για έναν κόσμο πιο ανθρώπινο χωρίς βία.

Να ζήσεις bloggάκι!

2008-10-22T09:06:00.008+02:00

22/10/2007, Δευτέρα, αποφάσισα να φτιάξω ένα κυψελάκι-μια φωλίτσα, ένα εργοστάσιο παραγωγής μελιού και μια βάση εμπορίας ανθών. Εμπορία βέβαια με την ευρεία έννοια, καθότι δεν επιδιώκεται σε καμιά περίπτωση προσωπικό όφελος.

Η σκέψη γεννήθηκε εκείνη την ίδια μέρα, δεν το σκέφτηκα πιο πολύ, καθώς παρατηρούσα τον Υμηττό απο το παράθυρο του γραφείου. Ασημένια σύννεφα, που αντανακλούσαν όλη την γκρίζα βουή της πόλης, αγκάλιαζαν βροχερά τον ουρανό και το βουνό, άγγιζαν ψυχρά την καρδιά μου. Ήταν μια ωραία φθινοπωρινή μέρα, θολή μέσα απο τα μάτια των νοτισμένων παραθύρων.

Ήταν μια εποχή αλλαγών και νέων ξεκινημάτων, με αρκετά προβλήματα και πίεση στην δουλειά, με το πτυχίο να εκρεμεί ακόμα και με την υγεία της μητέρας μου να μπαίνει σε περιπέτειες. Το Μελισσάκι προσπαθούσε να τα βάλει όλα σε μια σειρά, αλλά του φαινόταν όλα ένα μεγάλο βουνό, με απροσπέλαστα βράχια που απαγόρευαν την αναρρίχηση. Ήταν πολλές οι ώρες της μοναξιάς και της στεναχώριας, πολλές οι στιγμές που αντιμετώπιζα τον εαυτό μου και τους φόβους του, τα λάθη του και τις αδυναμίες του.

Και οι εικόνες δίπλα μου γλιστρούσαν φευγαλέες, μικρά σπαράγματα σε ξένες καθημερινότητες, πρόσωπα που ποτέ δεν θα μάθουν ότι τα παρατήρησα, διέτρεξα τις γραμμές τους και κράτησα την αρμονία τους. Ένα λουλούδι ανάμεσα σε σκουριασμένα κάγκελα σε μια παλιά πολυκατοικία, ένα παιδί που γελά στα χέρια του πατέρα του στο Πεδίο του Άρεως, ο Υμηττός να στέκεται αρχαίος και να βλέπει την Αττική που αγάπησε να αλλάζει στους αιώνες, ένας ιστός ζωής που ήθελα να τον κάνω αθάνατο, να δώσω μια άφθαρτη υπόσταση σε ότι θνητό κρατά το μάτι και η καρδιά. Ήθελα να δώσω έναν ουρανό στις σκέψεις μου, μικρές αχτίδες που φτερουγίζουν σε στιγμές ανύποπτες κλειδωμένες μέσα μου και ζητούν να ελευθερωθούν, να ζήσουν και να μην χαθούν, να ταξιδέψουν στην σκέψη αυτών που θα αναπνεύσουν σε αυτή την ατμόσφαιρα και να βρω μια φωλίτσα καταφύγιο στις δύσκολες ώρες, όταν αυτά που μας πνίγουν δεν μπορούν να ειπωθούν φωναχτά.

Και βρήκα σε αυτόν τον ανθόκηπο και άλλα κρινάκια και μανιταράκια, σπιτάκια στα οποία όλοι εσείς, οι bloggοπαρέα μου, κατοικείτε. Και είσαστε μια παρέα ζωντανή και σκεπτόμενη, τόσο υπέροχη και μοναδική!!

Ένας χρόνος προς το άπειρο λοιπόν, με τόσα βιώματα φορτωμένος, και ο δρόμος συνεχίζει. Και σας ευχαριστώ με απέραντη αγάπη όλους σας, που είσαστε συνοδοιπόροι μου σε αυτό το ταξίδι

Konrad Adenauer

2008-10-21T11:55:00.003+02:00

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Και επειδή δεν θα κάθομαι μόνο εγώ να διαβάζω την βιογραφία του κατα τα άλλα συμπαθέστατου κυριούλη, σας παραθέτω μερικές πληροφορίες για το πρόσωπό του.

Για να δείτε τι διαβάζουμε τα ζουζούνια δηλαδή μέταξύ άλλων για να μην αρχίσει να γαβγίζει ο καθηγητής των Γερμανικών:

Ο Κόνραντ Αντενάουερ (Konrad Adenauer, 5 Ιανουαρίου 1876 - 19 Απριλίου 1967) ήταν καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας και δήμαρχος της Κολωνίας.
Γεννήθηκε στην Κολωνία της Ρηνανίας και ήταν γιος του δικαστικού υπαλλήλου Γιόχαν Αντενάουερ. Σπούδασε νομικά και πολιτική οικονομία στο πανεπιστήμιο του Φραιμπουργκ ιμ Μπράισγκαου, του Μονάχου και της Βόννης. Επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του και ιδιώτευσε ως δικηγόρος για μικρό διάστημα.
Το 1906 εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος στην Κολωνία και το 1909 επανεξελέγη πρώτος. Απο τότε μέχρι το 1917 ανέλαβε διάφορα δημοτικά αξιώματα όπως αυτό του υπευθύνου των οικονομικών του δήμου ή αυτό της ευθύνης του επισιτισμού της Κολωνίας τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο. Το 1917 το δημοτικό συμβούλειο τον εξέλεξε δήμαρχο, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1933. Ως δήμαρχος της Κολωνίας οι σύμμαχοι, αμέσως μετά την λήξη του Α΄ παγκοσμίου πολέμου, πρότειναν στον Αντενάουερ την προεδρία μιας επιτροπής, της οποίας το έργο θα ήταν να μελετήσει την δημιουργία μιας αυτόνομης Ρηνανίας, αφού η Συνθήκη των Βερσαλλιών προέβλεπε την παραχώρηση περιοχών της Ρηνανίας στους συμμάχους για περίοδο περίπου 10 χρόνων. Οι απόψεις που τότε εξέφρασε, δηλαδή περι σύστασης της δημοκρατίας της Ρηνανίας, συνάντησαν αντιδράσεις απο τους συμπατριώτες του με αποτέλεσμα να αποστασιοποιηθεί απο την κεντρική πολιτική σκηνή, παραμένοντας, βέβαια, στην θέση του δημάρχου. Σημαντικά έργα επι θητείας του στο δημαρχιακό θώκο ήταν η δημιουργία πανεπιστημίου στην Κολωνία αλλά και η εξέλιξη της ευρύτερης περιοχής σε σύγχρονο βιομηχανικό κέντρο.
Η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία είχε ως αποτέλεσμα την καθαιρεσή του απο την θέση του δημάρχου στις 12 Μαρτίου του 1933. Αιτία γι'αυτή την πράξη του Χίτλερ ήταν οι απόψεις που είχε εκφράσει κατα καιρούς ο Αντενάουερ εναντίον του πρώτου. Καθοριστικό, βέβαια, ρόλο σε αυτήν του την απόφαση έπαιξε και η κίνηση του Αντενάουερ να απουσιάσει απο την επίσημη υποδοχή του Χίτλερ στην Κολωνία, αλλά και η εντολή του στις αστυνομικές δυνάμεις να αφαιρεθούν όλα τα εμβλήματα με τον αγκυλωτό σταυρό που είχαν αναρτηθεί στην πόλη προς τιμην του νέου καγκελάριου. Τον επόμενο χρόνο φυλακίστηκε με την κατηγορία της υπεξαίρεσης. Στις 21 Ιουλίου του 1944 συνελήφθη απο την Γκεστάπο με την κατηγορία της συμμετοχής του στο κίνημα των στρατηγών, δραπέτευσε προσωρινά αλλά ξανασυνελήφθη.
Με την λήξη του Β΄ παγκοσμίου πολέμου διορίστηκε απο τους Αμερικανούς δήμαρχος της Κολωνίας, αλλά οι Βρετανοί, που στο μεταξύ είχαν αναλάβει την διοίκηση της πόλης, τον καθαίρεσαν μερικούς μήνες αργότερα. Υπήρξε απο τους ιδρυτές της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης, της οποία εξελέγη πρόεδρος. Το 1946 εκλέχτηκε βουλευτής στο κοινοβούλιο του κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας και το 1948 εξελέγη πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής που σκοπό είχε την δημιουργία συντάγματος.
Στις εκλογές του 1949 τέθηκε επικεφαλής του κόμματος των Χριστιανοδημοκρατικών και κατάφερε να νικήσει τον αντίπαλό του Κουρτ Σουμάχερ, αρχηγό των Σοσιαλοδημοκρατών συγκεντρώνοντας 31%, δηλαδή 139 έδρες, έναντι 29.2%, δηλαδή 131 εδρών του δεύτερου. Στις 15 Σεπτεμβρίου σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού, χωρίς όμως την συμμετοχή των Σοσιαλοδημοκρατών, στην οποία ήταν Καγκελάριος. Το 1951 ανέλαβε το Υπουργείο Εξωτερικών της χώρας του. Το 1953 το κόμμα του αύξησε το ποσοστό του στο 45.3%, σχηματίζοντας στις 23 Οκτωβρίου του ίδου χρόνου κυβέρνηση. Το 1957 επανεξελέγη με ποσοστό 50,2% συγκεντρώνοντας 270 έδρες και το 1961 κέρδισε για τελευταία φορά τις εκλογές, συγκεντρώνοντας το 242 έδρες. Οι εσωκομματικές, όμως, διαμάχες με κύριο υποκινητή τον Λούντβιχ Έρχαρντ, τον οποίο χαρακτήριζε αχάριστο, εμπόδισαν τον Αντενάουερ να ολοκληρώσει την θητεία του. Παραιτήθηκε απο την θέση του καγελάριου στις 15 Οκτωβρίου του 1963 και αποσύρθηκε απο την πολιτική σε ηλικία 87 ετών.
Επι θητείας του η Δυτική Γερμανία διατήρησε τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις της στα εδάφη της, με την σύμφωνη γνώμη των Συμμάχων, εντάχθηκε το 1955 ως πλήρες μέλος στο ΝΑΤΟ, συμμετείχε στην ίδρυση της Ευρωπαϊκής κοινότητας άνθρακα και χάλυβα, επίλυσε τα διπλωματικά προβλήματα με την Γαλλία, έγινε μέλος της Αμυντικής Ευρωπαϊκής κοινότητας ενώ πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Ε.Ο.Κ. Στην εξωτερική πολιτική ο Αντενάουερ προέβαλε την Δυτική Γερμανία ως το μόνο ελεύθερο γερμανικό κράτος αφού η Ανατολική σύμφωνα με αυτόν βρισκόταν υπο κατοχή. Ο Αντενάουερ θεωρείται ο άνθρωπος που κατάφερε να ανορθώσει οικονομικά την Γερμανία, ενώ ήταν από τους πρωτεργάτες του ευρωπαϊκού κινήματος.
Απεβίωσε στις 19 Απριλίου του 1967. Ήταν νυμφευμένος με την Έμμα Βάγιερ, κόρη πλούσιας οικογένειας και ανηψιά του πρώην δημάρχου της Κολωνίας Μαξ Βάλραφ, με την οποία είχε αποκτήσει τρία παιδιά και η οποία απεβίωσε κατα τη διάρκεια του Α΄ παγκοσμίου πολέμου. Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο το 1919 την Αυγούστα Τσίνσερ, με την οποία απέκτησε άλλα τέσσερα παιδιά. Το 2003 ψηφίστηκε ως ο σπουδαιότερος Γερμανός όλων των εποχών.

Φτου, ατυχία!

2008-10-17T12:03:00.003+02:00

In this undated picture made available Thursday, Oct. 16, 2008 by Britain's Natural History Museum, a giant stick insect named Phobaeticus chani, meaning 'Chan's megastick.' is seen. Britain's Natural History Museum says a Malaysian amateur naturalist has discovered the world's longest insect, the more than 22-inch long 'megastick.' The museum says the oversized walking stick bug was discovered by Datuk Chan Chew Lun on the Malaysian island of Borneo.(AP Photo/Natural History Museum/ho)

Απο τα νέα της Yahoo.

Και του το είχα πει του ηλίθιου του ξαδέρφου μου: κρύψου καλύτερα, γιατί έτσι και ανακαλύψουν οι επιστήμονες την ύπαρξή σου, δεν σε σώζει τίποτα.
Πάει ο κακομοίρης, προθήκη σε μουσείο θα καταλήξει. Και ήταν καλό ζουζούνι...

Στραβός είσαι και φαίνεσαι!!!

2008-10-15T12:35:00.006+02:00

Απορία που βασανίζει τους πάντες απο την αυγή αυτού του κόσμου-εντάξει, ας πούμε απο την μέση της πορείας που έχει διανύσει ο κόσμος, μην συμπεριλάβουμε και τους δεινοσαύρους -, τόσο τα συμπαθέστατα, αν και μερικές φορές σιχαμερούλια, ζουζούνια όσο και τους ανθρώπους που ναι μεν είναι πιο όμορφοι, αλλά απο μυαλό κουκούτσι:

στραβός είναι ο γυαλός ή στραβά αρμενίζουμε?

Ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά. Η στραβομάρα κάθε είδους είναι καθαρά υποκειμενική. Πάρτε για παράδειγμα τον ευθυτενή κορμό ενός δέντρου: ο λαγός που θα τον δει απο κάτω, θα πει ότι λυγίζει στην κορυφή, μέχρι να φάει το κουκουνάρι στο κεφάλι απο την κουκουβάγια που θα φωνάξει θυμωμένη ότι είναι ίσιος, καθότι αυτή τον βλέπει απο άλλη οπτική γωνία.
Και εν πάσει περιπτώσει, τι ορίζεται ως στραβό? Είναι μόνο αυτό που δεν μας ευχαριστεί, μόνο αυτό που δεν είναι όπως το περιμένουμε, μόνο αυτό που είναι μεν ουδέτερο αλλά όχι τέλειο, μόνο αυτό που σηματοδοτεί αποτυχία ή είναι όλα αυτά μαζί? Και γιατί δηλαδή του βγάλαμε το κακό όνομα και δεν λέμε για παράδειγμα ΄άσε, τα πράγματα πήγανε ίσια..'? Μήπως το στραβό και η στραβομάρα δεν είναι χρήσιμα και λειτουργικά στην φύση, μήπως δεν έχουν και την έννοια του λυγερού, της στροφής σε ένα γκρεμό, των σπειρών στο κέλυφος ενός χαζού σαλιγκαριού? Τι ρατσισμός είναι αυτός ώστε κάθε στραβό και δύσμορφο να είναι υποχρεωτικά και κακό?
Και δεν φτάνει που αυθαίρετα ορίσαμε αρνητικά την έννοια του στραβού, αλλά κάνουμε και πώς δεν καταλαβαίνουμε όταν αποτυγχάνουμε: δεν φταίμε ποτέ εμείς, η έλλειψη σωστού χειρισμού ή ικανοτήτων ή η απροσεξία απο μέρους μας, αλλά πάντα φταίνε οι άλλοι, ο κακόμοιρος ο Ερμής που έχει γίνει τόσες φορές ανάδρομος ώστε θα το πιστέψει κιόλας, η δύστυχη τύχη που κάνει ευχέλαια να μην σπάσει πόδι απο τα πολλά αναθέματα. Και τι να σου κάνει και ο γυαλός όταν ο καπετάνιος πήρε νύχτα το πτυχίο: τα πράγματα που δεν μπορούμε να ελέγξουμε, είναι έτσι όπως είναι, στραβά ή ίσια. Το πώς θα πορευτούμε εμείς σε σχέση με αυτά για να μην συντριβούμε, το πώς θα τα αξιοποιήσουμε για να φτάσουμε στους στόχους μας,εξαρτάται απο εμάς και μόνο.
Εκτός απο στραβούς γυαλούς και εν γένει πορείες, υπάρχουν και στραβά μάτια που βλέπουν όπως και όταν θέλουν. Μια κυρία που είναι διάσημη για την τύφλα της είναι και η Δικαιοσύνη, που την ζυγαριά την κρατά μάλλον για ισορροπία, να μην πέσει απο τα πολλά και βαριά φακελάκια.Τα στραβά μάτια ευδοκιμούν σε πολιτικά και πολιτισμικά ίσιους καιρούς, με ίσιους νόμους που αφήνουν ωραία χτισμένα παράθυρα για βολικές, ίσιες εξόδους.

Με αυτά τα στραβώματα μπερδεύτηκε και το ζουζουνοσύμπαν και σπάει το μικρό του μυαλουδάκι να μετράει τους γυαλούς και τις ακτές για να τους υπερασπίσει στο δικαστήριο των ανθρώπων.

Ταξίδι στον Χρόνο- Μέρος Δ'

2008-10-10T10:31:00.011+02:00

Έξω ο αέρας ουρλιάζει και κάνει την φλόγα του κεριού να τρέμει, φοβισμένη στην προοπτική του θανάτου της.
Το κρυφό Ευαγγέλιο ανοίγει ξανα, αφου κυνηγήθηκε ανελέητα απο τους οπαδούς της ορθής θρησκείας, αυτής που διαχωρίζει αυστηρά σε καλούς, κακούς και μπερδεμένους, που δέχεται μόνο την μετάνοια και την προσχώρηση καταδικάζοντας την ελευθερία και την επιλογή.
Που είχα μείνει? Α, στο βουνό, λίγο μετά την μάχη, με το Πλασματάκι να κάνει τα πρώτα του βήματα στην δύναμη.

''2123 μΧ.
Ο άντρας καθόταν στην ταράτσα και αγνάντευε με μισόκλειστα μάτια την πόλη που απλωνόταν σαν βρώμικο χαλί μέχρι την μολυσμένη θάλασσα. Οι ήχοι απο την κυκλοφορία, μπερδεμένοι με τις φωνές βιαστικών ανθρώπων, έφταναν στα αυτιά του σαν ένα συγκεχυμένο, πολύβουο κουβάρι. Κάγχασε στον ήχο μιας δυνατής, θυμωμένης κόρνας. Ηλίθιοι άνθρωποι, σκέφτηκε, πάντα ίδιοι στο πέρασμα των αιώνων. Πάντα άπληστοι και βιαστικοί, ανυπόμονοι, έρμαια των παθών τους και των αδυναμιών τους. Και πάντα, μα πάντα, με την δίψα να γίνουν θεοί!
Κοίταξε προς τον ουρανό.
-Να χαίρεσαι το δημιούργημά Σου, είπε βαριεστημένα. Μέχρι και τον άγγελό τους θα ξεπουπούλιαζαν για να βρουν φτερά να Σε ρίξουν.
Σηκώθηκε και τίναξε τα φτερά του, μαύρα σαν την φίλη του την νύχτα. Δίπλα του το κουφάρι της νεκρής κοπέλας τον κοίταζε με γυάλινα μάτια. Είχε νόστιμο αίμα, όχι σαν εκείνο το παιδί προχθές. Κατέβηκε στους διαδρόμους της άθλιας πολυκατοικίας, όπου κάθε διαμέρισμα έκρυβε και μια τραγωδία. Κανένας άπο τους φτωχούς, μεροκαματιάρηδες ενοίκους δεν είχε ενδιαφερθεί να μάθει για την ταυτότητα του νεαρού που έμενε στον τελευταίο όροφο. Τα μάτια έπρεπε να μένουν κλειστά σε αυτή την πόλη.
Όταν μπήκε στο διαμέρισμά του, ο άντρας μόρφασε απο ενόχληση, καθώς διαπίστωσε ότι είχε επισκέψεις: ένας μεσήλικος αστυνομικός, με πρόσωπο χαρακωμένο απο τις σφαίρες τον περίμενε, έχοντας μάλιστα φτιάξει και καφέ. Τα κίτρινα απο νικοτίνη μουστάκια του χαμογέλασαν κουρασμένα.
-Δεν χαίρεσαι που με βλέπεις, είπε.
-Απλά άσχημη νύχτα, γρύλισε ο άλλος.
Πάνω σε ένα τραπέζι έκαιγε ένα πήλινο, απλό καντήλι. Ένας ασημένιος μικρός σταυρός ήταν δίπλα του. Ο δαίμονας κουλουριάστηκε στον καναπέ.
-Τον είδες πάλι, έτσι δεν είναι? είπε στεναχωρημένος ο αστυνομικός.

Τα μάτια του πλάσματος γυάλισαν, καθώς γύρισε να αντικρύσει το είδωλό του στον ραγισμένο καθρέπτη. Ένα όμορφο πρόσωπο τον κοίταξε βλοσυρά, πλαισιωμένο απο στιλπνά μαλλιά στο χρώμα των φτερών του κορακιού. Δυο μάτια πηγάδια, εβένινα διαμάντια σε ασημένιο δέρμα, χάραξαν το γυαλί.
Οι αιώνες είχαν κυλήσει σαν παγωμένο νερό στα σπήλαια της ζωής απο εκείνη την χαραυγή που έφυγε απο το καταφύγιό του. Το πλασματάκι είχε επιβιώσει, παλεύοντας με κάθε λογής θηρίο και πλάσμα που έκαναν το λάθος να το θεωρήσουν εύκολη λεία. Έζησε την αυγή του ανθρώπινου είδους και την επαναφορά των αγγελιοφόρων της Κόλασης στην Γη, πλέον με την μορφή του νέου αυτού δημιουργήματος. Έγινε ένας δυνατός και ικανότατος δαίμονας, ένας άγριος πολεμιστής του σκοταδιού, ανήμερος στο πρόσωπο του κόσμου και εχθρός τόσο του ουρανού, όσο και του κάτω κόσμου, όπως διαπίστωσαν με τραγικό τρόπο οι απεσταλμένοι των δυο πλευρών, που προσπάθησαν μάταια να τον κερδίσουν.
Η ανθρωπότητα προχώρησε, δημιούργησε πολιτισμούς και πολιτείες μέσα σε πολέμους και ειρήνη και πάντα με τους δύο άυλους κόσμους να παλεύουν για την επιρροή πάνω της. Ο δαίμονας ανδρώθηκε και έγινε σοφός στο πέρασμα των χρόνων, άλλαξε με τις εποχές, αλλά η φωτιά που βασάνιζε την καρδιά του έμεινε ασίγαστη.
Το καντηλάκι έκαιγε για αυτόν που αγαπούσε και είχε χάσει βίαια, για τον Αρχάγγελό του, για να το βλέπει στα σκοτάδια της φυλακής του και να ξέρει ότι το πλασματάκι συνέχιζε να τον λατρεύει και να τον ψάχνει. Όλους αυτούς τους αιώνες πάλευε να βρει το άντρο του Νεκραφέντη, το νεκροταφείο όπου κρατούσε τον άγγελό του αιχμάλωτο, αλλά μάταια. Δεν υπήρχε κανένας χάρτης και κανένα βιβλίο που να κρύβει αυτό το μυστικό και αυτοί που ήξεραν την ορθή απάντηση είχαν χαθεί στην αλλαγή που είχε υποστεί ο κόσμος πριν τον ερχομό των καθ εικόνα Του πλασμάτων. Όταν δυνάμωσε, ο δαίμονας αιχμαλώτιζε δαίμονες και αγγέλους και τους βασάνιζε μέχρι να του πουν με την τελευταία τους ανάσα τι ήξεραν για αυτόν τον Νεκραφέντη. Ξεκοκκάλιζε τα βιβλία των ανθρώπων και μελετούσε τις τοιχογραφίες σε αρχαίες εκκλησίες, χωρίς κανένα όμως αποτέλεσμα: ο σιχαμένος ήξερε ότι θα τον έψαχναν και είχε φροντίσει να κρύψει τα ίχνη που οδηγούσαν σε αυτόν και την πολύτιμη λεία του. Όλα αυτά τα σπαράγματα τα φυλούσε σαν κόρη οφθαλμού, σαν κομμάτια ενός διεστραμμένου παζλ που έψαχναν τα αδέρφια τους για να ενωθούν και να δώσουν την ποθητή εικόνα.
Και είχε εφιάλτες, σταλμένους με σαδιστική κακία απο τον βασανιστή, φριχτή υπενθύμιση της ταυτότητας του νικητή. Ήταν εφιάλτες κομμάτια μιας πραγματικότητας σε ένα νεκροταφείο, γεμάτοι πόνο και απελπισία: ο Αρχάγγελός του δεμένος σε έναν τάφο, με το φίδι να κουλουριάζεται γύρω απο το κεφάλι του, κλείνοντάς του τα μάτια και χύνοντας δηλητήριο στο αίμα του, για να τον κρατά ναρκωμένο και ανίσχυρο, και ο Νεκραφέντης να χαιδεύει το ωραίο πρόσωπο με λαιμαργία, ψιθυρίζοντας γελώντας '' είναι δικός μου τώρα''. Να τον κάνει να πονά με μαχαιριές στο στήθος και ο ήχος φτερών που σπάνε..

-Τι βρήκες? ρώτησε ο δαίμονας, προσπαθώντας να ηρεμήσει την ψυχή του που έβραζε απο λύσσα.
Δεν είχε ποτέ φίλους στην ζωή του και δεν ήξερε πραγματικά γιατί απέκτησε έναν τώρα. Η γνωριμία του με τον Φράνσις ήταν επεισοδιακή.
Η μάχη με τους αγγέλους και τους δαίμονες δεν είχε σταματήσει ούτε στιγμή, ακόμα και τώρα στον 21ο αιώνα. Οι συναντήσεις τους ήταν τακτικές και πολιτισμένες, αφήνοντας πίσω τους τρομοκρατημένους ανθρώπους και αμέτρητα θύματα. Ένα απο εκείνα τα διασκεδαστικά βράδια είχε γλιστρύσει απο την σκεπή μιας εκκλησίας και είχε προσγειωθεί πάνω στο περιπολικό του έκπληκτου Φράνσις. Και μετά απο μια σύντομη μάχη, κατα την οποία ο κακόμοιρος ο άνθρωπος είχε προσπαθήσει να τον βοηθήσει πυροβολώντας τους εχθρούς του, είχε στραφεί να τον σφαγιάσει, για να σταματήσει όταν είδε την φωτογραφία μιας οικογένειας κρεμασμένη στην μάσκα του αυτοκινήτου, τριών χαμογέλων που είχαν χαθεί απο μια βόμβα στον σταθμό του μετρό. Απο εκείνη την ημέρα ο ένας ανεχόταν και μάθαινε τον άλλον και ο Φράνσις είχε πάρει την πρωτοβουλία να τον βοηθήσει στην αναζήτησή του.
-Θα σου αρέσει, χαμογέλασε,γιατί είναι ένας παππάς. Σύμφωνα με τα αρχεία μου, είναι ένας απο τους Λευκούς Βοηθούς.
Τις τελευταίες λέξεις τις πρόφερε με περιφρόνηση: κανείς δεν συμπαθούσε τους Λευκούς και τους Μαύρους Βοηθούς, τα τσιράκια που εξυπηρετούσαν τις άυλες ομάδες που αλώνιζαν και μηχανορραφούσαν στον κόσμο.
-Που τον έχεις?
-Σε μια αποθήκη. Τι έχεις να πείς Άελκα?
-Ώρα για ανάκριση, χαμογέλασε ο δαίμονας.

Η Ορκωμοσία

2008-10-08T13:03:00.002+02:00

Χτες ορκίστηκε μια απο τις καλύτερες φίλες μου, η Ματούλα.
Τελείωσε Φιλολογία και χτες στην Ακαδημία Αθηνών έγινε η τελετή απονομής των πτυχίων. Μαζευτήκαμε όσοι απο την παλιά παρέα είμαστε ακόμα Αθήνα, εξοπλιστήκαμε με φωτογραφικές μηχανές και λουλούδια και την καμαρώσαμε με την τήβενο, Φιλόλογο πλέον και επισήμως- γιατί για τους μαθητές, στους οποίους κάνει ιδιαίτερα, έχει γίνει δασκάλα εδώ και δυο χρόνια.
Πριν εφτά χρόνια τελείωσε το Λύκειο στην Πρέβεζα μια παρέα πέντε κοριτσιών, τρία απο τα οποία ήρθαν Αθήνα, ένα πήγε Πάτρα και το άλλο βρέθηκε Γιάννενα. Δύο Νομικοί, μια Φιλόλογος, μια Αρχαιολόγος και μια Κομπιουτεράκιας ξεκίνησαν το ταξίδι τους προς την ενηλικίωση το Σεπτέμβριο του 2001 και τώρα, με αυτή την ορκωμοσία, ένας μεγάλος κύκλος, αυτός της φοιτητοπαρέας και των πανεπιστημιακών χρόνων, κλείνει και τυπικά, καθώς πλέον όλες μπήκαμε στον επαγγελματικό στίβο.
Αυτά τα εφτά χρόνια κάποιες δεθήκαμε πιο πολύ, κάποιες απομακρυνθήκαμε, γνωρίσαμε νέους φίλους, κάναμε σχέσεις, συνεχίζουμε να είμαστε μοιρασμένες σε τρεις διαφορετικές πόλεις και κυρίως αλλάξαμε, μεγαλώσαμε, αναθεωρήσαμε τα όνειρά μας, τους στόχους μας και τις επιλογές μας.
Χτες δεν μπόρεσαν να έρθουν όλες στην Αθήνα, αλλά ήταν εκεί σε όλη την τελετή. Τα κορίτσια έγιναν γυναίκες και συνεχίζουν να μαθαίνουν και να απορούν.
Ματούλα μου, καλή σου σταδιοδρομία, με υγεία και επιτυχία.

Ειρήνη

2008-09-30T09:40:00.008+02:00

(Η εικόνα είναι του Tony Hamilton απο το www.dreamingaloud.com/Gallerys)

Η Μέλισσα είναι πολύ πεσμένη. Την τελευταία εβδομάδα αρνείται να σκεφτεί, παρατηρήσει, προβληματιστεί. Απλά παράγει το μέλι της όπως πάντα και δέχεται σαν παθητική κεραία τα πρόσωπα, τα γεγονότα και τις καταστάσεις. Έκλεισε τις ασφάλειες και έχει μπει στον αυτόματο πιλότο, γιατί καμιά φορά είναι ανακουφιστικό να γυμνώνεσαι για λίγες μέρες απο συναισθήματα και σκέψεις και να βυθίζεσαι μόνος στην παγωμένη, μοναχική λίμνη που μέσα της κρύβονται
Προειδοποίηση : το ποστ που ακολουθεί είναι ένα ξέσπασμα τριών χρόνων πίκρας και θυμού, ένα κεράκι μνήμης. Το μέλι θα είναι πικρό, ίσως πιο πολύ απο ότι πρέπει, οπότε να περάσετε απο αύριο για φως και χαμόγελα.
Σήμερα είναι μέρα θλίψης για το Μελισσάκι.

Ειρήνη, Ρηνούλα.

Ένα όνομα μικρό για μια μεγάλη καρδιά, γεμάτη ζωή. Δεν μου αρέσει να υπερβάλλω, προτιμώ να λέω τα πράγματα ως έχουν ακόμα και όταν πρόκειται για δικούς μου ανθρώπους. Η καρδιά σου ήταν πράγματι μεγάλη, χωρούσε όλο τον κόσμο.

Πάντα θαύμαζα το πόσο γρήγορα δούλευαν τα χέρια σου το βελονάκι και τα εργόχειρα που έφτιαχνες και που γεμίζουν πια μια ντουλάπα απο μόνα τους. Πάντα με νευρίαζε που με πίεζες να φάω, γιατί φοβόσουν μην πάθω αβιταμίνωση και εξαντληθώ. Και πάντα σε αγαπούσα γιατί ήσουν αυτή ακριβώς η σβούρα, νευρική και αεικίνητη, πάντα εκεί όποτε την χρειαζόμασταν, πάντα με τα χέρια γεμάτα καλούδια και το στόμα γεμάτο με τρυφερές κουβέντες. Είναι τόσες οι εικόνες, οι στιγμές, οι μέρες μου μαζί σου, που δεν φτάνουν χίλια ποστ για να τις ζωγραφίσω.
Την καρδιά πάλλουν ακόμη εκείνα τα βροχερά Αυγουστιάτικα απογεύματα στο χωριό, που καθόμασταν στο παλιό δωμάτιο. Εσύ κοιμόσουν και εγώ έγραφα τα παραμύθια μου, με την δροσερή οσμή του νοτισμένου χώματος να ποτίζει τις σελίδες και τις σταγόνες απο τα αμπελόφυλλα να γλιστρούν στο τζάμι. Ακόμα εκείνα τα παιδικά τετράδια κρατούν την μυρωδιά του θειαφιού και, όποτε τα ανοίγω, η υγρασία εκείνων των φύλλων μου χαιδεύει το μάγουλο. Και όταν ξύπναγες, βγαίναμε στην βεράντα, η πλαγιά και τα σπίτια του χωριού να κατηφορίζουν και να χάνονται στην πάχνη και τα βουνά των Ιωαννίνων να στέκονται συννεφιασμένα μακρυά, και φτιάχναμε ρίγανη, ακόμα και τραχανά είχαμε καταφέρει. Και κάθε πρωί, χαράματα, να ακούω την φωνή του παππού να σε ξυπνά για να σου φτιάξει καφέ και μετά να τον κυνηγάς στην αυλή, μην κουραστεί με τα κάθε λογής εργαλεία και του ανέβει η πίεση. Όταν πήγαινες στα Γιάννενα για ψώνια σε περίμενα πως και πως να γυρίσεις και να με φροντίσεις και, όταν οι διακοπές τελείωναν και γυρνούσαμε Πρέβεζα, στεναχωριόμουν πολύ.
Και αργότερα μετακόμισες Πρέβεζα και περάσαμε μαζί το σχολείο, την εφηβεία και το φροντιστήριο, δοκιμάσαμε τα όρια και τις αντοχές μας, τσακωθήκαμε και φιλιώσαμε, βγήκαμε μαζί σαν καλές φίλες -είχαμε μια σχετική λατρεία στα κοκορέτσια και στις εκδρομές, για να μην αναφέρω τις εξορμήσεις μας στην παραλία, απο όπου γυρνούσαμε σαν καλομαγειρεμένοι αστακοί. Μετά σπουδές, άγχος, τηλέφωνο καθημερινά ('Να προσεεεεεεεχεις!' φωνάζατε εν χορώ με τον παππού) και αντάμωση στα ΚΤΕΛ.
Ώσπου ξεκίνησες να αιμορραγείς. 'Μην φοβάστε', είπε η γιατρός, ΄πρόπτωση της μήτρας είναι'. Και επέμενε η γιατρός, μέχρι που αποδείχτηκε ότι η σκιά στην ακτινογραφία δεν ήταν αναδίπλωση της μήτρας, αλλά καρκίνος που, επειδή είχε αφεθεί απο την γιατρό, είχε προχωρήσει. Ο θάνατος του πατέρα μου χειροτέρεψε την ήδη άσχημη ψυχολογική σου κατάσταση, γιατί αγχώθηκες για την αδερφή σου και τα παιδιά της και γιατί πίστεψες ότι, αφού δεν τα κατάφερε αυτός, δεν θα τα κατάφερνες ούτε εσύ. Ένα χρόνο ταλαιπωρήθηκες με θεραπείες και ακτινοβολίες, με φάρμακα και παραισθήσεις. Στεναχωριούσουν ότι ήσουν βάρος και ότι μας ταλαιπωρούσες, αν και βρε χαζούλα ήξερες ότι σε λατρεύαμε και ότι θα δίναμε τα πάντα για σένα.

Και έσβησες 30 Σεπτεμβρίου 2005 ξημερώματα, φοβισμένη και εξαντλημένη.

Εκείνο το πρωί έμεινα να κοιτάω την ανατολή απο το παράθυρο του σπιτιού μου, το λυκαυγές πάνω απο τον ελαιώνα, με εσένα νεκρή στο κρεβάτι πίσω μου και την μαμά με την Μίνα να ξεκινούν την ετοιμασία που ακολουθεί μετά τον θάνατο. Την καρδιά μου έσκιζε σαν μαχαίρι η εικόνα των μελένιων ματιών σου, τρομοκρατημένα απο τις παραισθήσεις και τον επερχόμενο θάνατο.
Και έδωσα μια υπόσχεση: οτι δεν θα επιτρέψω ξανα να δω τα μάτια των αγαπημένων μου σβησμένα και θολά απο πόνο. Και ότι κανείς δεν θα μείνει πίσω μόνος του ποτέ: πάντα μαζί.

Χτες το βράδυ ονειρεύτηκα ότι πήγαινα στο χωριό για να σου ανάψω ένα κεράκι, περπατούσα μεσημέρι σε ένα δρόμο παλιό ,σε έναν έρημο οικισμό που στέκοταν σιωπηλός στις σκιές των πλατανιών. Μια εκκλησία είχε πέσει στον δρόμο και δεν μπορούσα να προχωρήσω. 'Γιατί δεν ανάβεις ένα κεράκι εδώ?' μου λέει μια φωνή. 'Όχι, θέλω να πάω στα δικά μου χώματα'', πείσμωσα εγώ στον ύπνο μου.

Τρία χρόνια κύλησαν και κουβαλάω μέσα μου την πληγή που μου άφησε ο θάνατός σου ακόμα ανοιχτή.
Έλα στο όνειρό μου και χαμογέλασέ μου ψυχή μου, απλά να δω ότι, όπου και να σαι, είσαι καλά. Αυτό θέλω μόνο.

Μια κουταλίτσα

2008-09-17T11:47:00.005+02:00

Μια σταγονίτσα μέλι σκαλώνει στο ποδαράκι του έμπειρου φτερωτού μελοελεγκτή.
Ακολουθεί έλεγχος της γεύσης .
Αφού δοθεί η έγκρισή του, το βαζάκι σφραγίζεται αεροστεγώς, μπαίνει η ετικετούλα γνησιότητας-αυτή με την ασημένια καρδούλα ντε!- και τσουπ! τοποθετείται στο καροτσάκι για να πάει στην αγορά του ανθόκηπου.
Σε όλα τα βαζάκια γίνεται έλεγχος της γεύσης του μελιού, αφού βέβαια ελεγχθεί και η ποιότητα του γυαλιού- δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο μπορεί να χαλάσει η σύνθεση του μελιού απο το θολό γυαλί.
Όπως εύκολα χαλάνε και οι ανθρώπινες σχέσεις απο θολές συμπεριφορές και αδιάφανα συναισθήματα.
Η παραγωγή μελιού είναι χρονοβόρα, περίπλοκη και απαιτητική διαδικασία: απο την επιλογή των πιο μυρωδάτων λουλουδιών και το δέσιμο των υλικών ως την συσκευασία και την διανομή χρειάζεται υπευθυνότητα και σύνεση, ακρίβεια στο μέτρημα και στις δόσεις. Όσο πιο έμπειρο είναι ένα μελισσάκι, τόσο καλύτερο είναι το αποτέλεσμα.
Το μέλι πρέπει να είναι ζεστό και χρυσό, γεμάτο καλοσύνη και ανιδιοτέλεια, δεν επιτρέπεται να κάνει διακρίσεις και να παραλάσσει την γεύση του ανάλογα με τις προσωπικές του εκτιμήσεις. Μα γιατί απορείτε? Δεν το ξέρατε ότι έχει ζωή? Κάθε τι που παράγουμε με αγάπη αποκτά κάτι απο την χαρά μας, την λαχτάρα μας και την ελπίδα μας. Και ναι, δεν είναι μύθος, ούτε τυχαίο γεγονός: πράγματι η παραγωγή του μελιού μοιάζει με τις ανθρώπινες σχέσεις, καθώς και αυτές θέλουν την ίδια φροντίδα και προσοχή.
Συνεχίζουμε: για να είναι υπέροχο, το μέλι οφείλει να κυλά εύκολα και να αγκαλιάζει κάθε καρδιά, παίρνοντας το μοναδικό σχήμα που αυτή έχει. Οι μέλισσες μουρμουρίζουν συνέχεια και τις ακούει προσεκτικά, για να μάθει πώς να κλείνει τις πληγές, πώς να βρίσκει και την πιο μικρή ρωγμή που πονά κρυμμένη βαθιά και να την γλυκαίνει. Και κυρίως για να μάθει ότι κάθε ένας έχει διαφορετική γεύση και άποψη απο τους άλλους,ότι ακόμα και ο ίδιος αλλάζει διαθέσεις, και πρέπει να ξεχωρίζει τις διαφορές αυτές ώστε κάθε κουταλίτσα να πετυχαίνει τον στόχο της.

Και θα σας πω και το μυστικό μας: πριν κλείσουμε το βαζάκι, βάζουμε μέσα ένα χαμόγελο και ένα δάκρυ, ελπίζοντας ότι αυτά θα μιλήσουν μέσα σας και θα σας κάνουν πιο νοσταλγικούς, πιο χαρούμενους, θα σας θυμίσουν πράγματα ωραία που νομίζατε ότι τα είχατε ξεχάσει.

Μα είναι δυνατόν να χαρίσεις κάτι χωρίς συναίσθημα?

Αν λοιπόν δείτε ένα αδέσποτο βαζάκι να στέκεται μονάχο του σε ένα παγκάκι, σε ένα πεζοδρόμιο, σε ένα πεζούλι, οπουδήποτε, μην διστάσετε να το πάρετε: δεν θα είναι παγίδα, απλά μια μέλισσα θα το έχει αφήσει και θα περιμένει κάπου κρυμμένη για να δει αν κατάφερε τον σκοπό της, που δεν είναι άλλος απο το να σας δει να χαμογελά. Προσέξτε μόνο να έχει την ετικέτα με την καρδούλα, γιατί κυκλοφορούν πολλά σκάρτα.

Και μετά δώστε μια κουταλίτσα σε όσους στεναχωριούνται και πονούν και ποιος ξέρει: ίσως κάποτε ο κόσμος μας να γίνει ζεστός και χρυσός, σαν το μέλι που θα κεράσετε

Στο όνειρό μου..

2008-09-12T14:11:00.006+02:00

Αφήνω τους αγαπημένους μου Κατσιμιχαίους να κλείσουν αυτή την εβδομάδα, με ένα απο τα πιο αγαπημένα μου:

''Έλα στ' όνειρό μου και περπάτησε
κι άμα σταθείς στα ίδια μέρη
κι αν αγαπήσεις τις ίδιες μουσικές
θα πει ότι τυχαία δε βρεθήκαμε
θα πει ότι δε φύσηξε τυχαία
ο άνεμος που σμίγει των ανθρώπων τις ζωές

Μικρό καλοκαίρι, κρυφή πυρκαγιά
βαθιά μες στην καρδιά μου τώρα καις
μικρό καλοκαίρι, κρυφή πυρκαγιά
βαθιά μες στην καρδιά μου σιγοκαίς..

Ψεύτικα τραγούδια με κυκλώνουνε
κλείνω τ' αυτιά, κλείνω τα μάτια
και ταξιδεύω μες στο φως άλλου καιρού
και γράφω τ' όνομά σου με το κόκκινο
το κόκκινο μελάνι της αγάπης
και είμ' εδώ κι αντέχω κι ας φυσάει από παντού.

Μικρό καλοκαίρι, κρυφή πυρκαγιά
βαθιά μες στην καρδιά μου τώρα καις
μικρό καλοκαίρι, κρυφή πυρκαγιά
βαθιά μες στην καρδιά μου σιγοκαίς..''

Αφιερωμένο στον Σερ Σερ Πασχαλίτσο και στα βράδια που μου σιγοψιθυρίζει στίχους απο παλιά, αγαπημένα ροκάκια. Το 'χει καημό ότι δεν του τραγουδώ, επιμένει ότι η φωνή μου του αρέσει, αλλά ποτέ δεν ήμουν καλή στο να εκφράζω την αγάπη φωναχτά, έστω και με μελωδικούς στίχους.

Για σένα λοιπόν...

Γαβ γαβ...

2008-09-09T12:04:00.004+02:00

Γυαλίζει το μάτι μου.

Τα νεύρα μου είναι ένα χιλιοστό πριν σπάσουν οριστικά, αν δεν έχουν σπάσει ήδη-είμαι τόσο θυμωμένη που αρνούμαι να σκεφτώ λογικά.

Δεν ξέρω τι μου φταίει, αλλά νιώθω τόσο κουρασμένη και απογοητευμένη, που δεν έχω ίχνος υπομονής και ψυχραιμίας. Είμαι έτοιμη με την παραμικρή σπίθα να φωνάξω, να κλάψω και να κατεβάσω ότι έχει το ψυγείο (είμαι και βουλιμική η ανεγκέφαλη, συν όλοις τοις άλλοις).

Είναι το άγχος με την μητέρα μου, η κούραση και η πίεση της δουλειάς- όπου έχω και συναδέλφους να συμπεριφέρονται σαν 5χρονες κατίνες-, η στεναχώρια με τα γερμανικά, να προσθέσω και ότι θέλω να δώσω τα πρώτα μαθήματα στην αρχαιολογία και δεν έχω βιβλία, και δεν ξέρω και απο που να ξεκινήσω για την οδήγηση και την πληροφορική, ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ!

Τώρα θα πει κάποιος να τα δω όλα πιο χαλαρά, αλλά δεν είμαι τύπος που τα σοβαρά μπορεί να τα πάρει ελαφρά την καρδία και η μητέρα μου και η δουλειά μου και οι σπουδές μου είναι για μένα σοβαρά.

Οπότε τα βαζάκια φεύγουν δεξιά και αριστερά και όποιον πάρει ο Χάρος!!

Γεροντάκια όλου του κόσμου ενωθείτε!

2008-09-04T12:14:00.006+02:00

Η παρακάτω ιστορία εκτυλίσσεται στην Εθνική Τράπεζα, γωνία Σόλωνος και Ιπποκράτους.

Τρίτη 02/09/2008.

Το τηλέφωνο του γραφείου χτυπάει 13:30-ο δικηγόρος ζητάει να κατατεθούν κάποια χρήματα στον λογαριασμό ενός πελάτη.

Η ασκούμενη φτάνει στην τράπεζα 13:45 και παίρνει αριθμό- 14:30 κλείνουν τα ταμεία, έχει το 423 και τώρα εξυπηρετείται το 362.

Αρχίζει να αγχώνεται ότι δεν θα προλάβει, γιατί οι υπάλληλοι καθυστερούν καί, όσοι έχουν συναλλαγματικές, έξυπηρετούνται χωρίς αριθμό κατά προτεραιότητα.
''Ποίος τον ακούει πάλι και χωρίς να φταίει'', σκέφτεται μουτρωμένη.

Η ώρα πάει 14:05- ένα γεροντάκι πάει σε ένα απο τα γκισέ και η ασκούμενη το χαζεύει για να μην νευριάσει πιο πολύ.

Είναι μια κυρία, γύρω στα εβδομήντα, μαυροφορεμένη με βαμμένα καστανά μαλλιά και ρυτίδες στα χαρακτηριστικά της. Καλοβαλμένη και καλοστεκούμενη. Εκείνη την στιγμή ήταν ο αντιπρόσωπος όλων των ηλικιωμένων που πάνε στην τράπεζα και δεν μπορούν να εξοικειωθούν με την νέα τεχνολογία. Ξεκινάμε:
1. Ανοίγει το τσαντάκι.
2. Βγάζει το πορτοφολάκι.
3. Ψάχνει και βγάζει τον λογαριασμό της κινητής τηλεφωνίας (που πληρώνεται και σε καταστήματα κινητής τηλεφωνίας για μεγαλύτερη ευκολία).

(Η ασκούμενη βράζει-''την κεραία μου!δεν μπορεί να πάει σε κατάστημα? εδώ άλλοι βιάζονται για μεγαλύτερες και πιο επείγουσες συναλλαγές!'')

4. Ελέγχει -για 1000στη φορά - τον λογαριασμό
5. Μετρά για 2000στη φορά τα χρήματα.

(Η ασκούμενη ξεφυσά)

Ο υπάλληλος κάνει την συναλλαγή. ώρα 14:10. Της δίνει την απόδειξη και συνεχίζουμε:
6. Διαβάζει τήν απόδειξη απο την αρχή μέχρι τελους, μαζί με όλα τα μικρά γράμματα.
7. Ρωτά πάλι που να βάλει υπογραφή.

Εκείνη την ώρα ευτυχώς έρχεται η σειρά μου σε άλλο γκισέ. Με την άκρη του ματιού είδα την κυρία με την ηρεμία της να διπλώνει τον λογαριασμό, να ξαναβγάζει το πορτοφολάκι και να τα συγυρίζει στην τσαντούλα της- ηρεμία που εξαγρείωνε ακόμα πιο πολύ όλους τους επαγγελματίες, που αγχωνόταν για τις πληρωμές και τις επιταγές.

Μόλις βγήκα απο την τράπεζα, λύθηκα στα γέλια. Σκέφτηκα ότι νευρίασα με ένα γεροντάκι χωρίς να υπάρχει λόγος. Βιαζόμαστε, αγχωνόμαστε, τρέχουμε και πιο το αποτέλεσμα? Αν δεν γίνει η συναλλαγή μήπως θα καταστραφεί ο πλανήτης ή ο ήλιος θα παγώσει? Κάνουμε γρήγορες συναλλαγές με κάθε ποσό, χωρίς να ελέγχουμε τους όρους και τα μικρά γράμματα, θεωρώντας τα αυτονόητα, και καταλήγουμε να την πατάμε σαν χαζοί.

Οι παλιοί είναι αλλιώς, ίσως γιατί ζήσανε σε εποχή στιγματισμένη απο την φρίκη των πολεμικών και πολιτικών αναταραχών, που τα πράγματα ήταν δύσκολα και τα χρήματα ακόμα πιο λίγα. Πιστεύω ότι η συντριπτική πλειοψηφία τους , που εργάστηκε σαν το σκυλί χωρίς κατοχυρωμένα δικαιώματα και ζυμώθηκε με δυσκολίες, εκτιμά κάποια πράγματα λίγο καλύτερα απο εμάς και απολαμβάνουν τον χρόνο και τις στιγμές του.

Άσε που δεν φταίνε αυτοί για τις δυσκολίες που συναντούν στις νέες τεχνολογίες! Ποτέ κανείς δεν κάθησε να σκεφτεί τις δυσχέρειες που αντιμετωπίζει ένας ηλικιωμένος στην καθημερινότητα της πόλης και των συναλλαγών λόγω σωματικής αδυναμίας, ούτε καν μπήκαμε στον κόπο να τους δείξουμε πέντε πράγματα: τους αντιμετωπίζουμε σαν γραφικές φιγούρες μιας παλιάς, ασπρόμαυρης εποχής, που είναι αναγκασμένες να προσαρμοστούν σε μια εποχή έξω απο τα νερά τους και την φιλοσοφία τους.

Στο κάτω κάτω της γραφής, πόσο κοστίζει λίγο υπομονή, μια χούφτα κατανόηση και μια μυτίτσα βοήθεια? Τα ρούχα μας πιο ακριβά τα αγοράζουμε και πιο πολύ τα λυπόμαστε.

Kleines Sprachdiplom

2008-09-01T14:52:00.002+02:00

@#%**##!!!!

Δεν θέλετε να σας κάνω την μετάφραση, γιατί θα χάσετε πάσα ιδέα.
Την κεραία μου μέσα! Κόπηκα στο δίπλωμα των γερμανικών!! Απο τις 5 ενότητες πέρασα τις τρεις της γραμματικής και του κειμένου και κόπηκα στα προφορικά και στην λογοτεχνία.
Και ποιος κάθεται πάλι να τα διαβάσει απο την αρχή και τί να διαβάσει, που τα προφορικά δεν έχουν ύλη καθορισμένη και τα δυο βιβλία τα ξέρω ήδη απ' έξω?

Ουφ! Πάω να κατεβάσω δυο τουρτίτσες να συνέλθω απο την σύγχυση!

Τελευταίες μέρες καλοκαιριού

2008-09-01T11:18:00.009+02:00

Θα τα πάρω απο την αρχή, γιατί θα χάσω τα βαζάκια και μετά θα μου πάρει όλο το απόγευμα να τα ψάχνω στα λουλούδια (τα άτιμα κρύβονται καλά), άσε που θα μαδήσω άδικα και τις κακόμοιρες τις τριανταφυλλιές απο το άγχος μου.

Το παραπάνω γλυκό είναι για εσάς!!! Παρακαλώ να πάρετε ένα και δύο και πολλά κομμάτια για να γλυκαθείτε! Γιορτάζουμε τα γενέθλια του Σερ Σερ και το όνομά μου!

Την Πέμπτη ο Σερ Πασχαλίτσος έκλεισε τα 32, ηλικία όχι μεγάλη, ούτε μικρή, ικανή όμως για να βοηθήσει σε μεγάλες πλάκες ('' έεεελα γέρο μου, τί ώρα είπαμε θα βγουμεεεεεε?''- ''βρε αντε φάε το μέλι σου που θα με πεις γέρο, παλιομπάμπουρα!''). Πήρα τούρτα γουρουνάκι και τα γιορτάσαμε στο μαγαζί του μαζί με την αδερφή του και κάποιους φίλους. Δεν περάσαμε βέβαια τόσο καλά, όλα να τα λέω, γιατί απο την μια πλευρά η μια φίλη της αδερφής του κουβάλησε το παιδί της, το οποίο έκανε σαν ζουρλό και μας έσπασε τα νεύρα, και απο την άλλη η αδερφή του βιαζόταν να τελειώσουμε την γιορτούλα για να βγεί με την ησυχία της μετά. Τελικό συμπέρασμα: αποφασίσαμε την επόμενη φορά να τα κάνουμε μόνοι μας για να περάσουμε καλύτερα.

Την Παρασκευή πήραμε την μηχανή και πήγαμε βόλτα: δεν κάτσαμε πουθενά, απλώς γυρίσαμε σε άδειους δρόμους και κοιμισμένες περιοχές, μιλώντας και πειράζοντας ο ένας τον άλλον.

Και το Σάββατο ήταν η γιορτή μου- Αλεξάνδρα γαρ- και, αφού βγήκαμε για φαγητό στην Φωκίωνος Νέγρη, καθήσαμε αγκαλίτσα στο κρεβάτι με κρέπες σοκολάτα, πατατάκια και παιχνίδια στο playstation που μας αρέσουν μέχρι το πρωί.

Περιττό να πω ότι σήμερα στην δουλειά σέρνομαι σαν μισοκοιμισμένο σκουληκάκι στο φυλλαράκι του.

Και του χρόνου να είμαστε καλά! Καλό φθινόπωρο σε όλους!!

Σπαστα όλα....

2008-08-26T12:54:00.006+02:00

Η μέλισσα ξεπόρτισε αυτές τις μέρες και δεν μπορεί να πάρει ούτε τα φτερά της.

Μια η συναυλία του Βαζαίου και του Γιαννούλη στο Αττικό Άλσος την Πέμπτη-όπου χόρεψα με την ψυχή μου, δύο οι βολτούλες με την φίλη μου, που έλλειπε για διακοπές και είχαμε να κάνουμε update τα νέα μας, τρείς οι κραιπάλες με τον Σερ Σερ και το Μαρκελάκι, την τσακώσανε την μέλισσα και άντε τώρα να αποδείξει ότι είναι αθώα!

Το καλοκαιράκι φτάνει σιγά σιγά στο τέλος του, αφήνοντας μια γλυκόπικρη αίσθηση στην ψυχή, κάτι σαν αυτή που αφήνει το πικρό μέλι στο στόμα. Είχε αρκετές κουραστικές μέρες, γεμάτες στεναχώρια και θυμό, αλλά είχε και τα χαμόγελά του, τις παιχνιδιάρικες και ανέμελες στιγμές. Είχε απο όλα, σαν ένα καλό μενού στο ταβερνάκι των μελισσών '' Το Χαρωπό Ζουζούνι''.
Δεν θα το συγκρίνω με το περσινό ή με ακόμα πιο παλιά, γιατί δεν μπορώ να συγκρίνω εποχές όταν δεν εγώ η ίδια δεν είμαι όπως πριν. Δεν μου αρέσει η σύγκριση, πότε περνούσα πιο καλά και πότε όχι, γιατί ποτέ κάτι δεν είναι το ίδιο, άσχετα αν δίνει αυτή την εντύπωση, και ποτέ κάτι δεν είναι μόνο καλό ή μόνο άσχημο: η υποβάθμιση του παρόντος ή του παρελθόντος αδικεί πρωτίστως την πορεία μας στην ανθόκηπο του κόσμου και όλα όσα έχουμε καταφέρει, λίγα ή πολλά.
Ας απολαύσουμε λοιπόν τις τελευταίες μέρες αυτού του καλοκαιριού και ας ετοιμάσουμε μια εξίσου ζεστή αγκαλιά για το φθινόπωρο.

Παραθέτω αποσπάσματα απο ένα απο τα αγαπημένα μου ποιήματα:

''Εντολή σου, είπε, αυτός ο κόσμος
και γραμμένος μες στα σπλάχνα σου είναι
Διάβασε και προσπάθησε και πολέμησε
είπε"Ο καθείς με τα όπλα του"
είπε"Βλέπεις, είπε, είναι οι Άλλοι
και δεν γίνεται Αυτοί χωρίς Εσένα
και δε γίνεται μ' Αυτούς χωρίς, Εσύ''

''Χτυπά η καμπάνα του καλοκαιριού και αργά, στις πέτρες τις πυρρές, χαράζονται τα γράμματα...Άξιον Εστί το τίμημα..''

Σκόρπιες εικόνες

2008-08-20T12:46:00.007+02:00

Ναι ναι ναι, επιτέλους γύρισα και δεν προβλέπεται να την ξανα κάνω με πηδηματάκια, ελαφριά ή βαριά, ούτε καν με ρόδες, μέχρι το τέλος Οκτώβρη. Όχι τίποτε άλλο, γιατί θα μου γίνει συνήθεια και θα ξεκυψελωθώ για τα καλά.
Αφήνω στην άκρη την επιστροφή στην Αθήνα, γιατί συναντήσαμε τροχαίο πριν την γέφυρα του Αντιρρίου και μείναμε μια ώρα ακινητοποιημένοι στην Εθνική. Αφήνω και την ζέστη που με έχει αποβλακώσει και έχει ξεμαδήσει την γουνίτσα μου. Ε και αφού ξεκίνησα, θα αφήσω στην άκρη και την δουλειά, που είναι τα ίδια και απαράλλαχτα.
Θα πω μόνο ότι η μητέρα μου θα μείνει για άλλον ένα μήνα στο κρεβάτι ,γιατί το κάταγμα δεν έχει καν αρχίσει να κλείνει. Ευτυχώς βγήκαμε τουλάχιστον απο το νοσοκομείο και είναι σπίτι με γυναίκα.

Και θα σας ζωγραφίσω εικόνες, που για κάποιο λόγο εμείναν μέσα μου, άσχετες με τα όποια προβλήματα που είχα.

Μια αράχνη στην γλάστρα στον κήπο μας, μεγάλη με ασημένιες και μαύρες πινελιές, περίμενε υπομονετικά στον ιστό της, μέχρι που η γυναίκα αποφάσισε να της καθαρίσει. Η κυρία με το κλαδευτήρι στο χέρι και το έντομο πάλεψαν για λίγο, άνιση μάχη, μέχρι που ο άνθρωπος επικράτησε για ακόμα μια φορά και το έλιωσε.

Ζωές που περπατούν παράλληλα, χαίρονται, λυπούνται, φεύγουν, δουλεύουν, πεθαίνουν, γεννούν. Φίλοι που φεύγουν στο εξωτερικό και σε άλλες πόλεις τις Ελλάδας, τους άποχαιρετάς και θυμάσαι πώς ήσαστε μαζί στο σχολείο, τότε που όλα φαίνονταν απλά και φωτεινά.

Εκείνες οι στιγμές στον κήπο, το ηλιοβασίλεμα, την ώρα που τα πουλιά και τα τριζόνια ησυχάζουν, ακούγεται μόνο το μουρμούρισμα της θάλασσας μακριά και το θρόισμα των φύλλων κάτω απο το χάδι της αύρας. Στιγμές σιωπής, την ώρα που ο Αποσπερίτης λάμπει μοναχικά στον ουρανό, πριν ξυπνήσει η νύχτα με τους ήχους και τα πλάσματά της.

Σκόρπιες στιγμές, μακρινές και εύθραυστες.

Με μια βαλίτσα στο ποδαράκι

2008-08-08T12:41:00.004+02:00

(εικόνα απο dcydiary.blogspot.com)

Σήμερα το βράδυ φεύγω για Πρέβεζα μετά της Μαρκελίτσας (η πάνω φωτογραφία είναι απο προηγούμενα ταξίδια μου). Ετοιμάσαμε τα βαλιτσάκια μας, καθαρίσαμε το κυψελάκι μας και, αφού γεμίσουμε και την κοιλίτσα μας, θα ξεκινήσουμε.

Ο Σερ Σερ έφυγε χτες για να δει τους δικούς του- σνιφ σνιφ- και θα μιλάμε μέσω τηλεφώνου συχνά.

(εικόνα απο impactlab.com)

Την κάνει η μέλισσα για ακόμα μια φορά, την τελευταία για το καλοκαίρι, αλλά θα ξανα γυρίσει (αυτό ήταν απειλή!).

Μέχρι τότε, να περνάτε καλά!

(και άλλη μια φώτο μου στο λουλούδι δίπλα απο το κυψελάκι μου, για να δείτε τι εννοούσε ο Αρχιμήδης με τον όρο 'τέλειος κύκλος'!)

(εικόνα απο news.bbc.co.uk)

Το Χελωνάκι

2008-08-05T11:05:00.003+02:00

Είναι απο εκείνες τις συναντήσεις που σου μένουν αξέχαστες, που σου θυμίζουν ότι τελικά και στον πιο μεγάλο βόθρο (για την Αθήνα μιλώ, δέχομαι και αντιρρήσεις για τον χαρακτηρισμό) μπορείς να βρεις ένα νούφαρο.

Το απόγευμα της Δευτέρας, μετά την δουλειά, κάθησα με τον Σερ Σερ στο μαγαζί του μέχρι να πέσει λίγο ο ήλιος ,γιατί ήθελα να επιστρέψω μια ταινία στο βίντεο κλαμπ χωρίς να γίνω ψητή. Ξεκινώ λίγο πριν ο ήλιος αρχίσει να νυστάζει και ανεβαίνω σκάλες, γιατί το ρημάδι είναι στην λεωφόρο και αυτή η χαζή με την σειρά της πιο ψηλά απο τον δρόμο που είναι το μαγαζί, επιστρέφω την ταινία και ξεκινώ για την επιστροφή. Και στα δεξιά μου, λίγο πριν τελειώσουν τα σκαλοπάτια, σε μια τσιμεντένια, γυμνή επιφάνεια, είδα ένα χελωνάκι.
Για να πω την αλήθεια, δεν ήταν τόσο μικρούλι, τα είχε τα χρονάκια του αν κρίνω απο το καβούκι του, και μάλλον κάποιος το άφησε στον χώρο εκείνο, γιατί, όσο και να κοίταξα, δεν βρήκα δίοδο απο όπου θα μπορούσε να περάσει μια αξιοπρεπής χελωνίτσα.
Με κοιτάει, το κοιτάω. Αγγίζω το καβούκι του, συνεχίζει να με κοιτά, προφανώς εξοικειωμένο με τους ανθρώπους. Χωρίς να το σκεφτώ, το παίρνω μαζί μου. Εκείνο δεν κρύφτηκε, παρά άφησε τα ποδαράκια του να κρέμονται και το κεφαλάκι γύρναγε δεξιά και αριστερά, μάλλον για να κατανοήσει την αλλαγή του περιβάλλοντος.
Στο τέλος της σκάλας και προς τα αριστερά απλώνεται ένα πάρκο απο πεύκα. Βρήκα μια γωνίτσα, όπου ένα αμπέλι απο κάποιο σπίτι σέρνεται στο χώμα, και το άφησα ανάμεσα στα φυλλαράκια, να μασουλαέι ήσυχο και ανενόχλητο.
Δεν είναι η πρώτη φορά που βρίσκω χελώνα στους δρόμους της Αθήνας, όσο περίεργο και αν φαίνεται. Πριν χρόνια, καθώς περπάταγα απο το Γαλάτσι προς την Κυψέλη, πάλι είχα δεί μια χελώνα να κόβει χαρωπά βόλτες στο πεζοδρόμιο, ανενόχλητη απο πεζούς και αμάξια.

Συναντήσεις απο αυτές που δεν περιμένεις και σου χαρίζουν ένα μεγάλο χαμόγελο, σαν να είδες φίλο απο τα παλιά.

Καλή σου τύχη, χελωνάκι.

Το Σήμερα

2008-07-31T13:45:00.003+02:00

Πατίνι έγινε η μέλισσα την εβδομάδα που πέρασε.
Στο γραφείο με περίμενε μια αρκετά μεγάλη λίστα με εκκρεμότητες ,απο τις οποίες η πιο απλή χρειαζόταν σύνταξη κάποιων αιτήσεων και η πιο ζόρικη σύνταξη ολόκληρου δικογράφου (μετά του απαραίτητου διαβάσματος και αναζήτησης φυσικά της σχετικής νομολογίας). Αν προσθέσετε και το γεγονός ότι όλοι οι συνάδελφοι περνάμε μια σχετικά άσχημη φάση και είμαστε μες στα νεύρα, για δικούς του λόγους ο καθένας, μπορείτε να καταλάβετε ότι μόνο οι ρόδες μου έλειπαν. Γυρνούσα σπίτι και δεν μπορούσα ούτε να μιλήσω απο την κούραση.
Αλλά πήρα την εκδίκησή μου: το Σαββατοκύριακο σάπισα στον ύπνο!
Η μητέρα μου, αν και δεν επιτρέπεται ακόμα να σηκωθεί, νιώθει καλύτερα. Την άλλη Παρασκευή θα πάω πάλι Πρέβεζα και θα την βοηθήσουμε εγώ και η αδερφή μου να γυρίσει σπίτι και να κάνει τα πρώτα βήματα μετά τον τραυματισμό- η μητέρα μου γελάει:'' στράτα στρατούλα στα 50!''
Κατά τα άλλα, έκανα μια γερή φασίνα στο σπίτι και είμαι σε φάση ταξινόμησης των σημειώσεων και του εαυτού μου, που βρήκε ώρα να αρχίσει να τα φτύνει.

Ότι δεν σε σκοτώνει, σε κάνει πιο δυνατό: έτσι λένε και δεν ξέρω αν ισχύει. Αυτό όμως που σίγουρα επιβεβαιώνεται μέσα απο αυτές τις καταστάσεις, είναι ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο σε αυτή την ζωή. Τα ρεύματα του χρόνου μια δυναμώνουν και μια ησυχάζουν, σπάνε, φθείρουν ή δίνουν ζωή και όλα αυτά σε μια απειροελάχιστη στιγμή. Το σήμερα έχει μεγαλύτερη αξία απο αυτή που του δίνουμε και πρέπει να μάθουμε να λέμε σ αγαπώ όταν μπορούμε, γιατί δεν ξέρουμε ποτέ αν θα μπορέσουμε να το αναβάλουμε για μετά.
Το Σήμερα δεν είναι τόσο εγωιστικό και εφήμερο όσο νομίζουμε, έχει και αυτό ψυχούλα που διψάει για αγάπη και φροντίδα και πολλές φορές δίνει ευκαιρίες να μπουν βάσεις για μεγαλύτερα πράγματα. Ας το αφήσουμε να συνεργαστεί με το μέλλον και να μην το αποκλείουμε απο τα σχέδιά μας και την προσοχή μας.
Είδατε έμπνευση το ζουζούνιον για φιλοσοφίες καλοκαιριάτικα?!!!!!!!!!

Τροχαίο, νοσοκομείο και πάμε πάλι

2008-07-25T13:26:00.003+02:00

Είπα και εγώ να περάσω μερικές ήρεμες μέρες στην Πρέβεζα, να ξεκουραστώ και να κάνω μπανάκια, να χαλαρώσω απο όλη την ένταση που είχα πριν φύγω.Ένας βλαμμένος όμως φρόντισε για το αντίθετο.
Ταξίδεψα την Πέμπτη 10 Ιουλίου για την πόλη μου και πέρασα ένα όμορφο τριήμερο, με βολτούλες και αραλίκι στην παραλία. Την Δευτέρα όμως, καθώς κάναμε βόλτα στην πόλη με την μητέρα μου, αποφασίσαμε να γυρίσουμε σπίτι για να πάρω την ταυτότητά μου και να της κάνω εξουσιοδότηση για να καταθέσει την αίτηση που χρειάζεται για το Κτηματολόγιο. Και καθώς γυρίζαμε, πάθαμε τροχαίο.
Ένας νεαρός με μηχανή δεν είδε ούτε το stop ούτε εμάς, έπεσε με μεγάλη ταχύτητα πάνω μας, στην πόρτα πίσω απο την θέση του συνοδηγού, και μας έστειλε ανάμεσα σε μια μάντρα και σε μια κολώνα της ΔΕΗ. Έπεσα πάνω στο παμπρίζ με το κεφάλι (και φυσικά δεν φορούσα ζώνη, τι κακιά συνήθεια είναι αυτή?) και χτύπησα τα γόνατα στο πορτάκι που ήταν μπροστά στην θέση. Την γλίτωσα μόνο με αιμάτωμα στην αριστερή άρθρωση. Η μητέρα μου όμως έσπασε τον έναν σπόνδυλο στην ράχη.
Αποτέλεσμα: είναι κατάκοιτη στο νοσοκομείο χωρίς να της επιτρέπεται να σηκωθεί ή να γυρίσει στο πλευρό και θα παραμείνει για ένα μήνα έτσι. Μετά θα μπορεί να σηκωθεί, αλλά θα φορά κηδεμόνα για ένα τρίμηνο ακόμα. Ο νεαρός, που τυχαίνει να είναι ανιψιός του καλύτερού μας φίλου, δεν έχει δίπλωμα, ούτε ασφάλεια, που σημαίνει ότι ,εκτός απο την ποινική δίωξη που κινεί αυτεπάγγελτα η Τροχαία, πρέπει να κάνουμε δικαστήριο για αποζημίωση. Περιττό να πω πώς ούτε αυτός ούτε οι δικοί του πήραν τηλέφωνο να μάθουν τι έγινε η γυναίκα που τραυμάτισε, και ας είμαστε γνωστοί. Και φυσικά ούτε λόγος για οικειοθελή αποζημίωση και συμβιβασμό.
Πέρασα όλη την εβδομάδα σχεδόν μόνο στο νοσοκομείο και, όταν γύρισα στο γραφείο την Τρίτη, με περίμενε πολύ δουλειά. Γυρνώ το απόγευμα στο σπίτι και δεν μπορώ να μιλήσω απο την κούραση. Αύριο θα κοιμάμαι όλη μέρα για να συνέλθω. Ακύρωσα τα εισητήρια για Μυτιλήνη και ο Σερ θα πάει μόνος του να δει τους δικούς του, γιατί πρέπει να ξανα γυρίσω Πρέβεζα τον Αύγουστο να βοηθήσω την μητέρα μου στην επιστροφή στο σπίτι. Προς το παρόν είναι μαζί της η αδερφή μου και μια αποκλειστική νοσοκόμα.

Και η υπόθεση του Χρήστου μπήκε στο αρχείο: δεν υπάρχουν στοιχεία για να το προσωρήσει η αστυνομία και ο δικηγόρος της οικογένειας. Δεν είναι βλέπετε διάσημος σαν τον Σεργιαννόπουλο για να μην παραιτηθεί κανείς απο την προσπάθεια και να μην ξεχαστεί.

Και αναρωτιέμαι: πώς νιώθουν οι συγγενείς όταν ένας ηλίθιος που πήρε το δίπλωμα νύχτα-ή δεν το πήρε και καθόλου- σκοτώνει τον δικό τους άνθρωπο και μένει ατιμώρητος λόγω αμέλειας και συνεχίζει να έχει δίπλωμα. Αλλά αυτό σαν ασκούμενος δικηγόρος πρέπει να το ξέρω καλύτερα.

''Αν δεν μπορείς να αλλάξεις κάτι, σφίγγεις τα δόντια και προχωράς''. Θα το περάσουμε και αυτό.

Καλώς σας βρήκα και πάλι!! Να είσαστε καλά, όπου και αν είστε!

Φεύγω για τρέλες!

2008-07-09T12:59:00.003+02:00

Αύριο η μέλισσα την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια για Πρέβεζα, αλλά μην το πείτε πουθενά. Αν σας ρωτήσουν για ένα ύποπτης ταυτότητας λιαζόμενο έντομο σε κάποια παραλία της Ηπείρου, εσείς θα υποστηρίξετε ότι δεν ξέρετε τίποτα.

Θα κλείσω το τηλέφωνο που ξέρουν όλοι και θα ανοίξω ένα νούμερο που το ξέρει μόνο ο Σερ Σερ, θα απέχω απο κάθε προσπάθεια σκέψης , κάθε δουλειά και θα κάνω μόνο ότι και το κουτάβι της εικόνας. Ε, θα πάω και στα μπαράκια, που κάθε καλοκαίρι στήνονται στην αμμουδιά και προσφέρουν δροσερό νέκταρ και χορό μέχρι το πρωί.

Σήμερα θα αποτελειώσω τις δουλειές στο σπίτι και θα φτιάξω-επιτέλους-την βαλίτσα. Μαζί μου θα έρθει και το Μαρκελάκι, ενώ ο Σερ δυστυχώς δεν μπορεί να λείψει-αλλά θα πάμε μαζί ταξιδάκι 10 μέρες τον Αύγουστο στην δική του ιδιαίτερη πατρίδα, την Λέσβο.
Σας χαιρετώ λοιπόν! Καλά να περνάτε, να διασκεδάζετε και να κάνετε πολλά μπάνια, καλό ταξίδι σε όσους φεύγουν για διακοπές και τα ζουζουνίζουμε πάλι στις 22 Ιουλίου που θα επιστρέψω.

Φιλααααααααακια !!!

Γενική ανασκόπηση των ημερών που πέρασαν

2008-07-08T12:19:00.004+02:00

Τις τελευταίες μέρες με έχει πιάσει ένας γενικότερος αρνητισμός και μια τεμπελιά που δεν έχει προηγούμενο. Γενικά έχω νεύρα και είμαι κακοδιάθετη, χώρια ότι έχω να κοιμηθώ καλά μια εβδομάδα και το κεφάλι μου πονάει και βουίζει σαν χορεύουν μέσα του χίλιες χοντρές μέλισσες με τακούνια.
Το Σάββατο το βράδυ ρίξαμε ένα καλό καβγά με τον Σερ Σερ. Έχει και αυτός τα δικά του άγχη και προβλήματα με την δουλειά του, είναι επίσης πεσμένος και κουρασμένος ψυχολογικά και σωματικά και το Σάββατο για ασήμαντη αφορμή- όπως λένε στα δελτία φόνου- αρχίσαμε να ξεσπάμε τα νεύρα μας και την κούραση ο ένας στον άλλον. Γενικά τσακωνόμαστε μια φορά στο τόσο και αυτό όταν είμαστε σε υπερένταση, αλλά αυτή την φορά του δώσαμε και κατάλαβε. Μετά απο πολύωρες διαβουλεύσεις και φωνές, τα ξημερώματα της Κυριακής μας βρήκαν τέζα δίπλα στην θάλλασα, κάπου στην Λεωφόρο Ποσειδώνος στον Πειραιά, ανάμεσα σε περιφραγμένα τμήματα του δημοσίου αγαθού που λέγεται αιγιαλός και σε υπερχειλισμένους σκουπιδοντενεκέδες. Καθόμασταν ξαπλωμένοι πάνω στα μπουφάν, χωρίς παπούτσια, με τα πόδια χωμένα στην δροσερή άμμο και με παγωτό σοκολάτα για να μας περάσει η λιγούρα.
- Μ αγαπάς? με ρώτησε.
-Πολύ, του απάντησα. Θα τα καταφέρουμε?
-Και εγώ σ αγαπώ. Θα τα καταφέρουμε.
Και πάνω που η μέλισσα άρχισε να πετά σε ροζ συννεφάκια και να βλέπει καρδούλες, ήρθε η Δευτέρα και έσκασε το μπαλονάκι, καθώς είχε αρκετή δουλειά και ακόμα δεν τελείωσε.
Για τον συνάδελφό μου δεν μάθαμε κάτι νεότερο. Ήρθε η αστυνομία την Δευτέρα και πήρε σε όλους μας καταθέσεις αλλά, προσωπική μου άποψη, βαριέται να ασχοληθεί με την υπόθεση και προβλέπω σε λίγο καιρό να την βάζει στο αρχείο, όπως τόσες άλλες.
Την Πέμπτη θα φύγω δέκα μέρες στην Πρέβεζα, για να δω λίγο την μητέρα μου, την αδερφή μου και όσους φίλους έμειναν εκεί. Μέχρι τότε βέβαια πρέπει να ετοιμάσω και το σπίτι, να μην το αφήσω στο κακό του το χάλι.
Αλλά για αυτό πιο πολλές λεπτομέρειες αύριο, που θα σας αποχαιρετήσω.
Σας αφήνω, γιατί αν δεν τελειώσω μια προσφυγή πριν τις πέντε, με βλέπω να κάνω παρέα στις κουκουβάγιες το βράδυ.

Ταξίδι με το Intercity

2008-07-03T09:55:00.002+02:00

Η κηδεία του συναδέλφου μου έγινε την Τρίτη 19:30 στην Πτολεμαΐδα Ξεκινήσαμε τέσσερις απο τους συναδέλφους σαν παλαβοί απο την Αθήνα στις μία το μεσημέρι, γιατί μας ενημέρωσαν τελευταία στιγμή. Και λέω τέσσερις γιατί δεν ήρθαν όλοι: κάποιοι θεωρούν το τελευταίο αντίο πολύ μίζερη υποχρέωση, κάτι μεταξύ ''ωχ αδερφέ μου τώρα'' και ''ποιος τρέχει τώρα..''.

Δεν προλάβαμε, καταφέραμε μόνο να αφήσουμε ένα κεράκι στο νεκροταφείο και να χαιρετήσουμε τους δικούς του.

Αποφασίσαμε να γυρίσουμε απο Θεσσαλονίκη με το τελευταίο Intercity, που έφευγε δύο παρα δέκα το βράδυ. Στην καμπίνα εμείς και ένα μεσήλικο ζευγάρι, βολευτήκαμε όσο μπορούσαμε και τα φώτα έσβησαν. Με μία ώρα καθυστέρηση, αφήσαμε κατά τις τρεις την πόλη να κοιμάται. Παρά την μεγάλη μου κούραση όμως απο τις πολλές ώρες ταξιδιού και το κλάμα, δεν κοιμήθηκα αμέσως.

Άφησα την ψυχή μου να χαθεί μέσα στην νύχτα, μέσα στην σιωπή της και στο απαλό μουρμούρισμα του τρένου πάνω στις ράγες. Ζητούσα την γαλήνη στους βελούδινους όγκους που έτρεχαν έξω απο το παράθυρο, στα ακαθόριστα περιγράμματα που οριοθετούσαν αχνά το τοπίο. Είδα δυο κεραυνούς να χτυπούν την γη, φαίνεται είχε καταιγίδα κάπου μακριά.
Ταξίδι για Αθήνα, το τέλος ενός ταξιδιού αποχαιρετισμού και το βλέμμα ξάπλωνε στο δροσερό σκοτάδι για να ανακουφιστεί απο την φρίκη της ημέρας.
Σιχάθηκα τους πάντες και τα πάντα, δυσφορούσα και δυσφορώ στις καταστάσεις που έχουν δημιουργήσει με τα λόγια τους και τις πράξεις τους οι ζωντανοί, που δεν σέβονται τον ίδιο τους τον εαυτό και δεν έχουν τσίπα πάνω τους ούτε για δείγμα. Ένιωθα και νιώθω τρομερό θυμό, τρομερή απογοήτευση και πίκρα.
-Έλα Μέλισσα, έλεγα απο μέσα μου, κάνε υπομονή. Σήμερα είναι η μέρα του Χρήστου, της ψυχούλας του, που ταξιδεύει στο φως. Κάνε υπομονή για αυτόν.
Ζήτησα την παρηγοριά στον ουρανό που κοιμόταν, που έκρυβε τα αστέρια του-ή μήπως έφταιγε το παράθυρο?- να αποσυμφορηθεί το μυαλό μου απο όλες τις εικόνες του πόνου και να κρατήσει μόνο τον Χρήστο, ή Κριστιάν όπως τον φώναζαν χαϊδευτικά στα Γαλλικά, χαμογελαστό, πρόσχαρο, όπως ήταν πάντα.

Το τρένο γλιστρούσε απαλά σαν νερό στις ράγες όταν έκλεισα τα μάτια.
Ανήσυχος ύπνος, χωρίς όνειρα.

Συγνώμη...

2008-06-30T11:28:00.003+02:00

Σήμερα θα μου επιτρέψετε να μην μπω στα ηλεκτρονικά σας σπίτια, να μην απαντήσω στα δικά σας ποστ. Και αυτό γιατί είμαι κενή σκέψεων και συναισθημάτων, χαμένη μέσα σε αυπνία και εφιάλτες.

Χτες την Κυριακή, με ειδοποιήσαν ότι βρήκαν νεκρό έναν απο τους συναδέλφους μου.

Επειδή ακόμα τίποτα δεν είναι επίσημο και καλά καλά δεν έχει ξεκινήσει η έρευνα, δεν θα πω ακόμη ούτε το όνομά του, μόνο το ότι ήταν 29 χρονών, ένας άγγελος σε σώμα και ψυχή.
Δεν θα τον αποχαιρετήσω ακόμα, γιατί δεν θέλω να γίνει βιαστικά και στα κρυφά. Μόλις τελειώσουν όλα αυτά, και εύχομαι να τελειώσουν με την σύλληψη αυτού που του αφαίρεσε την ζωή, θα γράψω για αυτόν.
Ζωή για αυτό σε λένε σκύλα και άδικη.

Αραλιιιιιικι......

2008-06-27T14:18:00.002+02:00

Καλό Σαββατοκύριακο και καλά μπάνια σε όλους!!!

Το τεμπέλικο μελισσάκι κατεβάζει για λίγο ρολά και πάει να λιαστεί, πίνοντας κοκτέιλ με μέλι και τρώγοντας φράουλες με σαντιγύ.

Καλά να περάσετε, ότι και αν κάνετε!!!

Θα μείνεις δίπλα μου?

2008-06-24T10:58:00.002+02:00

Οι ήχοι της πόλης δεν καλύπτουν την μοναξιά, γιατί αυτή φωνάζει πιο δυνατά και απο τους φόβους μας. Τα βήματα των άλλων, ξεροί και βιαστικοί ήχοι στην άσφαλτο, δεν μπορούν να αναπληρώσουν τα βήματα που λείπουν απο δίπλα μας, που έχουν απομακρυνθεί ή τα έχουμε διώξει.
Βαριά λέξη το επίρρημα πάντα, αβέβαια και ας λέγεται με σιγουριά, προσωρινή και ας απεικονίζουν οι φθόγγοι της την μονιμότητα. Τίποτα δεν μένει για πάντα, όλα κυλούν και αλλάζουν αέναα μορφή. Πώς λοιπόν είναι δυνατόν να αγκαλιάζουμε με αυτή την λέξη κάθε συναίσθηκα και σκέψη? Ποιοί είμαστε εμείς, ψυχές φθαρτές και περαστικές, που θέλουμε να ζήσουμε για πάντα, που θέλουμε αθανασία των έργων μας?
Θα μείνεις δίπλα μου?Για πάντα?
Τι ερώτηση και αυτή! Και που θέλει να ξέρει τι θα κάνει όσο τα χρόνια περνούν! Ζητούσε σταθερότητα σε μια ζωή που έχει γίνει για όλους απρόβλεπτη και ευμετάβλητη, εδώ καλά καλά δεν ξέρουμε αύριο τι θα μας ξημερώσει. Κάνουμε σχέδια που δεν τα εννοούμε, δίνουμε υποσχέσεις που ξέρουμε απο πριν ότι δεν θα μπορέσουμε να τηρήσουμε, έτσι ,για να ξεγελάμε τους εαυτούς μας και τους άλλους ότι έχουμε τον έλεγχο, ότι δεν μπορεί η τύχη να μας τα γυρίσει αλλιώς και ας ακούμε ήδη το γέλιο της.
Και τι πάει να πεί δίπλα του? Δεν είναι πατερίτσα ούτε σκυλάκι για να μην μπορεί να πάει πιο κάτω, πιο πέρα, πιο μακριά. Η ζωή παρα είναι μικρή για αποκλειστικότητες, πόσο μάλλον για παντοτινές δεσμεύσεις.
Ήπιε τον καφέ της ήρεμα,χαμογέλασε με την σιγουριά και την εσωτερική δύναμη που δίνει η νιότη. Σηκώθηκε με αυτοπεποίθηση, πλήρωσε και ξεκίνησε να απολαμβάνει μια βόλτα στα ακριβότερα μαγαζιά της πόλης.
-Ανόητοι άνθρωποι, σκέφτηκε, δέσμιοι των παραμυθιών και συναισθημάτων. Τίποτα δεν είναι αγνό και τίποτα δεν διαρκεί για πάντα.
Πιο πέρα, ένας ηλικιωμένος πηγαινε βόλτα την γυναίκα του. Το μπαστούνι που κρατούσε έδειχνε ότι ήταν τυφλή, για αυτό και ο άντρας της της περιέγραφε ότι έβλεπε με τα πιο όμορφα χρώματα.
-Ευτυχώς, σκέφτηκα απο το παγκάκι που καθόμουν, υπάρχουν ακόμα ανόητοι που μοιράζονται μαζί την ζωή τώρα και για την αιωνιότητα.
Σηκώθηκα και εγώ. Βράδυαζε.
Ευλογημένοι όσοι ακόμα ονειρεύονται και πιστεύουν στην αθανασία της ανθρώπινης καλοσύνης.

Πήγαινε παιδί μου Δημόσιο

2008-06-20T11:14:00.003+02:00

Η άσκηση του δικηγόρου είναι σχετικό ζόρι, ειδικά αν είσαι σε γραφείο που έχει αστικές υποθέσεις και πρέπει να τρέχεις απο την μια άκρη της Αθήνας στην άλλη και απο υπηρεσία σε υπηρεσία, για να μην αναφέρω ότι ,εκτός απο την ταλαιπωρία, έχεις και τα έξοδα για τα μέσα μεταφοράς ,που τα πληρώνεις εσύ και μόνο (είπαμε: οι πιο πολλοί δικηγόροι δηλώνουν φτωχοί και με αυτή την δικαιολογία πληρώνουν τους ασκούμενους ψίχουλα ή δεν τους πληρώνουν και καθόλου).Προσωπικά είμαι απο τους τυχερούς, γιατί οι υποθέσεις με τις οποίες ασχολούμαι στο γραφείο δεν χρειάζονται πολύ εξωτερικό τρέξιμο, τις χειρίζομαι κυρίως απο το τηλέφωνο και τα εμαιλ και, αν υπάρχει εκκρεμότητα σε δικαστήριο και πρέπει να πάω να την διευθετήσω, πετάω το σκουφάκι μου, γιατί στους διαδρόμους των δικαστηρίων μαθαίνεται η δικηγορία. Και ευτυχώς πλήρώνομαι αρκετά καλά.
Μόνο ένα πρόβλημα έχω και αυτό δεν είναι άλλο απο τους δημόσιους υπαλλήλους.
Αν και σε γενικές γραμμές δεν πετυχαίνω κάφρους και καρεκλοκένταυρους του ελέους, αλλά ανθρώπους αξιοπρεπείς που βοηθούν, ειδικά αν καταλάβουν ότι είμαι μαθητευόμενη, ωστόσο συνάντησα (και θα συνατήσω και στο μέλλον πολύ φοβάμαι) κάποιες περιπτωσάρες, απο αυτές που σε βάζουν σε δίλημμα, αν πρέπει να ανατινάξεις όλη την υπηρεσία ή απλά να μπεις με την καραμπίνα και όποιον πάρει ο Χάρος.
Πάω λοιπόν προχθές στο Ειδικό Ληξιαρχείο Αττικής, να ζητήσω απο τους υπαλλήλους να γράψουν στην ληξιαρχική πράξη ενός γάμου το θρήσκευμα δυο ανθρώπων που παντρευτήκαν στο εξωτερικό, ώστε να προχωρήσει στην Περιφέρεια Αττικής η υπόθεση ιθαγένειας των παιδιών τους. Ο πατέρας ήταν Έλληνας και είναι καταχωρημένος στα ελληνικά μητρώα. Επειδή ο ληξίαρχος το 1960 που καταχώρησε τον γάμο έκανε μισή δουλειά, δηλαδή έγραψε τα μισά στοιχεία απο όσα έπρεπε, ο υπάλληλος του σήμερα αρνήθηκε να γράψει τα θρησκεύματα και ζήτησε να του ξανα αποδείξω ότι ο πατέρας ήταν Έλληνας. Και πιάνουμε μια έντονη συζήτηση: απο την μια να ρωτώ πώς γίνεται να θέλει επιπλέον χαρτιά για την ελληνική ιθαγένεια του προσώπου, όταν είναι ήδη γραμμένος σαν Έλληνας, απο την άλλη αυτός να επιμένει με ύφος ότι τα ξέρει καλύτερα. Γυρνάω στο γραφείο, το λέω στον εργοδότη μου και πάει αυτός. Έγινε της μουρλής στο ληξιαρχείο για την άρνησή τους να εξυπηρετήσουν και στο τέλος τα γράψανε τα θρησκεύματα και είπαν και ένα τραγούδι.
Αλλά (και εδώ φαίνεται η ελεεινότητα του γραφειογιακά) εκτός απο την δουλειά τους, πήγαν να μου κάνουν και ζημιά, γιατί με συκοφαντήσαν στον δικηγόρο: ότι δεν τους εξήγησα τι ακριβώς ήθελα, ότι επέμεινα ενώ δεν ήξερα τι μου γινόταν και ότι αυτοί μου ζητήσαν να καλέσω τον εργοδότη μου και εγώ αρνήθηκα! Ο εργοδότης μου μετά με ρώτησε τι έγινε και του απάντησα. Δεν μου είπε κάτι άλλο, μόνο μου σύστησε να πηγαίνω σε συγκεκριμένο υπάλληλο για να με εξυπηρετεί. Φυσικά όμως, δεν με υποστήριξε στον εκεί μαλάκα, αλλά με έβγαλε ηλίθια και ανίκανη, για να του εξυψώσει το εγώ και για να τον παρακινήσει να του κάνει την δουλειά. Με πείραξε και αυτό, γιατί έναν υπάλληλό σου που προσπαθεί, σου συμπεριφέρεται έντιμα και στο έχει αποδείξει στην πράξη, δεν τον μειώνεις έτσι.
Αν ζητήσω να καταργηθεί μια ώρα νωρίτερα η μονιμότητα (που θα καταργηθεί για να εναρμονιστούμε με την Ευρωπαική Ένωση) και να τους πάρει ο διάολος όλους τους μαλάκες του δημοσίου, θα βγώ η κακιά της υπόθεσης? Συμφωνώ ότι η κατάργηση της μονιμότητας δεν θα αγγίξει το κάθε κομματόσκυλο και τον κάθε ένα που μπήκε με μέσο, αλλά αυτούς ούτως ή άλλως δεν τους αγγίζει ποτέ κανείς. Τουλάχιστον να βγαίνει δουλειά και να υπάρχει μια αξιοπρέπεια και μια στοιχειώδη οργάνωση, ένα μίνιμουμ ευγένειας, γιατί στην Ελλάδα στους περισσότερους τομείς μόνο με την απειλή του βούρδουλα πάμε μπροστά.

Το Κουρκουμπίνι

2008-06-13T10:02:00.004+02:00

Καθώς έκανα βόλτα στον κόσμο του ίντερνετ ψάχνοντας για κείμενα του αξέχαστου Νίκου Τσιφόρου που μου αρέσει πολύ, έπεσα πάνω σε μια ιστοσελίδα που περιείχε κριτικές βιβλίων διαφόρων ελλήνων συγγραφέων. Ξεκίνησα να διαβάζω λοιπόν τις περιλήψεις τους, μπας και μου κεντρίσει κάποιο απο αυτά το ενδιαφέρον και το αγοράσω για να περάσω μερικές ώρες απόλαυσης. Και εκεί συνάντησα μια λέξη που την είχα ξεχάσει:''...και τον κέρασαν τυρί και κουρκουμπίνι...''.

Ένα καμπανάκι χτύπησε μέσα μου, καθώς μια ζεστή, γυναικεία φωνή ήρθε ξαφνικά, απρόσμενα απο τα παλιά, μέσα απο την θάλασσα που γεννά τα όνειρα και τις αναμνήσεις, και μου ψιθύρισε '' κουρκουμπίνι μου..''. Πώς μπόρεσα να ξεχάσω αυτή την λέξη?

Εικόνες απο μια κοντούλα θεία, μια σβουρίτσα, που έπλεκε δαντέλες στην αυλή του χωριού κάτω απο την κλημματαριά τα καλοκαίρια, φτερούγισαν στο μυαλό μου, καθαρές σαν να έγιναν μόλις χτές. Εικόνες απο ένα μικρό μελισσάκι που ζωγράφιζε και έγραφε παραμύθια δίπλα της, όταν δεν έτρεχε σαν παλαβό με τους φίλους του στο ποτάμι ή στο δασάκι δίπλα στο χωριό ή δεν χτίζαν ψεύτικα σπίτια στην ταράτσα. Μια θεία που με φώναζε με τόσα υποκορίστικά αγάπης, που χάνω το μέτρημα: φούλα, φουλίτσα, τσουρδί, γατσούλι, κουρκουμπίνι...
Πριν δυομιση χρόνια έφυγε απο εγκληματική αμέλεια ενός ανθρώπου, που στο πτυχίο του γράφει πώς είναι γυναικολόγος. Τις μέρες που ακολούθησαν την απουσία της προσπάθησα να ανασυνθέσω όλες τις στιγμές που ζήσαμε μαζί, όλα όσα μου είπε, για να τα κλειδώσω στην καρδιά και να μην τα χάσω ποτέ. Νόμιζα ότι τα είχα καταφέρει.

Αλλά για δες, μου είχε ξεφύγει αυτή η μικρή λεξούλα.

Την Τρίτη πήγα βόλτα σε μια θεία μου στο Γαλάτσι και φεύγοντας έκανα μια βόλτα στην Λεωφόρο Βείκου. Τα τέσσερα πρώτα χρόνια έμενα σε έναν δρόμο λίγο πιο πάνω απο την λεωφόρο και πήγαινα καθημερινά βόλτα μπροστά απο τις βιτρίνες, μέχρι το Άλσος λίγο πιο μακριά. Και καθώς προχωρούσα, θυμήθηκα ότι σε εκείνη την γωνία βρήκα το πρώτο γατάκι στην Αθήνα, την μικρούλα Ερμιόνη, ότι σε εκείνη την καφετέρεια πήγα το πρώτο ραντεβού με τον Σερ Σερ και στην άλλη είχα βρει την ξαδερφή μου με το πρώτο της αγόρι, σε εκείνο το πάρκο καθόμουν τον πρώτο καιρό μόνη μου, γιατί δεν ήξερα κανέναν και γενικά είδα μέρη στα οποία έζησα μικρές στιγμές χαράς, λύπης, ενθουσιασμού, στιγμές ντυμμένες στο σέλας των συναισθημάτων, που τις είχα όμως αφήσει στο σκοτάδι καιρό.

Αυτές οι μικρές λέξεις και οι μικρές στιγμές κάνουν την ζωή μας πικάντικη και γλυκιά συνάμα, γιατί κρύβουν μεγάλη αγάπη και σημασία στα λίγα γράμματά τους ή στα λίγα δευτερόλεπτα. Είναι τα μικρά, απλά, καθημερινά, που τα προσπερνάμε αβίαστα γιατί νομίζουμε ότι πάντα θα είναι εκεί,που αφήνουμε ασυνείδητα πολλές φορές τον χρόνο να τα παρασύρει για χάρη του παρόντος και να τα θάψει στο μπαούλο του, καμιά φορά σε βάθος που ξεχνάμε την ύπαρξή τους. Αλλά αυτά μένουν πάντα χαραγμένα, κρυμμένα μέσα μας στις πτυχές τις καθημερινότητας και αρκεί μια φωνή να μας ψιθυρίσει ''κουρκουμπίνι μου..'', για να διαπιστώσουμε πόσο πολύ μας λείπουν.

Δρ Μέλι και Μιστερ Μπάμπουρ

2008-06-09T13:34:00.002+02:00

Και μετά τις περίφημες ανακαλύψεις περί Γερμανίας και λοιπής γεωγραφίας, το έριξα στα γαστρονομικά πειράματα. Η σχέση μου με την κουζίνα, ηλεκτρική και εν γένει χώρο σπιτιού, είναι άθλια-εκτός απο αυτή που έχω με το ψυγείο: είναι ένας φλογερός έρωτας που εμπίπτει στην εξαίρεση...
Το Σαββατοκύριακο λοίπόν, μετά απο ένα καλό συγύρισμα της κυψέλης μου, ασχολήθηκα με την μαγειρική. Ξέθαψα τις κατσαρόλες και τα απαραίτητα υλικά, κάποια βέβαια ληγμένα εδώ και καιρό (τρέχα πάλι στο σούπερ μάρκετ), ξεσκόνισα και κάτι σημειώσεις της μητέρας μου, επίσης θαμμένες στα συρτάρια-πάλι καλά που τις βρήκα.Βάζω λίγη σαλτσούλα στην κατσαρολίτσα, λίγο ζαμπονάκι απο την άλλη, άντε και λίγο πιπερίτσα με κρεμμυδάκι στο τηγάνι, δώσε και μακαρόνια, πατάτες, μπαχαρικά, μετά υλικά για γλυκάκι και γενικά γέμισε το τραπέζι, ο νεροχύτης και κάθε ελεύθερος χώρος στην κουζίνα. Και το μελισσάκι άναψε τα μάτια και το μίξερ και άρχισε τις αλχημείες και τις δοκιμές.
Το δωμάτιο γέμισε ατμούς και ήχους απο νερό που βράζει και λάδι που καίει, απο μαχαίρια που κόβανε τα υλικά και απο το μίξερ ,που τα ένωνε σε ένα μείγμα, τελείως διαφορετικό σε γεύση σε σχέση με τα υλικά του. Και ο Δρ Μέλι μέθυσε απο τις πικάντικες και συνάμα γλυκιές μυρωδιές και έγινε Μίστερ Μπάμπουρ, που μετρά ποσότητες και ρίχνει στο τσουκάλι του σκόνες, χωρίς να ξέρει τι γεύση θα βγει, τρίβοντας με σατανική χαρά τα χεράκια του και με μουτσούνα που έλαμπε απο την χαρά της πρωτότυπης δημιουργίας.
Μετά απο λίγες ώρες έφτιαξε μερικά πιάτα και τα ταξινόμησε στο τραπέζι με την επιμέλεια και την προσοχή με την οποία αντιμετωπίζει ένας φυσικός ένα φυαλίδιο με υδοχλωρικό οξύ. Και ο Μίστερ ,με χαχανητά που έκρυβαν πονηρούς σκοπούς, καθάρισε όλο των συμφερτό απλύτων. Και μετά ξανα έγινα Δρ Μέλι, αλλά ο πονηρός σκοπός δεν χάθηκε: περίμενα απλά το βράδυ.
Και μέσα στην νύχτα, ο ανυποψίαστος Σερ Σερ ήρθε κουρασμένος για να φάει και έγινε το πειραματόζωο σε αυτά τα ανίερα πειράματα. Του σέρβιρα μπόλικες ποσότητες απο όλες τις δημιουργίες και τον παρατηρούσα με ζήλο να δω το αποτέλεσμα. Ευτυχώς δεν του στάθηκε καμιά μπουκιά στο λαιμό.
Τα συμπεράσματα των δύο Δόκτωρ:
1)Ο Σερ Σερ επιβίωσε, άρα οι συνταγές πετύχαν. Τώρα αν έφαγε τα φαγητά γιατί ήταν νόστιμα ή απλά επειδή πείναγε πολύ, πρέπει να ακολουθήσουν και άλλες έρευνες για να το διαπιστώσω.Το πειραματόζωο δείχνει ανθεκτικό.
2)Τα μείγματα δεν ήταν εκρηκτικά. Η πολυκατοικία επιβίωσε.
3)Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι σαν την κρέμα του μείγματος: ενώνεις δύο ή και πιο πολλά υλικά και ποτέ δεν ξέρεις τι γεύση θα βγεί.
Σας αφήνω όμως, γιατί μου άνοιξε η όρεξη και οι διπλίτσες άρχισαν να διαμαρτύρονται. Καλή εβδομάδα!!!

Εγώ και ο Κολόμβος

2008-06-05T12:56:00.004+02:00

Το είπαμε μια φορά, αλλά ας το επαναλάβω άλλη μία για να το εμπεδώσετε: δεν μου αρέσουν οι περιπέτειες και οι εξερευνήσεις.
Θέλω ασφάλεια, σχέδιο, να ελέγχω την κάθε λεπτομέρεια και το άγνωστο είναι καλό, αλλά δεν χρειάζεται και πολύ στενή επαφή μαζί του-που και που μόνο ένα τηλεφώνημα. Οπότε καταλαβαίνετε ότι δεν φημίζομαι για τις ανακαλύψεις μου, ούτε καν για καινοτομία και ανήσυχο πνεύμα. Μάλλον βαρετό και προβλέψιμο καταλήγω να είμαι, δημιουργικό σε αυτά που με ενδιαφέρουν και δραστήριο σε αυτά που αγαπώ, που δεν είναι και τόσα πολλά και ποίκιλα σε θέματα.
Όλη αυτή η πομπώδης εισαγωγή, είναι για να σας προετοιμάσω για την βόμβα που θα ακολουθήσει: έβαλα τα γυαλιά στον Κολόμβο. Εγώ, η μέλισσα, που για να πάρω τις διπλίτσες μου και να ξεκουνηθώ απο το λουλούδι μου πρέπει κάτι να με δελεάσει, που δεν ψάχνομαι και ιδιαίτερα πολύ, έκανα μια φοβερή ανακάλυψη. Τύφλα δηλαδή σε όλους τους Νεύτωνες, Κολόμβους, Μαγγελάνους και δεν σημαζεύεται επιστήμονες και εξερευνητές.

Ποια ανακάλυψη?
Χε, ανακάλυψα ότι η Γερμανία όχι μόνο έχει θάλασσα, αλλά έχει ΚΑΙ νησιά!

Γέλιο είναι αυτό που ακούω στο βάθος?
Δεν κατάλαβα, δηλαδή εσείς το ξέρατε? Ε?
Έφτασα 24 χρονών και λίγων μηνών και ακόμα στην γεωγραφία τούβλο παραμένω και κάθε φορά ξαφνιάζομαι ευχάριστα(''Μα καλά, εκείνη η χώρα στην Ασία είναι?Δεν το πιστεύω!''-ξερός ο Σερ Σερ μετά απο αποπληξία)
Το ομολογώ:ανάμεσα στα μαθήματα στα οποία απολάμβανα ύπνο, ήταν και η γεωγραφία, οπότε μην παρεξηγείτε.Απλά δείξτε κατανόηση σε ένα χαζεμένο μελισσάκι που ανακαλύπτει τον θαυμαστό μας κόσμο απο την αρχή!!!!!(τρίζουν τα Κόκαλα του κολόμβου ή τα αυτιά μου κάνουν παιχνίδια?)

Σε μια γειτονιά...

2008-06-02T11:51:00.004+02:00

Τον Σεπτέμβριο που μας έρχεται θα κλείσω εφτά χρόνια παραμονής στην Αθήνα.
Απο την πρώτη στιγμή που ήρθα, ένιωσα λες και προσγειώθηκα σε έναν άλλο, γκρίζο και σκληρό πλανήτη, τελείως διαφορετικό απο την μικρή Πρέβεζα. Εφτά χρόνια νόμιζα ότι ήταν αρκετά να δω και να μάθω πολλά απο αυτά που αφορούν τους ανθρώπους και την ψυχολογία τους, αλλά έκανα λάθος.

Στο ισόγειο της πολυκατοικίας μου μένει μια ηλικιωμένη κυρία με την κόρη της, τούρκοι υπήκοοι με ελληνική καταγωγή. Καλές κυρίες, πάντα ευγενικές και χωρίς ποτέ να μου έχουν προξενήσει κάποιο πρόβλημα. Απο την πρώτη στιγμή που ήρθαν, οι υπόλοιποι ένοικοι ξεσηκώθηκαν να τις διώξουν για δύο λόγους: πρώτον, είχαν γάτες (αν και στην πολυκατοικία έχουμε οι πιο πολλοί ζώα) και δεύτερον τις θεωρούν τρελές. Για την ιστορία, να αναφέρω ότι και πριν τρία χρόνια που είχα μετακομίσει με τον Σερ Σερ στο σπίτι είχαν πάει να δημιουργήσουν και σε εμάς πρόβλημα, γιατί πολύ απλά δεν θέλουν ξένους στα δυο μοναδικά διαμερίσματα που είναι προς ενοικίαση. Τότε ο Σερ Σερ τους είχε βάλει άγριο χέρι και είχαν αποτραβηχτεί, αλλά εδώ βρήκαν δυο γυναίκες μόνες τους, αδύναμες σε σώμα και ψυχή και έκαναν φουλ επίθεση.
Τι φωνές και τι προσβολές άκουσαν οι κακόμοιροι τοίχοι δεν λέγεται. Καβγά στον καβγά, κόντρα στην κόντρα, έψαξαν οι ένοικοι και βρήκαν ότι έπαιρνε η κόρη αντικαταθλιπτικά και το Σάββατο το πρωί κάλεσαν την αστυνομία το Σάββατο και την συλλάβανε, μάλλον με την κατηγορία της ''επικίνδυνης''. Και βρήκα το απόγευμα της ίδιας μέρας την μητέρα της να κλαίει στα σκαλιά, γιατί δεν της είπαν ούτε που την πάνε, ούτε γιατί την συλλάβανε. Την παρηγόρησα όσο μπορούσα, της έδωσα και λίγο φαγητό γιατί δεν είχε προλάβει η κόρη της να ψωνίσει και σήμερα που ρωτησα στα αστυνομικά τμήματα δεν κατάφερα να βρω που την πήγαν και πόσο θα την κρατήσουν. Και το περίφημο Σάββατο μας βρήκε ο διαχειριστής στα σκαλοπάτια και κατέβασε κάτι καντήλια στην κακόμοιρη την ηλικιωμένη, που ντράπηκα για λογαριασμό του, άσε που όταν πήγα να μιλήσω με έβρισε και εμένα.

Μένουμε σε κλουβιά που, αν και παρατάσσονται το ένα δίπλα στο άλλο, δεν έχουν καμιά επικοινωνία μεταξύ τους. Είμαστε δίπλα σε πολλούς άλλους, αλλά πιο μόνοι απο ποτέ, ξένοι και εχθροί σαν να μέναμε έτη φωτός μακριά. Αδικαιολόγητα απάνθρωποι και σκληροί, με ένα παράλογο μίσος και μια ανεξήγητη αηδία για τον διπλανό μας, με μια απίστευτη ετοιμότητα να κάνουμε κακό, να θάψουμε, να πατήσουμε και να γελάσουμε κιόλας με τον πόνο που θα προκαλέσουμε: αυτοί είμαστε μέσα στην ανωνυμία, μέσα στον ανταγωνισμό και τον καταναλωτισμό. Αυτοί είμαστε, και ας βάζουμε το χέρι στο κάθε ευαγγέλιο, ακόμα και στην καρδιά, βγάζοντας λόγους ατέρμονους για την κατάπτωση των ηθικών αξιών και την κατάντια της κοινωνίας μας, για την μάχη που δίνουμε με τα αισχρά στοιχεία. Αυτοί είμαστε, και ας κρυβόμαστε πίσω απο ενάρετες μάσκες.

Αυτή η ιστορία με έχει πονέσει πολύ, όχι μόνο γιατί βλέπω δυο πλάσματα να υποφέρουν, αλλά και γιατί δεν μπορώ να βοηθήσω. Με πληγώνει το ότι πρέπει να προσπεράσω χωρίς να μπορώ να κάνω τίποτα και το ότι θα μείνω θεατής σε αυτόν τον παραλογισμό. Και νευριάζω κιόλας, που δεν έχω την δύναμη να αλλάξω αυτή την κατάσταση, που δεν μπορεί μια μέλισσα να αλλάξει τον κόσμο και να εξαφανίσει κάθε δυστυχία.
Έχω ακόμα πολλά να δω, τα εφτά χρόνια ήταν η αρχή μόνο και έπεται δυστυχώς συνέχεια.

Χτες το βράδυ κοίταξα την Μαρκελίτσα, που είχε πάρει το καλτσάκι της, είχε χωθεί στις κουβέρτες και με κοίταζε ήσυχα, να δει αν θα παίξω μαζί της ή όχι.
-Α ρε χαζούλα, της λέω, τουλάχιστον ο δικός σας κόσμος έχει κανόνες.
Άφησε την κάλτσα, πλησίασε και έχωσε την μουσούδα της στο χέρι μου, βάζοντας το πατουσάκι της στο πόδι μου.

Μάλλον συμφώνησε.

Στο 7ο Συννεφάκι

2008-05-22T13:29:00.003+02:00

Θέλω να βρω αυτόν που είπε οτι τα μελισσοειδή έντομα είναι εργατικά ζουζούνια και να τον ρωτήσω τι είχε πιει πιο πριν, γιατί μόνο ένας μεθυσμένος θα έλεγε εργατικό και επιμελές το στρογγυλό, δοξασμένο είδος του μπάμπουρα.

Απο τότε που τελείωσα τα γερμανικά τεμπελιάζω χωρίς να νιώσω την παραμικρή ενοχή. Έχω αράξει στα πέταλα του λουλουδιού, αγκαλιά με ατελείωτα βαζάκια μέλι και νέκταρ, βιβλία, μπλοκ ζωγραφικής και παιχνίδια στο playstation και σαπίζω απο ξεκούραση. Δηλαδή και το χασμουρητό κουραστικό έχει καταντήσει!! Και μην νομίζετε ότι αποτελώ εξαίρεση: όλες οι μέλισσες χουρχουριάζουν σε κλαδιά και γλάστρες, καμιά φορά και σε συννεφάκια, έχοντας βάλει τις μηχανές του μελιού στον αυτόματο παραγωγό(κάτι σαν τον αυτόματο πιλότο στα αεροπλάνα).
Η δουλειά στο γραφείο έχει αποσυμφορηθεί και μου μένει λίγος χρόνος να διαβάσω πιο πολλά άρθρα γενικού νομικού ενδιαφέροντος(πχ αλληλόχρεος λογαριασμός στο ελληνικό τραπεζικό καθεστώςαλλά και ειδικότερου (κατάσχεση πλοίων στην Ελλάδα). Πιστέψτε με ότι πιο ενδιαφέροντα απο αυτά που έκανα στην σχολή.

Αυτά τα ολίγα είχε να ομολογήσει ένα τεμπέλικο μπαμπουράκι απο το ζαχαρένιο συννεφάκι του. Καθόλου σημαντικά, ίσως και βαρετά νέα, αλλά ποιος ξεκινά τώρα για περιπέτειες μέσα στην ζέστη..!

Οι αναμνήσεις ενός σώματος

2008-05-15T11:35:00.005+02:00

(http://www.deviantart.com/)

Το σώμα θυμάται.

Δεν είναι νερό, να το χτυπήσεις και τα σημάδια να χαθούν αμέσως.

Δεν είναι ατσάλι, να το χαιδέψεις και το χέρι να γλιστρήσει χωρίς να αφήσει αίσθηση.

Δεν είναι αέρας, να το βρίσεις και τα λόγια να χαθούν στην απεραντοσύνη.

Δεν είναι γη, να το σκοτώσεις και να αναγεννηθεί.

Δεν είναι άψυχο κενό, να αποθηκεύεις όλη την σαβούρα.

Το σώμα είναι λιωμένο σίδηρο, που παίρνει την μορφή των χτυπημάτων.

Είναι λουλούδι που ανθίζει με την φροντίδα.

Αστέρι που λάμπει με την αγάπη.

Και θυμάται.

Θυμάται τι το πόνεσε και τι χαροποίησε, τι το κρύωσε και τι το ζέστανε. Θυμάται πρόσωπα και καταστάσεις, αισθήματα και εικόνες φευγαλέες, στιγμές και φωνές που σβήνουν με το φύσημα του ανέμου.

Και καμιά φορά όλα αυτά χαράζουν ανεξίτηλα το σώμα, αφήνουν αυλάκια στα οποία κυλούν τα δάκρυα και οι πίκρα ή το σφραγίζουν με αόρατες διαδρομές, μέσα απο τις οποίες το σώμα αναβιώνει την ευχαρίστηση και τον σεβασμό που του αξίζει.

Έχει γίνει ένα φτηνό προιόν, που το κόβουμε και το ράβουμε στα μέτρα μας, αλλά αυτό πάντα θυμάται την εποχή που, σαν παιδί, ανέπνεε ελεύθερο και απενεχοποιημένο, άνετο γιατί ήταν αυτό που ήταν και όχι αυτό που θέλανε οι άλλοι.

Θυμάται μέρες, χρόνια και εποχές, που το γεράζουν και το κουράζουν, περνούν απο πάνω του σαν θανατερός άνεμος.

Θυμάται τις προσβολές και τις αδικίες, αλλά και τις τιμές και την φροντίδα.

Το σώμα έχει την δική του ταυτότητα, είναι μια οντότητα που απλά συμβιώνει καρτερικά μαζί μας και μας εκπλήσσει πολλές φορές με τα πείσματά του. Είναι μια ύπαρξη που αξίζει την προσοχή μας και την φροντίδα μας.

Bavaria

2008-05-14T12:13:00.003+02:00

Πειράζει που θέλω να πάω σε αυτή την λίμνη στην Βαυαρία, να κλείσω κινητά και υπολογιστή, να μην πω σε κανέναν που είμαι και να την αράαααααξω για πάντα, πίνοντας ανενόχλητη το μέλι μου???΄

Είμαι καλά γιατρέ μου?

Ζουμ Ζουμ!!!!!!!!

2008-05-14T11:18:00.003+02:00

Και μετά απο απουσία αρκετών ημερών, επανέρχομαι με κοιλίτσα γεμάτη, μυαλό φευγάτο και διάθεση για τρέλες-ενίοτε και για τις Σευχέλες, αλλά το τελευταίο απορρίπτεται αμέσως λόγω έλλειψης χρημάτων. Και πλέον θα συγυρίζω καθημερινά το κυψελάκι μου, για να μην πιάνει αράχνες και κυρίως για να μην μπαγιατέψει το μέλι και μαραζώσουν τα λουλούδια.

Το Πάσχα πέρασα ωραία, αν και με ταλαιπωρήθηκα απο πυρετό το βράδυ της Ανάστασης και την Κυριακή του Πάσχα. Έφαγα του σκασμού, ξεκουράστηκα, πέρασα πολύ χρόνο με τον Σερ Σερ και το Μαρκελάκι, διάβασα και λιγάκι και γενικά ήταν απο τις πιο ήσυχες και σπιτικές γιορτές που έχω ζήσει στην στρογγυλή ζωή μου. 06 Μαΐου έδωσα τα γραπτά στα Γερμανικά και λίγες μέρες μετά τα προφορικά και η νεκροψία θα δείξει αν οι διορθωτές ψοφήσαν τελικά απο το λεξιλόγιο και την σύνταξη ή αν τελικά κατάφεραν οι κακόμοιροι να επιβιώσουν.
Και τώρα προβλέπεται ένα ατελείωτο αραλίκι και μια αθεράπευτη τεμπελιά ως τον Σεπτέμβριο. Θα ζωγραφίσω και θα διαβάσω πολλά βιβλία και γενικά ανυπομονώ να ασχοληθώ μόνο με αυτά που με ευχαριστούν. Στην δουλειά η κατάσταση κυλάει καλύτερα και ηρεμότερα: όσο περισσότερη εμπειρία αποκτώ, τόσο μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ετοιμότητα κερδίζω.
Νέα άλλα συνταρακτικά δεν έχω, καθώς με το διάβασμα και τον πυρετό δεν βγήκα και δεν συναναστράφηκα με παρέες και άλλα ζουζούνια.
Μόνο που χτες πήγα το Μαρκελάκι για κούρεμα: στην αρχή κόντεψε να φάει τον κτηνίατρο και μετά απο αρκετή ώρα βγήκε χοροπηδώντας με φουντωτή ουρίτσα και αφράτα αυτιά, λείο τρίχωμα και πολύχρωμα κοκαλάκια στο κεφάλι,παρουσιάζοντας ένα αστείο και τρυφερό θέαμα.
Σας αφήνω, λίγο βιαστικά είναι η αλήθεια, αλλά δεν μπορώ το λαιμαργούλι να αντισταθώ στην σταγόνα νέκταρ που μου κλείνει το μάτι πονηρά απο το φυλλαράκι.Πάω να του πω δυο λόγια!!!

Καλή Ανάσταση!!

2008-04-24T14:48:00.004+02:00

Εύχομαι σε όλους Καλή Ανάσταση, γεμάτη χαρά και υγεία , γεμάτη φως και ελπίδα.

Καλά να περάσετε όπου και αν πάτε, ακόμα και αν καθήσετε στο σπίτι σας, και του χρόνου να είσαστε καλά!

(και προσοχή στα μελισσάκια που κρύβονται στα ανθισμένα κλαριά!)

Τα νεύρα μου....

2008-04-22T15:20:00.005+02:00

Ορίστε μας, χρονιάρες μέρες και αναγκάστηκα να βγάλω το κεντρί μου πάλι. Γυάλισε το μάτι μου απο τα νεύρα μου σήμερα και δεν με σώνει ούτε ο διαλογισμός.

Για αρχή, η μητέρα μου και η αδερφή μου τελικά δεν θα έρθουν, υποστηρίζοντας ότι είναι ταλαιπωρία το ταξίδι για τρείς μέρες. Ρίξαμε ένα καλό καβγά με την μητέρα μου δια τηλεφώνου, γιατί βλέπετε είμαι παράλογη που τους θέλω όλους κοντά μου και που ενημερώνομαι για τα πάντα τελευταία στιγμή. Και επειδή ούτε οι γονείς και η αδερφή του Σερ θα έρθουν (γιατί, υπάρχει κάποιος λόγος?), το αποτέλεσμα είναι ότι εγώ, ο Σερ Σερ και το Μαρκελάκι θα μείνουμε μόνοι μας όλες τις γιορτές.

Κατά δεύτερο, τρέχω στην δουλειά σαν το βλάκα να τα προλάβω όλα, χώρια ότι περιπλανιέμαι απο γραφείο σε γραφείο και απο όροφο σε όροφο κουβαλώντας δικογραφίες και βιβλία, χωρίς γραφείο και υπολογιστή,λες και λέρωσα κανένα πηγάδι (για να το πω ευγενικά), για να μην αναφέρω και τον κάθε ηλίθιο που έχει δει την δουλειά παιχνίδι και εμποδίζει και την δική μου.

Και τρίτο, κανένας να μην μου ανταποδίδει τα χρόνια πολλά και το κέφι μου, να γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια τα εμαιλ μου και μηνύματά μου, λες και θα φάω τον πολύτιμο χρόνο τους ή θα τους δαγκώσω αν μου απαντήσουν και μοιραστούν λίγο χαρά και ενδιαφέρον.

Μου την βίδωσε παρα πολύ άγρια σήμερα. Αι σιχτίρ, έτσι μου έρχεται να πάρω μια βαλίτσα, να κλείσω το κινητό και να παρατήσω τους πάντες και τα πάντα και όπου με βγάλει ο δρόμος.

Φρονιμίτης-Μέλισσα σημειώσατε Χ (ανακωχή λόγω γιορτών γαρ)

2008-04-20T20:51:00.004+02:00

Και ναι, την προηγούμενη Τρίτη πήγα στο ΚΑΤ και έβγαλα τον φρονιμίτη.
Ένα έχω να πώ: άγιοι οι επιστήμονες που ανακάλυψαν την αναισθησία και τα παυσίπονα. Δεν παλευόταν η δουλειά αλλιώς με τίποτα.
Η μέρα της Τρίτης ξεκίνησε με κατάθεση αγωγών στο δικαστήριο πρωί πρωί και συνεχίστηκε με την διαπίστωση ότι κλείδωσα τον Σερ Πασχαλίτσο στο σπίτι: απο τα πολλά φάρμακα χάζεψε για τα καλά η μέλισσα και πήρε μαζί της και τα δυο ζευγάρια κλειδιά. Και μετά απο έναν μαραθώνιο ως στο σπίτι και απο εκέί στο ΚΑΤ, βρέθηκα στην καρέκλα του γιατρού...Η επέμβαση δεν με πόνεσε, είναι η αλήθεια, και ο γιατρός ήταν πολύ καλός. Σταθόπουλος ήταν το όνομά του, ειδικευόμενος μεν,αλλά όπως έπρεπε όλοι οι γιατροί να είναι δε: ευγενικός, υπομονετικός και εξηγούσε τήν κάθε ενέργεια για να μην τρομάξω. Βέβαια όταν γύρισε και μου είπε την θεϊκή φράση :'' Δεσποινίς, το κόκαλο του σαγονιού σας είναι πολύ λευκό'' ,τα χρειάστηκα λιγάκι, αλλά το προσπερνώ Έκανα και τα ράμματα μου, που δεν με άφηναν να ανοίξω το στόμα για δυο μέρες, πρήστηκε και το μάγουλο κάνοντάς με να μοιάζω με φούσκα, και ησύχασα (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Ταλαιπωρία όμως σκέτη ρε παιδί μου. Τώρα ακονίζω τα δοντάκια, γιατί έρχεται πάλι η μαμά μέλισσα (μετά της αδερφής αυτή την φορά) και σίγουρα κάτι καλό θα φτιάξει πάλι.

Γιορτές θα μείνω Αθήνα, για πρώτη φορά στην ζωή μου,γιατί δεν μου πάει η καρδιά να αφήσω τον Σερ Σερ μόνο του. Δεν λέω, ωραία θα ήταν στην επαρχία μέσα στο πράσσινο και την ησυχία, αλλά δεν αξίζει τίποτα αν δεν είναι δίπλα μου όλοι οι αγαπημένοι μου. Για αυτό θα κατέβει το εκ Πρεβέζης ορμώμενο, προαναφερόμενο, αχτύπητο δίδυμο και θα κάνουμε Ανάσταση όλοι μαζί.
Αυτά τα πολύ λίγα, γιατί δεν συνέβη και κάτι φοβερό και τρομερό.

Καλή Μεγάλη Εβδομάδα σε όλους, με υγεία και χαρά, και καλό φαγοπότι!!

Χε χε χε....

2008-04-07T14:06:00.004+02:00

Όχι, δεν είναι γέλιο: είναι το παραλήρημα μιας λαλημένης- κυριολεκτικά και μεταφορικά-μέλισσας.

Για αρχή, να σας ευχαριστήσω όλους για τα τρυφερά σας σχόλια και τις γεμάτες αγάπη σκέψη σας στο προηγούμενο ποστ. Ειλικρινά φούσκωσε απο χαρά και συγκίνηση το μελισσάκι που σας έχει blogόφιλους. Ζητάω συγνώμη αν σας μαύρισα την καρδιά, αλλά ένιωθα πραγματικά την ανάγκη να αφήσω αυτή την πληγή να βγει στην επιφάνεια. Φοβάμαι ότι, αν δεν μιλήσω για ένα γεγονός, τότε οι άνθρωποι και οι καταστάσεις του θα ξεχαστούν:η μνήμη οδηγεί στην αθανασία και στην αιωνιότητα, ενώ η λήθη είναι ο πραγματικός θάνατος και με φοβίζει ή υποψία ότι μπορεί να ξεχάσω και μαζί μου να σβήσουν οριστικά αυτοί που έχουν φύγει. Στιλιάνο, Σοφία και για εσάς που έχετε παιδιά, σας συμβουλεύω να ζείτε πραγματικά κάθε στιγμή μαζί τους, γιατί για αυτά τα απαιδιά είστε μικροί θεοί και γιατί τελικά αυτά είναι που αξίζουν και μένουν.

Ήρθε όμως η ώρα να γυρίσουμε στο παρόν, στην γεμάτη μέλι και τρέλα-με-κορδέλα καθημερινότητα μιας μέλισσας που, όσο μπαίνει η άνοιξη, τόσο ξεμωραίνεται.
Την προηγούμενη εβδομάδα ήρθε η μαμά της μέλισσας να περάσει μερικές μέρες με την μικρή της προνύμφη (είπαμε, για τους γονείς είμαστε πάντα μικροί) και να την κανακέψει και, αφού γλίτωσε παρά τρίχα το εγκεφαλικό (ε, δεν είναι η κυψέλη μου και το πιο συγυρισμένο τσαρδάκι του κόσμου), έπιασε τις κατσαρόλες και ο φούρνος πήρε φωτιά. Πήγαμε βέβαια και τις γύρες μας, αν και η βροχή το Σάββατο μας χάλασε τα σχέδια.Τελικά είναι πάντα ωραίο να σε περιποιούνται!
Εκτός απο αυτή το ευχάριστο γεγονός, είχα και ένα δυσάρεστο: την Τετάρτη άρχισε να πονά ο κάτω φρονιμίτης, με έναν πόνο οξύ και διαπεραστικό (λες να φταίει το ότι δεν θέλω να φρονιμέψω?). Ο γιατρός του Ταμείουτην Πέμπτη το πρωί μου λέει ότι απλά άρχισε να μολύνεται εσωτερικά και ότι θέλει-άκουσον άκουσον!-γναθοχειρούργο! Περιττό να σας πω ότι πέθανα όλη την Πέμπτη και την Παρασκεύη στον πόνο και ότι έμεινα άυπνη σχεδόν μέχρι το Σάββατο, που επέδρασε η αντιβίωση. Και μεθαύριο φτάνει η ώρα της κρίσεως στο ΚΑΤ-καλού κακού,θα γράψω και μια διαθήκη να βρίσκεται, άσε που θα έρθει και ο Σερ Πασχαλίτσος μαζί μου για συμπαράσταση.
Και δεν φτάνει που πονάω, έχω και το εξής μείζον πρόβλημα: πώς να συγκεντρωθώ το κακόμοιρο να μελετήσω Γερμανικά για τις εξετάσεις που πλησιάζουν, ενώ έξω κάνει κάτι μέρες υπέροχες για βόλτα? Στην δε δουλειά η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά και τρέχει να της πάρουν την πίεση.
Αυτά είναι τα νέα ενός μουρλαμένου μπάμπουρα, που νιώθει μια χαζή ευφορία και έχει μεθύσει απο τις μυρωδάτες αναθυμιάσεις και το καυσαέριο αυτής της εξίσου χαζής πόλης (γιατί απο λουλούδια, κλάφτα Χαράλαμπε).

26 Μαρτίου 2004

2008-03-26T12:15:00.006+01:00

Δεν θα γράψω για την 25η Μαρτίου, ούτε για υψηλά εθνικοπατριωτικά συναισθήματα και αξέχαστα ιστορικά γεγονότα. Παρέλαση έκανα τόσο με παραδοσιακές στολές στο δημοτικό, όσο και με μαθητική στολή σε γυμνάσιο και λύκειο, οπότε έχω χορτάσεις απο φανφάρες, εμβατήρια και σημαίες. Αγαπώ την Ελλάδα και τους κατοίκους της, αλλά παράλληλα αγαπώ και σέβομαι κάθε χώρα και λαό. Ξέρω την ιστορία μας, εκτιμώ και τιμώ αυτούς που πολέμησαν τότε για να είμαι εγώ ελεύθερη σήμερα, αλλά αρνούμαι να σκεφτώ φανατικά και ρατσιστικά. Οπότε οι πιστοί των τελετών και των ταρατατζούμ να προσέλθουν σε άλλο ιστολόγιο.

Θα μιλήσω για μια άλλη 26η Μαρτίου πριν απο 4 χρόνια, που άλλαξε τον μικρό μου κόσμο και τον στρογγυλό μου εαυτό. Θα μιλήσω για σένα, για το ταξίδι σου στον ουρανό, σαν ένα ασήμαντο μνημόσυνο και μια ελάχιστη απόδειξη για το ότι ακόμα σε αγαπώ, δεν σε ξεχνώ και ότι η πληγή ακόμα αιμορραγεί.
11:15 Έχεις παραισθήσεις και τινάζεσαι φοβισμένος, προσπαθείς να μας μιλήσεις αλλά η εξάντληση σε έχει καταβάλλει, μας κοιτάς αλαφιασμένος, επίμονα ψάχνεις τα μάτια μας, θες κάτι οπωσδήποτε να μας πεις.
12:05 Κρατάω τα χέρια σου και σε κοιτώ επίμονα στο πρόσωπο, κρέμομαι απο τα χείλη σου. Και τότε με κοιτάς, τα πράσινα μάτια σου έχουν θολώσει, σβήνουν, και μου ψιθυρίζεις την τελευταία σου λέξη: ''ματάκια μου''..
12:20 Πέφτεις σε κώμα. Αίμα αρχίζει να αναβλύζει απο τα χείλη σου και παίρνω τηλέφωνο πανικόβλητη την μαμά να μου πει τι θα κάνω, γιατί βλέπεις για βλακείες άλλων έπρεπε εκείνη την στιγμή να είναι μακριά.
00:30 Τα χέρια σου έχουν ήδη παγώσει και το ψύχος φτάνει στην καρδιά. Παίρνεις μια βαθιά ανάσα και την βγάζεις με έναν αναστεναγμό.
Και τότε έρχεται εκείνη η τρομαχτική στιγμή, η στιγμή που διαπιστώνω ότι δεν συνεχίζεις να αναπνέεις, που ψάχνω σαν τρελή τα χέρια σου, το στήθος σου και τον λαιμό σου να νιώσω τον αδύναμο χτύπο της καρδιάς, αλλά η παγωμένη σάρκα μένει άκαμπτη σαν ατσάλι. Είναι η στιγμή που διαπιστώνω τον θάνατο,ότι έφυγες για πάντα.
26 Μαρτίου 2004,για ένα ταξίδι χωρίς γυρισμό.
Δεν ξέρω αν υπάρχει μετά θάνατον ζωή, αν κάτι συνεχίζει να υπάρχει αφού η καρδιά πάψει να χτυπά. Αν όμως υπάρχει και άλλος κόσμος για αυτούς που έφυγαν, αν απο κάπου τώρα με βλέπεις, τότε εύχομαι να είσαι ευτυχισμένος, χωρίς πόνους και χωρίς αγωνία. Μαζί σου έφυγε και η μελισσούλα του τότε, δίνοντας την θέση της στην μελισσούλα του σήμερα, ένα έντομο σαφώς πιο δυνατό και συνειδητοποιημένο απο εκείνο που τρέκλιζε τότε αδύναμο και ζαλισμένο. Γίναμε μια γροθιά όσοι απο την μικρή μας οικογένεια απομείναμε πίσω και προχωρήσαμε μπροστά, παλεύοντας τον δρόμο μας στον ανθόκηπο της ζωής. Πιστεύω ότι αυτό ήταν το καλύτερο δώρο που μπορούσαμε να σου κάνουμε: να μην λυγίσουμε και να μην ηττηθούμε απο τις δύσκολες στιγμές και καταστάσεις που ακολούθησαν.
Για μένα ζεις πάντα μέσα στην καρδιά μου, μαζί προχωράμε, γελάμε, μοιραζόμαστε κάθε μας στιγμή. Κάποτε μου είπαν ότι χρειάζομαι χρόνο για να ξεπεράσω την απώλεια, αλλά κανείς δεν μου είπε το πόσο θα σε χρειαζόμουν όσο θα μεγάλωνα και θα έμπαινα για τα καλά στον άγριο κόσμο των ενηλίκων. Έχω πάντα το δικό σου παράδειγμα στο μυαλό μου: δεν άφησες την μάχη ούτε στιγμή, και ας ήξερες οτι θα πεθάνεις, ότι ο αγώνας είναι χαμένος και ότι ο δρόμος έχει τέλος. Εγώ θα παλέψω για να ορίσω τον δικό μου αβέβαιο δρόμο, πάντα με το κεφάλι ψηλά, πάντα όρθια, πάντα αντάξιά σου.

Δεν ξέρω αν υπάρχει μετα θάνατον ζωή, αλλά, αν υπάρχει, εύχομαι να είσαι ευτυχισμένος και να μην πονάς. Γιατί το αξίζεις. Γιατί για μια πονεμένη μελισσούλα εδώ κάτω στην γη, ήσουν ο καλύτερος πατέρας.

Πεταμένα Βαζάκια

2008-03-19T10:37:00.007+01:00

Χτες κατέβηκα στο Ειρηνοδικείο, ελπίζοντας ότι, παρά την αποχή του κλάδου μου, θα μπορούσα να τελειώσω μια δουλειά που ήθελα. Δεν τα κατάφερα τελικά και αποφάσισα να περάσω απο το Ταμείο Νομικών μπας και βρω κάποιον να συννενοηθώ για το μητρώο μου. Οι καλοί μας υπάλληλοι όμως είχαν απεργία και έτσι ξεκίνησα βαρύθυμη για το γραφείο. Και στην είσοδο του σταθμού του ηλεκτρικού στην Ομόνοια, απο την μεριά της οδού Αθηνάς, την είδα.

Ήταν μια ηλικιωμένη κυρία, με βρώμικα ρούχα και σκονισμένα, μπερδεμένα μαλλιά. Τα μάτια της κοιτούσαν κάτω θολά και απλανή, χαμένα σε αναμνήσεις ή σκέψεις ξεθωριασμένες. Το πρόσωπό της ήταν δυστυχισμένο, χαρακωμένο απο τον χρόνο και την ταλαιπωρία. Το χέρι της ήταν απλωμένο, κρατούσε ένα σπασμένο πλαστικό ποτήρι, φωλίτσα για τα λιγοστά κέρματα που της έριχναν οι περαστικοί,βοήθεια αμελητέα μπροστά στην εξαθλίωση. Μια ψυχή έρημη και αβοήθητη, στερημένη απο τη αγάπη και την θαλπωρή που δικαιούνται όλοι οι άνθρωποι, κάθε ηλικίας, χαμένη σε πίκρες και σε κούραση.

Θυμήθηκα μια άλλη σκηνή, πριν έξι και κάτι περίπου χρόνια, όταν ήμουν πρωτοετής. Έδινα μάθημα νωρίς το πρωί και είχα κατέβει χαράματα στο κέντρο και περπατούσα στην πολιτισμένη Σταδίου, απορροφώντας τις τόσο νέες για μένα εικόνες. Και τότε, δίπλα σε έναν κάδο απορριμάτων,ανάμεσα στις βρωμερές σακκούλες, είδα το κεφάλι μια ηλικιωμένης κυρίας να προβάλει. Όσο ζω δεν θα ξεχάσω ποτέ το σακατεμένο της πρόσωπο, το αλαφιασμένο της ύφος και τα διάπλατα ανοιγμένα μάτια που κοίταζαν απορημένα τος περαστικούς. Περαστικούς, που δεν έριχναν ούτε ένα βλέμμα σε εκείνο το σκελετωμένο κορμί που ήταν ντυμένο μόνο με ένα κουρελιασμένο, λουλουδάτο φόρεμα, ίσως γιατί σε αυτή την πόλη όλοι έχουν συνηθίσει τόσο την δυστυχία, που πια δεν τους κάνει εντύπωση.

Τους ανθρώπους τους κλείνουμε στην καρδιά μας με πολλούς τρόπους:τους αγαπάμε, τους συμπαθούμε, ενίοτε τους μισούμε, τους θέλουμε για φίλους, γνωστούς, εραστές, συνεργάτες και πολλά άλλα. Τα ανθρώπινα αισθήματα μου θυμίζουν το ουράνιο τόξο:έχουν κάθε χρώμα σε όλες τις αποχρώσεις.

Η μελισσούλα θέλει να κάνει την ζωή όσων αγαπά, αλλά και όσων συμπαθεί και εκτιμά, πολύχρωμη και χαρούμενη, θέλει να τους χαρίσει ουρανούς με ήλιο, λουλούδια, θάλασσες καλοταξίδευτες. Ξεκινάει λοιπόν και φτιάχνει βαζάκια και βάζει όλη της την τέχνη ώστε το μέλι που θα κλείσει μέσα τους να γίνει το καλύτερο. Ποτέ ένα βαζάκι δεν είναι το ίδιο με το προηγούμενο:άλλοτε θα βάλει θυμάρι στο μέλι, άλλοτε θα πάρει γύρη απο πορτοκαλιές, απο πεύκα, η γεύση θα αλλάζει γιατί κάθε άνθρωπος και κάθε στιγμή είναι μοναδικά. Και θα πάει το μελισσάκι μετά όλο χαρά να χαρίσει το βαζάκι, να γλυκάνει τις καρδιές . Υπάρχουν όμως φορές που οι παραλήπτες δεν δέχονται το βαζάκι και, χωρίς να το αντιπαθούν ή να το περιφρονούν, απλά απομακρύνουν το μελισσάκι, ίσως γιατί το παρεξηγούν ή ακόμα και γιατί δεν θέλουν στην ζωή τους ένα έντομο.
Και το εντομάκι στεναχωριέται πολύ που το απορρίπτουν, γιατί στο κάτω κάτω της γραφής δεν θέλει να γίνεται βάρος σε κανέναν, ούτε ζητά ανταπόδοση. Και πετά το βαζάκι σε μια άκρη, άχρηστο πια, και συνεχίζει. Με τον καιρό όμως τα πεταμένα βαζάκια πληθαίνουν, σχηματίζουν ένα μικρό βουνό στην βάση του λουλουδιού,το μέλι μέσα τους πικρίζει και γίνονται αβάσταχτο βάρος στην καρδιά και το απογοητεύουν σε σημείο να σκέφτεται να σταματήσει την παραγωγή μελιού.

Χέρια απλωμένα, που ζητούν ή προσφέρουν, με ελπίδα ή χαρά, αλλά κανείς δεν τους δίνει σημασία, όλοι τα προσπερνούν χωρίς να ρίχνουν μια δεύτερη ματιά. Βαζάκια που ζητούν να γεμίσουν ή να δοθούν, αλλά καταλήγουν πεταμένα σε μια άκρη.

Σελιδα απο βιβλιο

2008-03-18T15:03:00.004+01:00

Η Άννα με κάλεσε να πάρω μέρος σε ένα παιχνίδι και να γράψω τις 5 πρώτες προτάσεις από την σελίδα 123 του βιβλίου που έχω δίπλα μου. Και επειδή δεν μπορώ να αρνηθώ σε μια φίλη μια ευγενική πρόσκληση, πόσο μάλλον όταν είναι για παιχνίδι, αρχίζουμε

Το βιβλίο που έχω δίπλα μου είναι το Δίκαιο των Αλλοδαπών Εμ.. στην σελίδα 123 αναφέρει τις προϋποθέσεις για να πάρουν visa τα μέλη των ναυτιλιακών εταιριών. Βαρετό δεν νομίζετε?

Ψάχνω πάλι Πιάνω το βιβλίο των γερμανικών από την τσάντα μου. Για το πτυχίο θα εξεταστουμε σε δυο λογοτεχνικά βιβλία Γερμανών συγγραφέων και μπροστά μου κρατώ το ενα απο αυτά Λέγεται Ein Julitag, ΄Μια μέρα του Ιουλίου΄, και περιγράφει τον έρωτα δυο νέων που συντριφτηκε από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον μεταπολεμικό χωρισμό της Γερμανίας
Πάω στην 123 και κάνω μετάφραση:

΄΄Ξαφνικά είναι εκεί, ήρθαν απο ένα διπλανό δρόμο ,η απο κάπου εκεί γύρω, ένας λόχος απο αστυνομικούς με χρυσαφένια κράνη
-Η Πολιτική Αστυνομία !φώναξε ο Αλεξ Σμιρνοφ.
Στην θέα τους οι άνθρωποι άρχισαν να υποχωρούν, να αποτραβιούνται και η μάζα πίσω τους να σπρώχνει προς τα μπροστά, προς τα αλόγα, πάνω στα οποία ο αστυνομικοί χτυπούσαν (το πλήθος). Πανικός επικράτησε, άνθρωποι έπεφταν, κειτόταν στον δρόμο, σακατεμενοι, οι άλλοι περνούσαν απο πάνω τους, τους ποδοπατουσαν. Ο Αλεξ Σμιρνοφ τράβηξε τον Κριστιαν απο τον χέρι και με μερικές δρασκελιές, λίγο πριν απο μια ομάδα έφιππων αστυνομικών, έφτασαν στην μικρή καφετέρια, πίεσαν την πόρτα, ήταν ανοιχτή....''

Το απόσπασμα περιγράφει μια εξέγερση στο Παρίσι στο όποιο είχαν διαφύγει οι δυο νέοι, ο Κριστιαν και η Καρολινε, όταν ανέβηκε ο Χίτλερ στην εξουσία, λόγω του κίνδυνου που διέτρεχε ο Κριστιαν ως κομμουνιστής
Υπέροχο βιβλίο και μακάρι μια μέρα να μεταφραστεί στα ελληνικά για να μπορέσετε να το διαβάσετε όσοι δεν ξέρετε την γλώσσα Οι υπόλοιποι μπορείτε να το βρειτε στα βιβλιοπωλεία που έχουν ξενόγλωσσα βιβλία.

Veni, vidi και αστα να πάνε

2008-03-16T13:55:00.005+01:00

Αγαπητοί μου συμblogίτες,
σας μιλάει μια μέλισσα που έχει βγει απο την γουνίτσα της κυριολεκτικά (λόγω ζέστης) και μεταφορικά ένεκα της μεγάλης της απουσίας απο το κυψελάκι της, η οποία δεν ήταν ηθελημένη και η οποία της προξένησε μεγάλη αναστάτωση, που είχε (η αναστάτωση ντε) σαν αποτέλεσμα την σύγκληση του Ανώτατου Συμβουλίου των Μελισσών για να αποκατασταθεί η τάξη.
Για αρχή να διευκρινίσω κάτι: δεν μου αρέσουν οι αλλαγές. Είμαι ζουζούνιον που, άπαξ και συνηθίσει κάτι, αυτομάτως το κάνει βίωμα του και το συνδέει άρρηκτα με την καθημερινότητά του. Με απλά ζουζουνίσματα: κάθε αλλαγή με αναστατώνει, με μπερδεύει και ναι μεν προσαρμόζομαι σε σύντομο χρόνο, αλλά η κάθε προσαρμογή μου κοστίζει λιπποκύτταρα, εγκεφαλικά κύτταρα και διάθεση.
Πριν δυο εβδομάδες λοιπόν ήρθε μια καινούρια κοπέλα στην δουλειά. Πολύ συμπαθητική και άνθρωπος ανοιχτόκαρδος και με διάθεση για μάθηση και συνεργασία. Όλα καλά, αλλά επειδή ο υπολογιστής της δεν είναι έτοιμος, κάθισε στον δικό μου και εγώ μετακινήθηκα προσωρινά στον υπολογιστή του αφεντικού μου. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι δεν μπορώ να μπαίνω στον Blogger απο το δικό του μηχάνημα γιατί, όχι τίποτε άλλο, αλλά αν κολλήσει κανέναν ιό ποιος με σώνει. Υπολογιστή στο κυψελάκι μου δεν έχω ακόμη, είχα και ένα σωρό διάβασμα για τα Γερμανικά που δεν μου άφηνε και πολύ χρόνο να πάω σε νετ καφέ, οπότε ερήμωσε το τσαρδί μου.
Το Ανώτατο Συμβούλιο Μελισσών αποφάσισε ότι η ερήμωση της κυψέλης είναι επικίνδυνη για την ψυχική ηρεμία των μελισσών (γιατί στεναχωριέται μία, στενοχωριούνται όλες-έχουμε τρομερή αλληλεγγύη). Και για να μην βγάλουμε κεντρί και όποιον πάρει ο Χάρος (δηλαδή όλο το υπόλοιπο ζωικό βασίλειο, το δίποδο το τετράποδο και εν γένει κάθε πολύποδο), αποφασίστηκε να αναπροσαρμοστούμε μέχρι να φτιαχτεί το νέο μηχάνημα, για να βρούμε τον απαιτούμενο χρόνο να προωθήσουμε την μελοπαραγωγή.

Κατά τα άλλα, το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας το πέρασα με τον Σερ Πασχαλίτσο, μοιράζοντας τον χρόνο μας ανάμεσα στο μαγαζί του και το κυψελάκι μας και ακούγοντας τα βράδια ωραίο μπουζούκι απο έναν πελάτη του που ήξερε όλα τα παλιά ρεμπέτικα, τραγουδώντας όσα ξέραμε και τρώγοντας του σκασμού. Και το Μαρκελάκι μες την τρέλα και την χαρά, να γαβγίζει ενθουσιασμένο και να κουνά αδιάκοπα το γαλάζιο κουδουνάκι που του πήρα δώρο απο τον κτηνίατρο.
Καλή Σαρακοστή σε όλους και του χρόνου να είμαστε όλοι καλά!!

Τσικνίζω, τσικνίζεις...

2008-02-28T08:17:00.004+01:00

Τσικνοπέμπτη σήμερα, μέρα ψητών και εν γένει λιχουδιών, μέρα ανεβασμένης διάθεσης , μια καλή ευκαιρία για καλοπροαίρετα πειράγματα. Με άλλα λόγια: μια μέρα που συγκεντρώνει όλες τις προϋποθέσεις για ένα γερό φαγοπότι και διασκέδαση μέχρι πρωίας!

Τα μελισσάκια έχουν μεθύσει απο τις θεσπέσιες μυρωδιές των καλομαγειρεμένων φαγητών και γουργουρίζουν ευτυχισμένα. Σκοπεύουν να αράξουν στην ταβέρνα ''Το Ζωηρό Λιποκύτταρο'' και να χορέψουν μέχρι τελικής πτώσεως (επιτρέψτε μου να κρατήσω μυστική την τοποθεσία αυτής της ταβέρνας για λόγους ασφάλειας,είναι πολλοί αυτοί που μας επιβουλεύονται).

Όσο για μένα, δυστυχώς θα περάσω μόνη μου το βράδυ. Ο Σερ Πασχαλίτσος δουλεύει ως αργά, οι φίλοι μου έχουν κανονίσει, οι δικοί μου είναι μακριά, οπότε θα αράξω στο κυψελάκι μου αγκαλιά με το σκυλί μου και με ότι έχω όρεξη να μαγειρέψω. Όπως σωστά καταλάβατε, πάλι θα το ρίξω έξω και θα ξεδώσω!

Πάντως ένα έχω πω:ευτυχώς που υπάρχουν τα παιδιά και μας θυμίζουν τις Αποκριές, γιατί όσοι έχουμε μεγαλώσει και μπει για τα καλά στον επαγγελματικό τομέα έχουμε ψιλό ξεχάσει τα μασκαρέματα και τις πλάκες. Πού να σκάσεις μύτη στο δικηγορικό γραφείο με μάσκα αρλεκίνου?

Και για να κλείσει το αποκριάτικο ποστ, θα παραθέσω έναν διάλογο που κάναμε με τον Christian, τον καθηγητή μου στο διάλειμμα στο μάθημα γερμανικών προχθές. Θα τον γράψω πρώτα στα γερμανικά και μετά ακολουθεί μετάφραση, που θα δείξει πόσο διαφέρει η κουλτούρα μεταξύ των λαών:

''-Christian, was ist die deutsche Wort fur Τσικνοπέμπτη?'',ρωτάει η Τίνα.

''-Ich glaube, Die Zweite Tag von Carnaval'', της απαντάει.

Ψάχνουμε τα ξεφτέρια ένα λεξικό (θέλαμε να το παίξουμε φωστήρες) και του λέμε:

''- Christian, wir haben gefunden dass Τσικνοπέμπτη Die Tag mit der Geruch Von Angebrannte heiβt''!!!!!!

''-Was???'', έμεινε εμβρόντητος ο κακόμοιρος ο καθηγητής.

Στα ελληνικά:

-Christian, ποια είναι η γερμανική λέξη για την Τσικνοπέμπτη?

- Νομίζω (ότι είναι) Η Δεύτερη Μέρα του Καρναβαλιού.

-Christian, βρήκαμε ότι Τσικνοπέμπτη είναι Η Μέρα με την Μυρωδιά των Καμμένων!!

-Ορίστε???

Βλέπετε, για πολλές λέξεις δεν υπάρχει ακριβής μετάφραση και, αν το πεις στον άλλον καταλέξη στην γλώσσα του, άλλα θα καταλάβει.

Και στην γλώσσα του Christian καμένος (angebrannt) είναι για ανθρώπους και ζώα που κάηκαν ζωντανοί και επειδή οι Αποκριές δεν είναι κοντά στα γερμανικά έθιμα, δεν έχουν ανάλογη λέξη για την Τσικνοπέμπτη!

Παιχνίδι Ποιημάτων

2008-02-26T11:23:00.007+01:00

Η Mariel με προσκάλεσε να αναρτήσω ένα ποίημα αισιόδοξο, φωτεινό ,γεμάτο απο την μελωδία της ζωής. Ομολογώ ότι δυσκολεύτηκα λίγο, γιατί με την ποίηση είμαστε λίγο τσακωμένοι (δεν πρόσεχα και πολύ στο σχολείο στο μάθημα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας) και τα ποιήματα που ξέρω είναι πολεμικά (Αναγνωστάκης, Σαχτούρης) ή μελαγχολικά, άρα ακατάλληλα.

Τελικά κατέληξα σε ένα που μου φαίνεται κάπως κατάλληλο. Μου το τραγουδούσε η μητέρα μου όταν πηγαίναμε βολτούλες με το αμάξι στα νοτισμένα, φθινοπωρινά χωράφια της πόλης μου και στην ακτή της παραλίας, δίπλα σε μια θάλασσα σμαραγδένια κάτω απο έναν βαρύ ουρανό και για μένα είναι ένα απο τα ποιήματα που με γεμίζουν τρυφερή νοσταλγία, συγκίνηση και κάνουν τις βροχερές μέρες μου στην Αθήνα πιο ελαφρές. Και να φανταστείτε ότι τότε την πείραζα για το ποίημα, καμιά φορά δεν την άκουγα κιόλας, αλλά που να φανταστώ ότι κάποτε θα ήθελα να μου το τραγουδήσει αλλά θα ήταν μακριά...

Πέφτει βροχή
Στίχοι: Νίκος ΓκάτσοςΜουσική: Γιώργος ΧατζηνάσιοςΠρώτη εκτέλεση: Νανά Μούσχουρη
''Πέφτει βροχή
Στο πρόσωπό μου πέφτει
Πέφτει βροχή
Στου κόσμου τον καθρέφτη
Πέφτει βροχή
Σ'ανατολή και δύση
Κι ο ήλιος έχει σβήσει
Έβγα στο σκοτάδι και περπάτα
Κι ας μην θέλουν οι Θεοί
Έχεις ήλιο τα ζεστά σου νιάτα
Έχεις ήλιο την ζωή
Πέφτει βροχή
Ο ουρανός μολύβι
Πέφτει βροχή κι η νύχτα κάτι κρύβει
Πέφτει βροχή
Την ώρα που σου γράφω
Πέφτει βροχή
Και στου Χριστού τον Τάφο...''

Με την σειρά μου προσκαλώ τον Poet1, την Άννα, τον Γιώργο_Κ και τον Θρασύβουλο. Οι κανόνες, όπως αναφέρει και η Mariel, είναι : 1) Διαλέγουμε ένα ποίημα το οποίο μας προξενεί ευχάριστα συναισθήματα και δεν είναι επιπέδου δαπέδου 2) καλούμε άλλα 4 άτομα να κάνουν το ίδιο..

Ταξίδι στον Χρόνο-Γ' Μέρος

2008-02-22T21:23:00.005+01:00

Πάνω απο τα βουνά η ανατολή άπλωνε τα αιματοβαμμένα μαλλιά της. Το κρύο ήταν δριμύ.

Ο Αρχάγγελος ατένισε το δάσος, απο εκεί ψηλά που στεκόταν θόλωνε απο την ομίχλη και την υγρασία. Στην πλάτη του, κρυμμένο σε μια υφασμάτινη θήκη κρεμασμένη ανάμεσα στα φτερά του, ο μικρός δαίμονας κοιμόταν ακόμη, έπλεε ασφαλής σε θάλασσες των ονείρων που ο άγγελος δεν μπορούσε να νιώσει την δροσιά τους.

Μπορούσε όμως να νιώσει για πρώτη φορά στην αιωνιότητά του τα απαίσια αισθήματα της απελπισίας, της αμφιβολίας και της αβεβαιότητας.

Το Πλασματάκι ήταν υπο την προστασία του τώρα, αλλά είχε πράξει σωστά? Είχε φανεί αδύναμος χωρίς καν να είναι σίγουρος ότι ήθελε κάτι τέτοιο. Ο Θεός του είχε εμπιστευτεί μια αποστολή και αυτός είχε αφήσει την καρδιά του να τον προδώσει και να αφήσει το έργο του ημιτελές. Μια εβδομάδα τώρα περιπλανιόταν στις ερημιές, κρύβοντας το κοιμισμένο μικρούλι απο τον κόσμο, και προσπαθούσε να επικοινωνήσει με τον Θεό, να του ομολογήσει την ενοχή την ανάμικτη με την περίεργη αυτή φλόγα που δεν έσβηνε, όσο και αν προσπαθούσε, να τον ρωτήσει ποιες θα ήταν οι συνέπειες. Ο Θεός όμως έμενε σιωπηλός, πεισματικά απών, οι βουλές του έμεναν κρυμμένες και αυτό τρέλαινε τον άγγελο, γιατί με ένα νεύμα Του το μικρούλι θα έμενε νεκρό, δεν θα μπορούσε να το προστατεύσει απο την οργή Του και αυτός θα φυλακίζονταν για πάντα στο σκοτάδι, σκλάβος ελεεινών πλασμάτων. Περιπλανιόταν λοιπόν μπερδεμένος, διχασμένος ανάμεσα στην επιθυμία, το πρέπει της σφαγής, το καθήκον του ως στρατιώτη και την τρυφερότητα που είχε νιώσει όταν διάβασε την μικρή καρδιά.

Το πρωί που το μικρούλι άνοιξε τα μάτια και γουργούρισε νυσταγμένο, αγκαλιάζοντας με αγάπη και εμπιστοσύνη τον λαιμό του, η καρδιά του πανώριου πλάσματος τρεμούλιασε, έγινε καυτό μέταλλο που παλλόταν απο συγκίνηση και τότε αποφάσισε να δώσει ζωή σε αυτό το σκελετωμένο μικρό ον, έστω και αν αυτό στοίχιζε την αιώνια καταδίκη του. Δεν μπορούσε να το εγκαταλείψει, δεν ήθελε να το καταδικάσει σε θάνατο. Βρήκε μια σπηλιά και την διαμόρφωσε ώστε να γίνει ένα άνετο, πρόχειρο σπίτι και εκεί έκρυψε τον μικρό. Χαμογέλασε προς τον ουρανό: πλέον ήταν απόλυτα σίγουρος τι ήθελε και θα το έκανε με θάρρος.

Τις ημέρες που κύλησαν, ο άγγελος περιποιήθηκε τα τραύματα του παιδικού σώματος και φρόντισε να γεμίσει η κοιλίτσα του με λιχουδιές. Όταν ο δαίμονας δυνάμωσε αρκετά, τον έλουσε και γυάλισε τα φτερά του και πέρασε στα χέρια του πολύχρωμα , μεταλλικά βραχιόλια, που ήξερε ότι αρέσανε τόσο σε αυτά τα πλάσματα. Το μικρούλι τον κοίταζε στα μάτια με σιωπηλή λατρεία, για αυτό κάθε χάδι ήταν δώρο και θαύμα μαζί, που το έκανε ευτυχισμένο όσο ποτέ. Κάθε φορά που ο Αρχάγγελος έφευγε, έτρεμε μην τον αιχμαλωτίσουν και τον πονέσουν, γιατί ήξερε ότι η σωτηρία του ήταν προδοσία στον ουρανό και κάθε πλάσμα του φωτός θα στρεφόταν εναντίον του, αν αυτό μαθαίνονταν. Ήθελε να του μιλήσει, αλλά δίσταζε, η φωνή πνιγόταν στον λαιμό του, γιατί ο αγαπημένος του φίλος δεν μίλαγε, έμενε κλεισμένος στην σιωπή. Ήξερε τι ήθελε, το διάβαζε στα μάτια του, αλλά ήθελε να ακούσει την φωνή του, να την κλείσει μέσα του σαν πολύτιμο θησαυρό, να μάθει το όνομά του, τις σκέψεις του, τους φόβους και τα όνειρά του.
Ο Άγγελος του έμαθε να χειρίζεται το σπαθί και τα μαχαίρια, να διαβάζει και να γράφει, του σχεδίασε χάρτες του κόσμου και εικόνες όλων των πλασμάτων. Κάθε βράδυ ο μικρός δαίμονας ζάρωνε στα φτερά του και αποκοιμιόταν στον ρυθμό της λατρεμένης του ανάσας και κάθε πρωί ξυπνούσε και τον έκανε να γελά με τα καμώματά του: για το φτερωτό πλάσμα ο μικρός ήταν κάτι νέο και περίεργο, κάτι που δεν είχε ξανα αντιμετωπίσει, ένα μικρό παιδί, που μαζί του μάθαινε πάλι την αθωότητα και την φωτεινή, ήσυχη πλευρά της αιωνιότητας, που δεν είχε ακόμα μολυνθεί απο το αίμα και το μίσος. Αυτή όμως η αθωότητα τον έκανε να διστάζει και να μην του αποκαλύπτεται, γιατί φοβόταν μην την καταστρέψει και φέρει το μικρούλι του σε μια πραγματικότητα πιο άγρια απο αυτή που μπορούσε να αντέξει.

Ένα πρωί όμως, μια χαραυγή αρκετό καιρό μετά, ένας μαυροφορεμένος άντρας στάθηκε μπροστά στην σπηλιά, με το χλωμό, αρρωστιάρικο πρόσωπό του να χαμογελά χαιρέκακα και τα κοκαλιάρικα χέρια του να είναι δεμένα μπροστά. Στα πόδια του σωριάστηκαν αλυσίδες πλεγμένες με κοφτερά αγκάθια που σφύριζαν ανυπόμονα.

Ο Αρχάγγελος αγρίεψε και έκρυψε τον φοβισμένο μικρό στα βάθη της σπηλιάς, γιατί αυτό το όρθιο λείψανο ήταν ένας Νεκραφέντης, ένα πλάσμα γλοιώδες και ποταπό, υπεύθυνο για την φύλαξη των νεκροταφείων αλλά και επιφορτισμένος με τα βασανιστήρια και τον εγκλεισμό των αποστατών Αρχαγγέλων. Βγήκε απο την σπηλιά βλοσυρός και στάθηκε άφοβα μπροστά του, κοιτώντας με περιφρόνηση. Ο μικρός σύρθηκε κρυφά στην είσοδο, με την καρδιά στο στόμα, παρακολουθώντας ανήμπορος την σκηνή και παρακαλώντας απελπισμένος τον Θεό του αγαπημένου του να μην αφήσει να του συμβεί τίποτα κακό.
-Επιτέλους σε βρήκα, Αραχήλ, γέλασε βραχνά ο Νεκραφέντης. Ψάχνω εσένα και το μπάσταρδο που έσωσες αρκετό καιρό. Σας βρήκα και τώρα θα έρθετε μαζί μου.
Η ανάσα του δαίμονα κόπηκε στο άκουσμα του ονόματός του.
Ο άγγελος δεν μίλησε, παρα έβγαλε το σπαθί του με τρομερό θυμό.
-Ώστε σκοπεύεις να αντισταθείς?, γρύλισε ο εχθρός. Το ξέρεις ότι είναι μάταιο. Θα σε δέσω όσο πιο σφιχτά μπορώ και θα σε κλειδώσω στο πιο σκοτεινό κελί που έχω, το έχω διαμορφώσει ειδικά για σένα. Και εκεί θα σε κρατήσω αιχμάλωτό μου για πάντα, γιατί, αν δεν το ξέρεις...
Ξεκαρδίστηκε στα γέλια, πριν συνεχίσει:
-Εγώ θα είμαι ο κύριός σου απο εδώ και πέρα! Και θα φροντίσω να τιθασευτείς και να με υπακούσεις.
Ο άγγελος έσφιξε πληγωμένος το σπαθ. Ο μικρός έβγαλε μια κραυγή αγωνίας, προδίδοντας την θέση του.
-Όσο για σένα, είπε ο νεκρός,κοιτάζοντάς το με μίσος, θα πεθάνεις με φριχτά βασανιστήρια, ενώ ο φίλος σου ο προδότης θα κοιτά απο το κελί του και θα κλαίει.
-Θα σου διαλύσω την ψυχή και θα την στείλω να θρηνεί σακατεμένη στα νεκροταφεία σου, ψιθύρισε λυσσασμένος ο Αραχήλ, αν τολμήσεις να απλώσεις τα χέρια σου πάνω του.
Η φωνή του...Σαν μελωδικό θρόισμα του θαλασσινού αέρα στα φυλλώματα των δέντρων, σαν ήχος καμπάνας που γεμίζει την καρδιά. Ο μικρός αφέθηκε στο απαλό της κύμα, πριν οι αλυσίδες τιναχτούν αιμοβόρες εναντίον του αγγέλου.
Ο Νεκραφέντης έγινε πελώριο φίδι,που επιτέθηκε μαζί με τα μέταλλα στο φτερωτό πολεμιστή. Το σπαθί τραγούδησε στα χέρια του, πληγώνοντας και σπάζοντας. Τα αγκάθια έσκισαν τα φτερά, μάτωσαν το λευκό κορμί, οι δαγκάνες έκλεισαν γύρω απο τους αστραγάλους του και πάλευαν να ακινητοποιήσουν τα χέρια που τις κατέστρεφαν. Το φίδι έψαχνε για τον λαιμό του, τυφλωμένο απο τα αλύπητα χτυπήματα. Ο δαίμονας κίνησε να τον βοηθήσει, αλλά η φωνή του φίλου του ακούστηκε ξανα, προστακτική:
-Μείνε πίσω! Κρύψου!
Υποχώρησε κλαίγοντας, φωνάζοντας για βοήθεια, μην αντέχοντας να τον βλέπει να ματώνει. Η μάχη έκανε το έδαφος να τρέμει και τον αέρα να σπάσει. Τα δυο πλάσματα μάχονταν με απύθμενο μίσος, ανυποχώρητα.
Ο Νεκραφέντης όμως είχε την αύρα του θανάτου και την οργή όλου του ουρανού, που αποδυνάμωναν τον άγγελο. Οι αλυσίδες δέθηκαν γύρω απο τους καρπούς του και τα φτερά του, τον γονάτισαν, έριξαν το όπλο μακριά. Και το φίδι άρπαξε τον λαιμό του και έχυσε το δηλητήριο στο κορμί του.
Το ουρλιαχτό απέραντου τρόμου του μικρού αντιλάλησε ως τα πέρατα της γης. Κατέρρευσε τρελαμένο, όταν είδε τον φίλο του να πνίγεται κάτω απο την πίεση των δοντιών. Ούρλιαξε το όνομά του τραβώντας τα μαλλιά του.
Το φίδι τον άφησε και οι αλυσίδες μπήκαν ανενόχλητες στην σάρκα του, ακινητοποιώντας τον ολοκληρωτικά. Ο άγγελος έκλεισε τα μάτια λαχανιασμένος, δακρυσμένος. Όταν τα άνοιξε, γύρισε στο μικρούλι και του χαμογέλασε με αγάπη, διατάζοντάς το να τρέξει μακριά και να μην μένει εκεί, κοκαλωμένο.
Το φίδι κινήθηκε εναντίον του δαίμονα, που σηκώθηκε εξαγριωμένος, έτοιμος να το αντιμετωπίσει και να ελευθερώσει αυτόν που αγαπούσε.
Και τότε ο Αραχήλ φώναξε , έντρομος στην προοπτική του θανάτου του μικρού και το κορμί του έγινε φωτιά, φλόγες πύρινες σαν το αίμα που έτρεχε απο τις πληγές του. Οι αλυσίδες τσίριξαν και το φίδι πήρε την μορφή του Νεκραφέντη, έκπληκτου μπροστά σε κάτι που δεν περίμενε. Η φωτιά θέριεψε απότομα, τους τύλιξε και του δύο, άρχισε να καταστρέφει τα σώματά τους.
Το μικρούλι προσπαθούσε να πλησιάσει την πύρινη σφαίρα, αλλά δεν μπορούσε. Είδε το πρόσωπο του Αραχήλ να μέσα απο το φλεγόμενο τοίχος να το κοιτά, ανακουφισμένος που πια ήταν ασφαλές, άκουσε τα ουρλιαχτά φριχτού πόνου του εχθρού.

Και τότε, Αρχάγγελος και Νεκραφέντης εξαφανίστηκαν, αφήνοντας μόνο στάχτη πάνω στο χώμα.

Για τρεις ημέρες ο δαίμονας κάθισε σε εκείνο το σημείο, κλαίγοντας και ουρλιάζοντας. Το ξημέρωμα της τέταρτης μέρας τον βρήκε εξαντλημένο και παγωμένο. Ηξερε ότι ο Αραχήλ δεν θα ξανα γυρνούσε: τώρα θα ήταν σκλάβος εκείνου του νεκρού, θα υπέφερε σε κάποιο υπόγειο μαυσωλείο. Κατέστρεψε το σώμα του για να μπορέσει να τραβήξει τον εχθρό μακριά, στα αρχέγονο σκοτάδι που πάνε οι ασώματες ψυχές πριν κριθούν, και έτσι να το σώσει.
Σηκώθηκε και ατένισε με θολά μάτια το πρωινό που ερχόταν. Στο χέρι του έσφιγγε έναν μικρό ασημένιο σταυρό, ένα απο τα δώρα του αγαπημένου του φίλου. Η καρδιά του ατσαλώθηκε και γέμισε δύναμη, μίσος και αποφασιστικότητα Δεν ήταν πια ο αδύναμος, τρομαγμένος μικρός: ήταν ένα άγριο πλάσμα, άφοβο και με πλήρη επίγνωση του εαυτού του.

-Θα σε βρω, ψιθύρισε στο παγωμένο χάραμα. Όσους αιώνες και να μου πάρει, θα σε βρω και θα σε ελευθερώσω. Σ' αγαπώ....

Και ξεκίνησε. Σε λίγο τα δέντρα τον έκρυψαν στην δροσερή σκιά τους.

Hagar the Horrible

2008-02-21T12:21:00.006+01:00

Και για να μην με πάρει απο κάτω-είναι κρίμα με τέτοια ωραία μέρα και με την παραγωγή μελιού να πάει καλά-θα αναρτήσω δυοπεριπέτειες του αγαπημένου μου ήρωα κόμικς, του φοβερού και τρομερού, αλλά πάντα αγαθού, Hagar.

Καλημέρα σε όλους λοιπόν!!!!

Το ράγισμα

2008-02-21T10:05:00.006+01:00

Επιτέλους η μελισσούλα κατάφερε να βρει λίγο χρόνο να ξεκουραστεί σε μια κερύθρα και να ατενίσει την μελοπαραγωγή της. Το μηχάνημα παραγωγής κόλλησε απο το χιόνι (μαζι με το μυαλό μου παρέα) αλλά τίποτα δεν μπόρεσε να σταματήσει τα ηρωικά μελισσάκια, που λουφάραν παραπάνω απο όσο έπρεπε όλο το προηγούμενο Σαββατοκύριακο και ανυπομονούν να τελειώσει αυτή η εβδομάδα για να ξανα σαπίσουν ανενόχλητα στα ζεστά πέταλα των λουλουδιών.

Χτες το βράδυ ο τοίχος, που είχε υψωθεί για να κρύψει αυτά που πονούν, ράγισε. Μια τόσο δα σχισμή ήταν, σαν κλωστή, σαν χνούδι σε λεία επιφάνεια, αποτέλεσμα ενός καλοσυνδυασμένου χτυπήματος απο το άγχος και την πίεση.Αλλά αρκούσε: για μια ψυχρή ομίχλη που θόλωνε τα βουνά μια βροχερή μέρα πολλά χιλιόμετρα απο εδώ να αγκαλιάσει και το χτεσινό δειλινό, μακρινά γέλια και απόηχοι φωνών που έχουν σβήσει να ακουστούν αχνά μέσα στην οχλαβοή του παρόντος, μορφές να γλιστρύσουν στην καρδιά και στα μάτια, βιαστικές και άπιαστες, οπτασίες του ονείρου. Ένα τόσο δα ράγισμα, ένα παράπονο που ψάχνει κάπου να κρυφτεί, να ανακουφιστεί, ψάχνει ένα γιατί χωρίς να μπορεί να το βρεί.

Πόσοι γύρω μας έχουν άραγε υψώσει προστατευτικούς τοίχους? Οι πιο πολλοί απο όσους μας προσπερνούν στον δρόμο έχουν κλειδώσει τις καρδιές τους και φοβούνται ακριβώς ένα τέτοιο ράγισμα, που θα αποκαλύψει την αδυναμία τους, θα τους κάνει ευάλωτους σαν μικρά παιδιά, έρμαιο στις θύελλες της καθημερινότητας. Κλεινόμαστε στον εαυτό μας, κρυβόμαστε και επιτεθόμαστε σε όποιον πάει να ρίξει μια κλεφτή ματιά που θα αποκαλύψει αυτά που προσπαθούμε με πείσμα να κρατήσουμε στο σκοτάδι. Δεν μιλάμε, γιατί, αν βάλεις φωνή σε κάτι, είναι σαν να παραδέχεσαι την ύπαρξή του και την ανάγκη σου για κάποιον που θα σε ακούσει και θα θες να σε καταλάβει. Όχι, προχωράμε περήφανοι μες στην ψευδαίσθηση της δύναμής μας, καταπιανόμαστε με άλλα θέματα, αφοσιωνόμαστε με πάθος σε δουλειά, φίλους, ότι έξυπηρετεί την λησμονιά. Αλλά το παράπονο είναι εκεί, πεισμώνει και δεν φεύγει, περιμένει υπομονετικά την ευκαιρία που θα σου θυμίσει την ύπαρξή του και θα σε τσακίσει.

Κλειδωμένες καρδιές σε έναν κλειδωμένο κόσμο, που φοβούνται την ανθρώπινη επαφή. Ένα ράγισμα στο ασφαλές καβούκι τους που θυμίζει ότι δεν είμαστε απο πάγο και πέτρα, είμαστε άνθρωποι ζεστοί και μεταβαλόμενοι σαν καυτό μέταλλο, που ψάχνουμε το καλούπι της ευτυχίας για να πάρουμε την μορφή της.

Beee My Valentine!

2008-02-14T12:24:00.003+01:00

Χρόνια Πολλά σε όλους τους ερωτευμένους!!!!!

Όπως είπε σωστά ένας κύριος στο ραδιόφωνο, οι ερωτευμένοι κάθε μέρα γιορτάζουν και χαίρονται αλλά, όπως και με την γιορτή της μητέρας, του περιβάλλοντος κτλ, υπάρχει μια πιο ξεχωριστή μέρα στην οποία δικαιολογούνται απόλυτα τα παραλυρήματα, οι καρδούλες στα μάτια και γενικά κάθε λογής ζουζούνισμα.

Και φυσικά γιορτάζω και πετάω ανάλαφρο ανάλαφρο στον ουρανό (που και που στουκάρω και σε κανα σύννεφο). Να φανταστείτε ότι πρώτα φορά ο Σερ Πασχαλίτσος θυμήθηκε να πει τα χρόνια πολλά (λες για αυτό να έγινε ο σεισμός?)!!!

Το πρωί βέβαια τα χρειάστηκα γιατί ξύπνησα έξι το πρωί, δεν ήταν στο κυψελάκι, και μετά απο λίγο με πήρε και η αδερφή του απο το μαγαζί και είπε ότι ούτε εκεί ήταν και ότι είχε ξεχάσει εκεί την κινητή του κεραία. Ε φοβήθηκα και εγώ ότι έπεσε με την μηχανή και αγχώθηκα και ο ύπνος την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια. Και ο κύριος ήρθε κατα τις οχτώ με ένα ύφος κουταβιού, απολογούμενος ότι είχε βγεί με έναν φίλο του και επειδή ξέχασε το κινητό δεν μπορούσε να με ειδοποιήσει. Πώς όμως να τον κρεμάσω με αυτήν την φατσούλα που πήρε? Έκανα τελικά πέτρα την καρδιά μου και τον συγχώρεσα στο επόμενο μισό λεπτό (πολύ δύσκολη είμαι τελικά η άτιμη).

Χρόνια πολλά και πάλι και να περάσετε καλά!!!

Κι όμως μένω ακόμα παιδί...

2008-02-13T09:28:00.005+01:00

Πίσω απο το σπίτι μου, στην πόλη απο την οποία κατάγομαι, εκτείνονται περίπου δέκα στρέμματα με γέρικες ελιές, δέντρα πανύψηλα και με πυκνό φύλλωμα, καταφύγιο για κουκουβάγιες, γεράκια και άλλα μικρά ζώα, δίπλα σε μια μικρή έκταση με απαλή χλόη. Ή μάλλον θα έπρεπε να πω ότι εκτείνοταν, γιατί χτες το βράδυ η μητέρα μου με ενημέρωσε ότι κόβουν τον ελαιώνα για να κάνουν καλλιέργειες.
Πριν βιαστείτε να σχολιάσετε, να πω πως, εντάξει, για τους ανθρώπους που τα είχανε, τα δέντρα αυτά δεν αποδίδαν τόσο όσο θα θέλαν οι ιδιοκτήτες τους και ότι για αυτούς ίσως θα είναι πιο επικερδείς οι φυτείες.

Αλλά δεν μπορώ να μην μελαγχολήσω...

Σας προειδοποίησα απο το πρώτο κιόλας πόστ αυτού του blog να μην περιμένετε βαθυστόχαστα νοήματα και πολιτικές αναλύσεις, μόνο την καθημερινότητα μιας μέλισσας, τις αναμνήσεις της και τα όνειρά της, τους φόβους και τις ελπίδες της. Εικόνες όπως αυτή ενός μεγάλου ελαιώνα στο σούρουπο, να ανασαλεύει σκοτεινός κάτω απο το χάδι του θαλασσινού αέρα, αγκαλιά με έναν ουρανό βαθύ μπλέ, μόλις έχουν σβήσει τα χρώματα της δύσης και το φεγγάρι έχει κρεμαστεί σαν ασημένιο δρεπάνι και γελά με τον μικρό Αυγερινό δίπλα του. Τις εικόνες μιας μικρής παρέας παιδιών που μεγάλωσαν κάτω απο αυτά τα δέντρα, μέσα στις αχτίνες του μεσημεριανού ήλιου που διαθλόταν στα βαριά κλαριά, που προσποιούταν του ήρωες και τα πνεύματα, παιδιά που ενηλικιώθηκαν και τώρα τράβηξαν χωριστούς δρόμους.
Για μένα δεν χάνεται μόνο μια δεντροφυτεμένη έκταση, μια ωραία εικόνα, μερικά αναντικατάστατα δέντρα. Χάνεται ένα ακόμα κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας, όπως χάθηκε και με την γατούλα μου. Αλλάζει ένα περιβάλλον που για μένα ήταν οικείο, γεμάτο θαλπωρή, μια αγκαλιά που με περίμενε να γυρίσω και να κρυφτώ, να με παρηγορήσει και να με κάνει να νιώσω πάλι ανέμελη.
Ίσως σας φαίνομαι υπερβολική, αλλά έτσι νιώθω. Όλοι μεγαλώνουν και ωριμάζουν, όλα γίνονται πιο σοβαρά και επαγγελματικά, πιο ''ενήλικα'', αλλά εγώ νιώθω ακόμα παιδί, ένα μικρό μελισσάκι που χαίρεται τα παραμύθια, τα παιχνίδια και τις ιστορίες, που βάζει την φαντασία σε κάθε πτυχή της ζωής του, που επιμένει να του αρέσουν τα απλά και τα πολύχρωμα σε έναν κόσμο άχρωμο και πολύπλοκο. Ένα παιδί που θέλει τον κόσμο γύρω του αμετάβλητο και ζεστό, πράσσινο και γεμάτο μυστήριο που σε προκαλεί να το εξιχνιάσεις.
Ένα παιδί που βλέπει τα πάντα να αλλάζουν και στέκει απορημένο στο σταυροδρόμι, καμιά φορά μπερδεμένο, και θέλει να γυρίσει πίσω, σε εκέινες τις ελιές και να συνεχίσει να τρέχει χαρούμενο και ξέγνοιαστο και που καμιά φορά δυσκολεύεται να ακολουθήσει τις εξελίξεις.
Πολλά ζητώ?

Κλειστό λόγω καμμένης φλάντζας

2008-02-08T12:40:00.000+01:00

Σήμερα και αύριο θα κάνω αποχή, απεργία, θα τα φορτώσω στον κόκορα (πάει το ζωντανό), θα τεμπελιάσω, δεν θα κανω απολύτως τίποτα. Δεν πάει άλλο, γιατί με αυτούς τους ρυθμούς θα χάσω τις διπλίτσες μου.
Να σας δώσω ένα παράδειγμα: σήμερα πήγα στο ταμείο νομικών (-5 λιπποκύτταρα), στο ταμείο προνοίας των δικηγόρων (-10, γιατί είχε και σκάλες), βάλε και το ειρηνοδικείο (-4, φταίνε οι αγωγές) και γενικα άλλα -4, λόγω τρεξίματος. Σύνολο 23 λιπποκύτταρα μειον, σχεδόν μια διπλίτσα!!! Και καλά την χάνω, ποιος τρώει όμως δέκα κιλά παστάκια για να την ξανα πάρει? Φασαρία σκέτη ρε παιδί μου.
Και πέρα απο τον δείκτη λίπους, σε χαμηλά επίπεδα κυμαίνεται και ο αριθμός των εγκεφαλικών κυττάρων που επιβίωσαν την εβδομάδα που πέρασε. Το Σαββατοκύριακο άναψα σόμπες, καλοριφέρ, τυλίχτηκα και με τρεις κουβέρτες συν χοντρές φόρμες, και αποβλακώθηκα απο την ζέστη. Ήμουν κυριολεκτικά σε μια κατάσταση μεταξύ νιρβάνας και λήθαργου, με όλα τα φαγώσιμα και τα dvd σε απόσταση που να τα φτάνω απο το κρεβάτι χωρίς να σηκωθώ. Έκανα και ψυχανάλυση με το Σερ Πασχαλίτσο την Κυριακή για να πάρω τα πάνω μου (όλα τα είχε ο μπουφές).
Μην νομίζετε οτι η εβδομάδα ξεκίνησε πιο δυναμικά και με μυαλό καθαρό. Ακόμα ψιλο κοιμάμαι, χώρια ότι σκεφτομαι την ρημαδο Τετάρτη που πρέπει να έρθω στην δουλειά με τα πόδια.
Αρκετά όμως σκέφτηκα για την ώρα και τα εγκεφαλικά κύτταρα άρχισαν να δυσανασχετούν πάλι. Τα λέμε απο Τετάρτη.

Αγαπητοί Συνάνθρωποι

2008-02-06T14:02:00.000+01:00

'' Ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος. Για να παραμείνει ελεύθερος, οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι αποτελεί μέλος μιας κοινωνίας , με δικαιώματα και υποχρεώσεις. Ότι είναι ένας συνειδητός πολίτης και όχι ιδιώτης. Άλλως μετατρέπεται σε ανελεύθερο, που έχει την ψευδαίσθηση του ελεύθερου. Κι αυτό είναι το χειρότερο. Το πόσο ελεύθερος είναι κάποιος, αποδεικνύεται από το πόσο συνειδητοποιημένος είναι, από το πόσο γνωρίζει τα δικαιώματά του, από το πόσο έχει μάθει να αγωνίζεται για αυτά, από το πόσο συνεπής στις υποχρεώσεις του είναι''....

Το παραπάνω απόσπασμα είναι απο το ημερολόγιο του Δικηγορικού Συλλόγου. Η ταυτότητα και οι κομματικές πεποιθήσεις του συγγραφέα δεν έχουν σημασία, ούτε καν το επάγγελμά του: αυτό που μετρά είναι το νόημα του λόγου του.
Ο άνθρωπος, έλεγε ο Αριστοτέλης, είναι φύσει πολιτικό ζώο, προορισμένο να επιβιώνει μέσα σε σύνολο. Για να μην γίνει αυτό το σύνολο ζούγκλα, υπάρχουν όρια, δικαιώματα και υποχρεώσεις. Ας μην είναι οι δικηγόροι οι μόνοι που γνωρίζουν το περιεχόμενό τους, ας ενημερωθούν όλοι για να μπορούν να είναι σωστοί πολίτες και σωστά μέλη της κοινωνίας μας, που δεν είναι τόσο μεγάλη όσο φαίνεται.

ο γκιώνης

2008-02-05T08:47:00.000+01:00

Την Κυριακή πήγαμε βόλτα με τον Σερ Πασχαλίτσο στο Πεδίο του Άρεως, να πιούμε καφεδάκι και να παίξουμε σκάκι, που μας αρέσει πολύ και ακονίζει και το μυαλό (το δικό του, γιατί το δικό μου παραμένει ζελές). Όταν άρχισε να σουρουπώνει, ξεκινήσαμε να γυρίσουμε με τα πόδια, περνώντας μέσααπο το παρκάκι πίσω απο τα Δικαστήρια.

Και τότε τον άκουσα.

Κρυμμένος μέσα στις φυλωσιές των πεύκων ένας γκιώνης έκρωζε με την πένθινη φωνή του, μόλις που ακουγόταν απο τις φωνές των παιδιών και των σκυλιών. Και δεν είναι οι μακάβριες ιστορίες που έχουν πλέξει για αυτό το πουλί που με έκαναν να ανατριχιάσω, που χάιδεψαν με παγωμένο χέρι την καρδιά μου. Ήταν κάτι πιο βαθύ, πιο ξεχασμένο και αναμνήσεις παιδικές.

Οι νύχτες του Αυγούστου στο χωριό μου στα Γιάννενα, ζεστές και γεμάτες απο την μυρωδιά των ζώων και του ξερού χόρτου, σημαδεύτηκαν απο την αυτή την φωνή. Η μαμά κάποτε μου είχε πει ότι ο παππούς μια φορά με είχε φοβίσει ότι ο γκιώνης θα έρθει να με πάρει, αν δεν φάω το φαί μου και, ναι μεν εγώ αυτό δεν το θυμάμαι, ωστόσο κάποιος φόβος πρέπει να φώλιασε μέσα μου, γιατί όποτε ακούω γκιώνη με πιάνει ένα αίσθημα πανικού και ταραχής. Εκείνα τα καλοκαίρια ,που ήμουν μικρούλι μελισσάκι ,φοβόμουν τα βράδια τόσο πολύ όταν τον άκουγα, που σκεπαζόμουν με το σεντόνι ,ολόκληρη σε σημείο που κόντευα να σκάσω, και δεν μπορούσα να κοιμηθώ και όταν τελικά με έπερνε ο ύπνος, έβλεπα εφιάλτες ότι ήμουν σε ένα δάσος μόνη μου και δεν έβρισκα τον δρόμο να γυρίσω. Και εκείνο το αναθεματισμένο είχε φτιάξει την φωλιά του σε ένα δέντρο δίπλα στο σπίτι!

Εκείνα τα καλοκαίρια , με τα όμορφα ηλιοβασιλέματα στα βουνά, με τους ήχους απο τα κουδούνια των ζώων, με τις σκανταλιάρικες παρέες και τα παιχνίδια στο δασάκι με το εκκλησάκι του Αι Νικόλα,έφυγαν μαζί με τον παππού μου και την θεία μου και μαζί τους έφυγαν εκείνες οι ανέμελες, αυγουστιάτικες στιγμές. Κάθε φορά που επισκέπτομαι το χωριό μου νιώθω ότι όλα έχουν αλλάξει και σκληρύνει, ότι δεν υπάρχει η θαλπωρή που υπήρχε., ίσως γιατί τον τόπο τον ομορφαίνουν μόνο οι άνθρωποι και η αγάπη τους.

Έμειναν όμως οι αναμνήσεις ενός παιδιού και η φωνή του γκιώνη, που περιμένει σε κάποια φυλωσιά για να προκαλέσει ανησυχία, πλέον σε έναν ενήλικο όχι με την ένταση που είχε παλιά, και για να ανοίξει μια μικρή πόρτα και το παρελθόν να κλέψει λίγο παρόν.

Περι Αρχιεπισκόπου και λοιπής επικαιρότητας

2008-02-01T13:25:00.000+01:00

Καλά, άμα δεν ξανα φανώ συνεπής στο ραντεβού μας να με φτύσετε.
Χτες είπα να μπω το πρωί στην μπογκόσφαιρα, όπως είχα υποσχεθεί, και να γράψω αυτά που κατέβασε το μικρό μυαλό μου (έχω και απο αυτό, αλήθεια λέω) αλλά μετά σκέφτηκα (και εκεί το έκαψα τελείως απο την προσπάθεια) να τελειώσω πρώτα κάτι στο αρχείο της δουλειάς. Και μετά πλάκωσε κόσμος, είχα και μάθημα το απόγευμα και δεν πρόλαβα.

Πολλοί με ρώτησαν στον ανθόκηπο γιατί δεν σχολίασα τα φοβερά, σημαδιακά γεγονότα των ημερών, που τραντάζουν τα θεμέλια της κοινωνίας και σοκάρουν την κοινή γνώμη (με έπιασε λογοτεχνικός οίστρος, κρατάτε με).
Η απάντηση είναι απλή: όλα αυτά τα γεγονότα, απο τον Ζαχόπουλο και την Siemens ως τον θάνατο του Αρχιεπισκόπου με αφήνουν κομματάκι αδιάφορη.
Σε τι να δώσω σημασία και τι να με προβληματίσει? Μίζες και παρατράγουδα τόσο στον επιχειρηματικο όσο και στον πολιτικό κόσμο υπήρχαν πάντα και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, καθότι οι όλοι άνθρωποι, ανεξαρτήτου εθνικότητας, έχουν το μικρόβιο της διαπλοκής στο αίμα τους. Και μην ξεγελιόμαστε, μπορεί να μην μας αρέσει όλο αυτό το πανηγύρι, αλλά κανείς μας δεν έχει την διάθεση να κάνει κάτι να το αλλάξει, ίσως γιατί κατα βάθος όλους μας βολεύει αυτή η ανοργανωσιά και το ρουσφέτι. Πιστεύω ακράδαντα ότι η κοινωνία και η διακυβέρνηση είναι ο καθρέφτης αυτών που την αποτελούν. Όταν τα ίδια τα μέλη δεν μπορούν να βάλουν σε τάξη την ζωή τους και τις προτεραιότητές τους, δεν μπορούν να ιεραρχήσουν τις αξίες τους και να κρατήσουν τα πιστεύω τους, κανείς άλλος δεν θα το κάνει για αυτά και δεν θα τα πονέσει. Είναι όπως ακριβώς με το ανθρώπινο σώμα: αν τα κύτταρα δεν συνεργάζονται και νοιάζονται μόνο να βρουν τον τρόπο που θα φάνε το ένα το άλλο, το σώμα είναι ευάλωτο σε ιούς, ακόμη και στον θάνατο.
Η καθημερινότητά μας σκοτεινιάζει και βυθίζεται στην αγριότητα και την απανθρωπιά. Στο χέρι μας είναι να την κάνουμε χαρούμενη, γεμάτη αγάπη, μια αγκαλιά για όλους.
Το μόνο που έχω θα σχολιάσω, αφορά τον Χριστόδουλο: μπορεί για κάποιους να ήταν κάθαρμα, για άλλους καλός ιερέας, άλλοι να δυσαρεστήθηκαν με τον θάνατό του και άλλοι να γέλασαν κυνικά, αλλά ήταν ένας άνθρωπος , που υπέφερε απο την χειρότερη ασθένεια και που έσβησε, και οφείλουμε σεβασμό σε μια ψυχή που φεύγει, όποιος και αν είναι αυτός , είτε συμφωνούμε με τις απόψεις του είτε όχι.

Αυτά είχε να πεί ένα μικρό μελισσάκι με το χέρι στην καρδιά του. Και τώρα να το συγχωρείτε, αλλά θα πάει να βουτήξει την μουσουδίτσα του στο μέλι, μακριά απο τους λύκους της ζωής και την καταθλιπτική καθημερινότητα.

Happy birthday to me!!!!!!!!

2008-01-30T10:27:00.000+01:00

Σήμερα έχω γενέθλια!!!

Ναι ναι ναι, το ομολογώ: μεγάλωσα ένα χρόνο και πρόσθεσα ένα ολόκληρο λιποκύτταρο στις διπλίτσες μου. Πόσο έγινα? Χμ, αυτό είναι αδιάκριτη ερώτηση, αλλά επειδή σας αγαπάω θα σας το πω. Γίνομαι αισίως 24, ηλικία που καλά θα κάνει να μείνει όπως έχει και να μην αυξηθεί άλλο. Εύχομαι να είμαι καλά, υγιής, πάντα με γεμάτη κοιλίτσα και με μπόλικα λουλούδια και ηλιοφάνεια στην ζωή μου.

Πέρα απο αυτό το γεγονός, που οι απόψεις διίστανται αν είναι δυσάρεστο ή ευχάριστο ( δεν αρέσει σε όλους να μεγαλώνουν), πήγα και είδα τα ξαδέρφια μου στο Bee Movie. Έριξα πολύ γέλιο με τις φατσούλες τους και τα κατορθώματά τους και πολύ συγκινήθηκα που επιτέλους κάποιοι κατάλαβαν την αξία μας και την έκαναν ταινία!!!!!!! Την προτείνω ανεπιφύλακτα.

Επανέρχομαι αύριο με πιο πολλά νέα και σχολιασμό της επικαιρότητας. Όποιος θέλει, ας πάρει ένα κομμάτι απο την παραπάνω τούρτα για το καλό!!

Ταξίδι στον χρόνο- Β μέρος

2008-01-26T19:24:00.000+01:00

Πρώτος τίναξε το δόρυ του ένας απο τους δαίμονες και ο Αρχάγγελος το απέφυγε, πριν του επιτεθούν όλοι μαζί. Το Πλασματάκι τον είδε να χάνεται για λίγο κάτω απο τα βρωμερά σώματα των ομοφύλων του,πριν τους τινάξει απο πάνω του με μια βίαιη κίνηση και αρχίσει να τους σακατεύει με το σπαθί του. Γρήγορα ο αραχνιασμένος χώρος γέμισε με αίμα και κομμένα μέλη , στριγκιές κλαγγές όπλων και άγρια ουρλιαχτά πόνου και οργής, που αντιλάλησαν στους σάπιους τοίχους και ταξίδεψαν στην νύχτα, φτάνοντας στα αυτιά όλων των πλασμάτων που δεν κοιμόταν.
Ο άγγελος μάχονταν σιωπηλός, χωρίς να μπορεί κανένα απο τα όπλα των εχθρών του να τον αγγίξει. Τα φτερά του είχαν γίνει άλικα και τα μάτια του είχαν σκοτεινιάσει, σαν η νύχτα να είχε καταπιεί την ψυχή του και να έσβησε κάθε φως μέσα του. Κάτω απο τα πόδια του τα σώματα των πεσμένων δαιμόνων συνθλίβοταν με ανατριχιαστικούς ήχους. Το μικρούλι παρακολουθούσε ανήμπορο αυτή την σφαγή, ζαλισμένο τόσο, που δεν μπορούσε να δώσει λογική εξήγηση γιατί, αντί να σιχαθεί και να μισήσει τον άγγελο και να νιώσει την ανάγκη να τον διαμελίσει, εκείνο ήθελε μόνο να χαϊδέψει τα φτερά του, να τον κρύψει για να μην του κάνει κανένας κακό.
Λίγη ώρα μετά, ο τελευταίος δαίμονας ξεψυχούσε με την ουράνια λάμα να διαπερνά το λαιμό του. Ο Αρχάγγελος στάθηκε λαχανιασμένος πάνω απο το πτώμα και στηρίχθηκε κουρασμένος στο σπαθί του, αφουγκραζόμενος την καταιγίδα, που οι ήχοι της προσπαθούσαν να καλύψουν το τρομακτικό κενό μετά απο τόσους θανάτους και φωνών που είχαν σβήσει.

Και τότε, αντιλήφθηκε το Πλασματάκι.

Γύρισε, ξαφνιασμένος που δεν το είχε δει νωρίτερα, για να αντικρίσει δυο τσιμπλιασμένα και θολωμένα ματάκια να τον κοιτούν αδύναμα. Προχώρησε προσεχτικά, συνοφρυωμένος: πίσω απο μια σπασμένη τράπεζα κειτόταν ζαρωμένος ένας μικρός δαίμονας, με γκρίζο δέρμα και μαύρα, σαν νυχτερίδας, φτερά. Ήταν αποστεωμένος και, παρά την βρώμα που τον τύλιγε σαν πέπλο, διακρίνονταν καθαρά ουλές απο μαστίγιο και βασανιστήρια. Στους καρπούς και τους αστραγάλους ήταν κλειδωμένοι κρίκοι-υποδοχές για αλυσίδες, που είχαν πληγώσει την σάρκα και την είχαν μολύνει. Τα χείλη του μικρού ήταν χτυπημένα απο βαρύ αντικείμενο, που είχε αφήσει μελανά σημάδια σε όλο το πρόσωπο. Ήταν φανερό ότι ψηνόταν απο πυρετό και ότι ήταν τόσο εξουθενωμένος, που δεν θα ζούσε για πολύ.
Μόλις τον είδε να πλησιάζει, ο δαίμονας προσπάθησε να του μιλήσει και να του πεί ότι ήταν όμορφος, ότι ήθελε πριν πεθάνει να χαιδέψει τα φτερά που του είχαν κάνει εντύπωση, αλλά το μόνο που βγήκε απο τον ξεραμένο λαιμό ήταν ένα άναρθρο γρύλισμα. Ο Αρχάγγελος τον περιεργάστηκε βλοσυρός για λίγες στιγμές, πριν σηκώσει το σπαθί του να τον χτυπήσει. Ο μικρός δεν έκανε καμιά προσπάθεια να κρυφτεί, παρα έκλεισε τα μάτια θλιμμένος και έσκυψε το κεφαλάκι του. Τότε μύριες εικόνες πόνου πλημμύρισαν το μυαλό του αγγέλου, αναμνήσεις μιας μικρής ψυχής που ήθελε απλά να την αγαπούν, αλλά και που όλοι της χάρισαν τρόμο και κακουχίες σε σκοτεινά κελιά. Είχε υποφέρει στα χέρια αγγέλων, δαιμόνων και ανθρώπων, χωρίς κανείς να δείξει το παραμικρό έλεος στις ικεσίες του. Και ο Αρχάγγελος ένιωσε την αγάπη αυτού του μικρού πλάσματος για αυτόν και ξαφνιάστηκε ακόμα πιο πολύ, γιατί ποτέ ξανά δεν είχε διαβάσει σε καμιά καρδιά ένα τόσο φιλήσυχο συναίσθημα.
Χαμήλωσε το σπαθί του, με την καρδιά του να βράζει απο οργή για τον εαυτό του: δεν μπορούσε να χτυπήσει αυτό το Πλασματάκι και να του πάρει την ζωή και αυτό τον εξαγρίωνε, γιατί ξαφνικά ένιωθε αδύναμος και ευάλωτος, απρόθυμος να φέρει σε πέρας την αποστολή του. Και ακόμα χειρότερα, δεν μπορούσε να δώσει ικανοποιητικά απάντηση στο γιατί ένιωθε αυτό το μούδιασμα στα σωθικά του. Με ένα πικρό χαμόγελο, θυμήθηκε την συζήτηση που είχε κάνει κάποτε με τον Θεό, για την αγάπη προς στα πλάσματα όλων των φύσεων, για τον οίκτο και την συγνώμη στα λάθη τους. Τότε είχε γελάσει, είχε πει ότι το έλεος είναι αδυναμία άχρηστη και επικίνδυνη, ότι κανείς δεν αξίζει συγχώρεση για τα αμαρτήματά του, για να του απαντήσει ήσυχα ο Θεός ότι κάποτε θα καταλάβει την σημασία τους και τον πόνο που κρύβουν.

Σε αυτή την έρημη εκκλησία, σε αυτή την νύχτα, η παγωμένη καρδιά ράγισε και άφησε λίγη απο την φωτιά που έκαιγε μέσα της να βγει έξω. Ο Αρχάγγελος θηκάρωσε το σπαθί του και έσκυψε, χαιδεύοντας τον μικρό δαίμονα στο κεφαλάκι. Το μικρούλι τον κοίταξε απορημένο, φοβισμένο, πριν το τυλίξει ένας βαθύς ύπνος. Το σήκωσε απαλά στα χέρια του και, κρύβοντάς το στα φτερά του, χάθηκαν μαζί στο σκοτάδι της καταιγίδας.

(συνεχίζεται....)

Ταξίδι στον χρόνο-Α μέρος

2008-01-23T18:05:00.000+01:00

Αυτή την φορά δεν θα σας πω τα νέα μου. Θα σας πω μια ιστορία, ένα ταξίδι στον χρόνο που σβήστηκε απο τα Ευαγγέλια γιατί θεωρήθηκε αιρετικό, άρα και επικίνδυνο.

Ελάτε μαζί μου στην αυγή του κόσμου και του χρόνου, τότε που οι άγγελοι και οι δαίμονες προχωρούσαν πάνω στην γη, χωρίς να κρύβουν την πραγματική τους μορφή. Ήταν η εποχή που οι Πρωτόπλαστοι είχαν διωχθεί απο τον Παράδεισο και μαζί με τους απογόνους τους πάλευαν να δαμάσουν την Γη και να επιβιώσουν. Η καρδιές τους ήταν γεμάτες αμφιβολία και το μυαλό τους θολωμένο, εύκολη λεία στα κακοποιά πνεύματα. Καθημερινά γινόταν αμφίρροπες μάχες ανάμεσα στους υπηρέτες της Κόλασης και στους στρατιώτες του ουρανού με έπαθλο τις ψυχές αυτών των αδύναμων ανθρωπίνων πλασμάτων ,τα οποία συντάσσοταν με τον έναν ή τον άλλο, με την βία ή με την θέλησή τους, ή έκλειναν τα αυτιά τους και τα μάτια τους και έτρεχαν μακριά φοβισμένα. Σε λίγο καιρό βέβαια,λίγοι ήταν αυτοί που έμεναν αμέτοχοι στον πόλεμο αυτό και η πλάστιγγα είχε γύρει απελπιστικά προς την μεριά της Κόλασης.
Ολόκληρες οικογένειες αφανίζοταν, αμέτρητες ψυχές φυλακίζοταν στα σκοτάδια και άλλες τόσες εξαχρειωνόταν και η γη άρχισε να δυσανασχετεί απο τα κορμιά και το αίμα. Ο Θεός σκέφτηκε τότε ότι είχε δώσει αρκετές ευκαιρίες για να φτιάξουν τα πράγματα χωρίς να χρειαστεί άμεση και σκληρή επέμβασή του και ότι έπρεπε να δώσει ένα οριστικό τέλος και να απαλλάξει τον κόσμο απο τους διαβολικούς δαίμονες και τους οπαδούς τους, ώστε να μπορέσουν οι άνθρωποι να ακολουθήσουν το φως και η ζωή τους να γίνει δίκαιηκαι ενάρετη. Αλλιώς, αν οι δαίμονες νικούσαν οριστικά, θα έπρεπε να καταστρέψει το δημιούργημά του, κάτι που δεν το ήθελε γιατί πονούσε τους ανθρώπους και τους αγαπούσε, και ας τον είχαν αρνηθεί.
Έστειλε τότε στην Γη έναν Άρχάγγελο που την ύπαρξή του μέχρι τότε δεν την ήξερε κανείς. Ήταν ο Αρχάγγελος των Δύο Κόσμων, φωτεινός και σκοτεινός συνάμα. Προικισμένο με δύναμη απεριόριστη και με πνεύμα κοφτερό, γνώσεις που έφταναν πριν την δημιουργία του κόσμου, αυτό το Πνεύμα ήταν ανίκητο σε ουρανό, γη και κόλαση. Ήταν ο Ρυθμιστής σε καιρούς άσχημους, ο Νομοφύλακας των κόσμων, που η φήμη του έκανε τους αγγέλους να ψιθυρίχουν ανήσυχοι και που κοιμόταν σε μια ουράνια εκκλησία περιμένοντας κάλεσμα. Ο Θεός πράγματι τον ξύπνησε και του ανέθεσε την αποστολή και ο Αρχάγγελος την ίδια μέρα πέταξε στην γη.
Γρήγορα απέραντος τρόμος απλώθηκε και στα δύο στρατόπεδα και όλοι μιλούσαν για έναν όμορφο,νέο άντρα με παγωμένη καρδιά, άκαμπτη σαν ατσάλι, που σκορπούσε τον θάνατο και τον όλεθρο. Μάταια προσπάθησαν τα γεννήματα της Κόλασης να τον σταματήσουν: τίποτα δεν μπορούσε να του μπει εμπόδιο. Έσφαζε κάθε πλάσμα που ασπάζοταν το σκοτάδι, αδιακρίτως ανθρώπων και πνευμάτων, ηλικίας ή φύλου , ακόμα και αν υπήρχε σπίθα μετάνοιας. Οι υπόλοιποι αγγέλοι κρύφτηκαν στα σύννεφα και οι λίγοι που προσπάθησαν να τον πείσουν να δείξει έλεος στους ανθρώπους, να τους δώσει μια δεύτερη ευκαιρία, βρέθηκαν αντιμέτωποι με την περιφρόνησή του και μια φοβερή οργή,που δεν σήκωνε αντιρρήσεις.Έτσι λοιπόν οι στρατιές των δαιμόνων αποδεκατίστηκαν και η γη άρχισε να ανασαίνει.
Οι τελευταίοι οπαδοί της Κόλασης μαζεύτηκαν κυνηγημένοι σε μια βεβηλωμένη εκκλησία για μια τελευταία μάχη. Ήξεραν ότι η αντίσταση θα ήταν μάταιη, αλλά είχαν το θάρρος που δίνει η απεριόριστη πίστη σε έναν σκοπό. Ήταν νύχτα με καταιγίδα και με κρύο δυνατό, που μούδιαζε το σώμα. Το πλασματάκι είχε μαζευτεί κουβάρι σε μια γωνία και τους παρακολουθούσε φοβισμένο να ακονίζουν τα όπλα τους, χωρίς κανείς να του δίνει σημασία. Δεν είχε ποτέ μπορέσει να καταλάβει τον σκοπό όλης αυτής της σφαγής, γιατί ήταν μικρό και η καρδιά του δεν είχε βυθιστεί ολοκληρωτικά στην εξαθλίωση και την κακία. Το μόνο που ζητούσε ήταν μερικές γουλιές αίμα και λίγο φρέσκο κρέας ανθρώπου, τόσο κακό ήταν αυτό? Για ατελείωτες μέρες έτρεχε με τους δικούς του απο κρυφώνα σε κρυψώνα και είχε εξαντληθεί απο την πείνα και τις κακουχίες και τώρα είχε έρθει το τέλος και ήταν μόνο του, όπως πάντα στην σύντομη, μικρή ζωή του.
Μια βροντή, αγριότερη απο αυτή του καιρού, ακούστηκε και μια αχνή λευκή λάμψη φώτισε απο τις χαραμάδες της αμπαρωμένης πόρτας τον σκονισμένο χώρο: ο Θάνατος είχε έρθει. Οι δαίμονες γρύλισαν και οι άνθρωποι μουρμούρισαν βλαστημιές. Το πλασματάκι αγκάλιασε το σκελετωμένο του κορμί απελπισμένο και ζάρωσε ακόμα πιο πολύ.
Η πόρτα άνοιξε με πάταγο και στο κατώφλι της, μέσα στην ασημένια αχλή που απέπνεε το σώμα του, εμφανίστηκε ο Αρχάγγελος.
Οι εχθροί του δεν έκαναν καμιά κίνηση, παρα τον προκαλούσαν με κοροιδευτικές ματιές. Το πλασματάκι τον παρακολούθησε υπνωτισμένο να προχωρά ατάραχος στο μουχλιασμένο δάπεδο και η μικρή καρδιά του σκίρτησε, γιατί το πλάσμα με τα λευκά και ασημένια ρούχα ήταν το πιο όμορφο που είχε δεί μέχρι τότε. Έκλεισε μέσα του το ευγενικό πρόσωπο με τα κοντά, καστανόξανθα μαλλιά και τα γλυκά μάτια στο χρώμα του μελιού, χάιδεψε με τα μάτια του τα μεγάλα, χιονάτα φτερά καο οσμίστηκε το άρωμα του Παραδείσου, πριν ξεσπάσει η μάχη.

(συνεχίζεται.........)

Beeeee Movie!!!!!!!

2008-01-21T15:09:00.000+01:00

Κάποιες φωτογραφίες απο την νέα ταινία animation που είναι αφιερωμένη στο στρουμπουλό και χαρωπό είδος μου. Και να φανταστείτε ότι δεν έχω αξιωθεί να πάω να την δω!!!!!!!!!

Δεν έχουν όμως πολύ πλάκα οι φίλοι μου? Μια είναι η ουσία:

Μελισσάκια ενωμένα, ποτέ νικημένα!!!!!!!!!!!!!!

Πήρα πτυχίο!!!!!!

2008-01-18T12:32:00.000+01:00

Τα φτεράκια μου κόντεψαν να λιώσουν απο την κούραση την εβδομάδα που πέρασε. Είχε μαζευτεί πολύ δουλειά και οι προθεσμίες έφταναν στο τέλος τους, για να μην αναφέρω την απολύμανση που έπρεπε να κάνω στο σπιτάκι μου, γιατί είχαν φυτρώσει γύρω απο το λουλούδι μου κάμποσα ζιζάνια και απειλούσαν να το πνίξουν. Αυτά παθαίνεις όταν λείπεις για κάμποσες μέρες και αφήνεις πίσω σου έναν Σερ Πασχαλίτσο εξίσου πνιγμένο στην δουλειά. Δυστυχώς δεν υπήρχε χρόνος ούτε την γουνίτσα μου να περιποιηθώ και αμέλησα και τον μπλογκ μου!! Θα προσπαθήσω να είμαι πιο συνεπής γιατί δεν γίνεται κάθε φορά να στριμώχνω τα νέα αρκετών ημερών σε ένα μόνο ποστ!!!!!!

Παρ΄όλα αυτά.....όλα τα κουραστικά χλομιάζουν και εξαφανίζονται μπροστά στην χτεσινή μέρα,γιατί χτες ΠΗΡΑ ΠΤΥΧΙΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Μετά απο χρόνια διαβάσματος και προσπάθειας, χτες ορκίστηκα και πήρα το πολυπόθητο πτυχίο και σήμερα ολοκληρώθηκε η εγγραφή στο δικηγορικό σύλλογο και πήρα την ταυτότητα του ασκουμένου. Έφυγε ένα μεγάλο βάρος, γιατί είχα κουραστεί πολύ και ήθελα κάθε τι που αφορά τις σπουδές και την πρακτική να μπει σε σειρά. Η τελετή είχε πλάκα,χρώμα και συγκίνηση, πάρα πολύ κόσμο και πολλές φωτογραφίες!!!!!!!! Ο πρύτανης έβγαλε έναν βαθυστόχαστο, καλά προσχεδιασμένο λόγο, απίστευτα βαρετό και, μόλις τελείωσε η όλη διαδικασία, πετάξαμε τα καπελάκια μας!!!!!! Ήρθαν τρεις καλοί μου φίλοι, δυο αγαπημένες μου θείες, φυσικά ο Σερ Πασχαλίτσος και η μητέρα μου με την αδερφή μου και με πνίξαν στα φιλάκια και στις αγκαλίτσες. Πήγαμε και φάγαμε του σκασμού στον Μπαϊρακτάρη και μετά ήπιαμε καφεδάκι στην Πλάκα. Γυρίσαμε ξεθεωμένοι στο σπίτι και είδαμε ως αργά ταινίες, παράλληλα με κουβεντούλα και πίτσες. Πολύ ωραία και χαρούμενη μέρα, αρχή για ένα νέο δρόμο στην ζωή μου.

Βέβαια μελαγχόλησα και λιγάκι, το ομολογώ. Μπορεί να μην θέλω να ξανα δω αυτή την σχολή στα μάτια μου, αλλά τα φοιτητικά χρόνια είναι τα τελευταία ανέμελα χρόνια, πριν την ζωή στα βαθιά. Μπορεί να πέρασε μια μέρα μόνο απο χτες και να μην υπάρχει κάτι που να φαίνεται ότι έχει αλλάξει, αλλά τίποτα δεν είναι το ίδιο. Οι απαιτήσεις και οι προσδοκίες έχουν αυξηθεί,ενώ οι προτεραιότητες αλλάξαν θέσεις. Ουφ, υπάρχουν τόσα πολλά και εγώ έχω μόνο ένα μυαλό (πολλοί υποστηρίζουν και το αντίθετο) και δεν ξέρω κατα πόσο θέλω και είμαι έτοιμη για αυτή την αλλαγή.

Αλλά, όπως λένε και οι διαφημίσεις, μια δοκιμή θα με πείσει!!

Ένα κερί

2008-01-10T14:46:00.000+01:00

Σήμερα έκανα μια μικρή,εγωιστική πράξη.
Το πρωί, κατα τις εννιά παρά είκοσι, το λεωφορείο με άφησε έξω απο την εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής στην Ακαδημία. Σκέφτηκα να μπω να ανάψω ένα κεράκι, χρόνο είχα μέχρι να πάω στην δουλειά. Αυτή την φορά όμως δεν το άναψα για τους δικούς μου ή για τους φίλους μου, αλλά για μένα. Πρώτη φορά σε όλα αυτά τα χρόνια αποφάσισα να αφιερώσω μια ευχή στον στρογγυλό μου εαυτό. Μην φανταστείτε καμιά ευχή για μεγαλεία και σπουδαία επιτεύγματα, μόνο να είμαι καλά και τα φτεράκια μου δυνατά και οι διπλίτσες μου αφράτες. Νομίζω ότι αυτά αρκούν για ένα μελισσάκι που θέλει να περνάει την ζωή του τόσο γλυκά, όσο το μέλι που παράγει. ( Χρειάζεται βέβαια να έχει στο πλευρό του δυνατούς και ευτυχισμένους όσους αγαπά, αλλά αυτό είναι άλλη παράμετρος, σημαντική μεν, ολόκληρο κεφάλαιο δε.)
Δίπλα μου, μέσα στο απαλό ημίφως , και άλλοι άγνωστοι ανθρώποι άναβαν κεράκια, σαν βουβές και θερμές παρακλήσεις προς τον ουρανό. Πόση κρυφή ελπίδα και λαχτάρα, πόσο ανείπωτο καημό ή και χαρά μπορεί να κρύβουν αυτές οι μικρές φλόγες! Πόσοι νιώθουν την ανάγκη να ζητήσουν βοήθεια απο τα ατάραχα πρόσωπα των εικόνων, να αναζητήσουν μια παρηγοριά στα αμυδρά,ζωγραφισμένα χαμόγελα......
Πέταξα πιο ήρεμη και ξαλαφρωμένη. Τελικά κάπου κάπου χρειάζεται να κάνουμε κάτι και για μας, κάτι που να μας γεμίζει ή που να μας ελαφραίνει την ψυχή, έστω και αν αυτό φαντάζει μικρό, ασήμαντο ή και γελοίο.
"καιρός να κάνω κάτι πια σωστό,
να στείλω ένα γράμμα και σε μένα
να πω στον εαυτό μου σ αγαπώ,
μα ξέχασα οδό και αριθμό....''

Μια ακόμα εβδομάδα

2008-01-08T13:51:00.000+01:00

Το πρωί έχω μια σχετική δυσκολία να σηκωθώ απο το κρεβάτι.
Τα πέταλα του λουλουδιού είναι βαριά και μυρωδάτα και δημιουργούν μια φωλίτσα τόσο ζεστή και άνετη, που σηκώνομαι με μισή καρδιά. Πίνω λίγο μέλι στα γρήγορα και ξεκινώ για τον άναρχο κήπο της Αθήνας. Γενικά είμαι μέλισσα που προγραμματίζει τα πάντα μέχρι τον τελευταίο κόκκο γύρης και δεν μπορώ την βιασύνη και τα τρεξίματα της τελευταίας στιγμής. Θέλω τον χρόνο μου να μελετήσω την κατάσταση, να βγάλω το απαραίτητο χρονοδιάγραμμα, να ταξινομήσω τις υποχρεώσεις μου και να κάνω απο πριν ότι χρειάζεται για να είμαι έτοιμη. Μπορεί να αναβάλλω κάτι, αλλά θα φροντίσω να γίνει μέσα στην απαραίτητη προθεσμία. Κάθε τι που είναι εκτός προϋπολογισμού ή πρόβλεψης με αποσυντονίζει και με αγχώνει, γιατί δεν είμαι συνηθισμένη να λειτουργώ υπο συνθήκες απρόβλεπτης πίεσης.
Επομένως καταλαβαίνετε ότι οι διπλίτσες μου έπαθαν αμόκ ,όταν με πήρε σήμερα πρωί πρωί (εννιά παρά) ο δικηγόρος για να διορθώσω ένα δικόγραφο και να του το πάω στην Ευελπίδων, όπου στις εννιά είχε δικαστήριο. Απο την μια να προσπαθώ να ακούσω τι μου έλεγε στο τηλέφωνο, απο την άλλη να υπάρχει πρόβλημα με τον εκτυπωτή, για να φτάσουμε στο αποκορύφωμα ότι έκλεισα την πορτά στον πρώτο όροφο και ξέχασα τα κλειδιά μέσα (για να καταλάβετε τι σημαίνε αυτό, αρκεί να αναφέρω ότι η τσάντα μου και ο εκτυπωτής ήταν μέσα και δεν έιχαμε άλλα κλειδιά πέρα απο τα δικά του και αυτά που ξέχασα μέσα!!!). Τέλος καλό όμως: αποστολή έστω και παρα τρίχα εξετελέστη και αφού καήκαν μερικά λιπποκύτταρα απο την ένταση.Μέσα σε όλα αυτά, διέρρηξαν και το γραφείο: χτές το πρωί που έφτασα βρήκα την πόρτα σπασμένη και τα πράγματα ανακατεμένα λες και είχε περάσει τυφώνας. Η σήμανση μας ενημέρωσε ότι πρόκειται για ένα κλέφτη που μετακινείται απο τις ταράτσες και τους έχει πονοκεφαλιάσει. Ευτυχώς δεν κάθησε ο δικηγόρος μέχρι αργά το βράδυ της Κυριακής, αλλιώς θα τον είχε πετύχει και θα είχαμε άσχημες εξελίξεις.
Κατα τα άλλα, το χειρουργικό τραύμα της μητέρας μου μολύνθηκε απο κάποιο μικρόβιο του νοσοκομείου και δεν κλείνει, αναγκάζοντάς την να πηγαίνει κάθε μέρα για να το καθαρίζουν και να αλλάζουν τις γάζες.

Μια ακόμα εβδομάδα ξεκίνησε, με τους ίδιους ρυθμούς, φόβους, όνειρα και ελπίδες όπως οι άλλες. Μια ακόμα εβδομάδα, στην αυγή του 2008.

Happy Spider!

2008-01-03T12:20:00.000+01:00

http://www.youtube.com/watch?v=MB69ODQ6kqY&feature=related

Μια πολύ τρελή και χαρούμενη αράχνη!!! (Δεν ξέρω τι τραγουδάει, αλλά έχει πολύ πλάκα έτσι όπως χορεύει!!)

I M BACK!!!

2008-01-03T10:37:00.000+01:00

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!Εύχομαι το 2008 να είναι για όλους σας μια ευτυχισμένη χρονιά, γεμάτη υγεία και επιτυχία!!!

Πολύ κοινότοπη ίσως αυτή η ευχή και χιλιοειπωμένη, αλλά κλείνει μέσα της μεγάλη αγάπη και νόημα!! Το 2007 έφυγε φορτωμένο με αναμνήσεις και ένας νέος δρόμος ανοίγει μπροστά μας: ας τον προχωρήσουμε με θάρρος και αισιοδοξία και ας είναι για όλους μας φωτεινός και ομαλός!!

Και μετά απο την πρωινή φιλοσοφία (άτιμο μέλι που ζαλίζεις τα ήδη καμμένα εγκεφαλικά κύτταρα) περνάω σε μια ανασκόπηση των γεγονότων που μεσολάβησαν όλες αυτές τις μέρες.

Έφυγα για Γιάννενα στις 20 Δεκεμβρίου και έφτασα αργά το βράδυ. Και δεν έφτανε η κούραση, αλλά μπέρδεψα και τα νοσοκομεία: σε άλλο ήταν η μητέρα μου, σε άλλο πήγα!
Την άλλη μέρα χειρουργήθηκε και ευτυχώς όλα πήγαν καλά. Συνήλθε γρήγορα απο την νάρκωση και περπάτησε το ίδιο κιόλας απόγευμα, αν και η επέμβαση έγινε στην μήτρα και η τομή στην κοιλιά ήταν αρκετά μεγάλη. Βέβαια πήρε πολύ ισχυρα πάυσίπονα και ήταν το καημένο μου ζαλισμένο και πονοκεφαλιασμένο για δυο μέρες. Μέχρι τις 27 Δεκέμβρη ακολουθούσαμε το εξής πρόγραμμα: 9-1 ξεκουραζόμουν στο σπίτι και καθόταν η αδερφή μου μαζί της και απο τις μια μέχρι το άλλο πρωί εγώ,κάποιες ώρες παράλληλα με την αδερφή μου. Τρώγαμε στις σκάλες του νοσοκομείου και παίζαμε επιτραπέζια πάνω στο νοσοκομειακό κρεβάτι και τις καρέκλες ή ζωγράφιζα για να περάσει η ώρα. Ήρθαν κάποιοι αγαπημένοι συγγενείς και λίγοι φίλοι και ευτυχώς η γυναικολογική κλινική δεν είχε κόσμο λόγω γιορτών και υπήρχε ηρεμία και άνετο κλίμα (όσο άνετη και χαλαρή μπορεί να είναι η ατμόσφαιρα σε έναν τέτοιο χώρο. Πάντως ήταν γεμάτη νεογέννητα μωράκια με πολύ ζουζουνόφατσες!!).
Βγήκαμε στις 27 και πήγαμε σπίτι. Ρίξαμε και μερικούς καβγάδες , όλα να τα λέμε, γιατί τα νεύρα μας ήταν τεντωμένα και η κούραση μεγάλη, αλλά περάσαμε πολύ ωραία τις υπόλοιπες μέρες. Φάγαμε του σκασμού, παίξαμε μεταξύ μας χαρτιά (όχι, δεν γύρισα άφραγκο) και είδαμε ταινίες στο dvd. Η Πρωτοχρονιά μας βρήκε νυσταγμένες, με το φλουρί να πέφτει στην αδερφή μου και μετά να ακολουθεί σύντομη βόλτα με μια πολύ καλή της φίλη.
Τα Γιάννενα ήταν, όπως πάντα, απλά υπέροχα, χρυσαφένια μες στον χριστουγεννιάτικο στολισμό και είναι πραγματικά κρίμα που δεν μπόρεσα να τα απολαύσω.

Και τώρα πάλι στην Αθήνα και στην απλή, γεμάτη γύρη καθημερινότητά μου. Κουράστηκα πολύ αυτές τις μέρες , σωματικά και ψυχολογικά,και υπήρξαν στιγμές που νόμισα ότι θα μείνω κάτω απο την μέση και την νύστα, αλλά τώρα πετάω χαρούμενη ανάμεσα στα λουλούδια. Η μητέρα μου είναι καλά, η αδερφή μου και ο Πασχαλίτσος το ίδιο, η Μαρκέλλα παχαίνει (μη μου πείτε οτι την ξεχάσατε?) , στην δουλειά έχει αρχίσει να στρώνει η κατάσταση (γιατί η χαλάρωση και η ξεκούραση στις γιορτές έχουν ευεργετική επίδραση σε όλους, ακόμα και στους εργοδότες,ειδικά αν παράλληλα διαπιστώνουν ότι έχεις βγάλει δουλειά και ότι έχεις φερθεί έντιμα-η συμπεριφορά του δικού μου άλλαξε κατα πολύ μετά απο σχετικές διαπιστώσεις και συγκρίσεις) και στις 17 Γενάρη ορκίζομαι!!!!

Το 2008 μπήκε ευχάριστα και εύχομαι να συνεχίσει έτσι.

Καλώς σας βρήκα λοιπόν!! Η μελισσούλα γύρισε πιο ορεξάτη απο ποτέ και έχει τρελά κέφια!!!Αφήνει πίσω της τα άσχημα και τα στενάχωρα του 2007 (ειδικά τα τελευταία πριν τις γιορτές) και συνεχίζει για λιβάδια με βελούδινη χλόη και κήπους με πολύχρωμα λουλούδια.
(Δεν είμαι κυκλοθυμικό, απλά κομματάκι παραπονιάρικο και υπερευαίσθητο, πολύ απλό και φιλήσυχο στην σκέψη και πληγώνομαι απο άσχημες συμπεριφορές και ψυχρούς ανθρώπους και αυτό μέχρι να γεμίσω την κοιλίτσα μου με μέλι για να ευφράνει την καρδιά μου και να γράψω όσα με στεναχωρούν στις παλιές μου τις κερύθρες!!!).