Τα γαρδελάκια

Δύο γαρδελάκια έρχονται που και που στο μπαλκόνι του γραφείου.
Κάθομαι και τα χαζεύω να παίζουν με τα ξεραμένα λουλούδια μιας παλιά γλάστρας, που έχει καιρό τώρα απομείνει σκονισμένη δίπλα στην τζαμόπορτα. Απο κάποιο κλουβί ξεφύγανε και τώρα χαράζουν την δική τους πορεία στον ουρανό της Αθήνας, πλέκοντας φωλίτσες σε απόμερες γωνίες παλιών σπιτιών. Τραβούν τα χνούδια των ξεραμένων φύλλων, χοροπηδάνε αεικίνητα στο τσιμέντο και πεταρίζουν τα σωματάκι τους, πριν ξανα φύγουν πάνω απο τις πολυκατοικίες.
Βρέχει σήμερα.
Άρθρο 216 Ποινικού Κώδικα, η έννοια της πλαστογραφίας: '' όποιος καταρτίζει πλαστό ή νοθεύει έγγραφο με σκοπό να παραπλανήσει με την χρήση του άλλον σχετικά με γεγονός που μπορεί να έχει έννομες συνέπειες, τιμωρείται με φυλάκιση''.
Άρθρο 000 Κώδικα άγραφου ακόμη, η έννοια του φόβου: '' όποιος καταρτίζει πλαστή ευτυχία ή νοθεύει τα ιδανικά του με σκοπό να παραπλανήσει τον εαυτό του σχετικά με την πραγματικότητα η οποία μπορεί να χρειάζεται αλλαγή, τιμωρείται με εσωτερική απομόνωση και δυστυχία''.

Συνειρμοί ενός κουρασμένου μυαλού.

Πονάνε και τα χέρια μου, ίσως έχω κάνει ζημιά στις αρθρώσεις της παλάμης με το βάρος που κουβαλώ καθημερινά.
Βρέχει αλλά δεν είναι σκοτεινή η μέρα: ένα φως διαθλάται και διαχέεται, ανοίγει το βλέμμα ψηλά. Πάντα μου άρεσε η βροχή: είναι ζωογόνα μελαγχολία, ξεπλένει και την πιο σκονισμένη γωνία. Η γη υγραίνει την καρδιά της και ευφραίνεται.
Εξάλλου σε νερό γεννιόμαστε και σαν βροχή ξανα γυρνάμε.
Το Πληρεξούσιο της εταιρίας θέλει διόρθωμα. Κόψε και ράψε και σβήσε και πρόσθεσε.
Στα ορεινά χωριά, έλεγε ένα παλιό βιβλίο με μύθους, πιστεύαν ότι η νυφίτσα ήταν νύφη που είχε σκοτωθεί, όταν κάποια κακόβουλη της είχε σκίσει τα προικιά και είχε ματαιώσει τον γάμο. Απο τότε, σαν ζωάκι πια, γυρνάει και μπαίνει στα σπίτια και σκίζει τα ρούχα, ψάχνει κουρελάκια να ξανα φτιάξει την προίκα της και για αυτό οι γυναίκες της αφήναν πάντα μερικά στο πάτωμα.
Και ράβει και πλέκει, δεν διαφέρει το φουστάνι της απο το πληρεξούσιο, που το φτιάχνουμε στα μέτρα μας και όπως μας βολεύει, πέρνοντας κουρελάκια απο τους νόμους.

Πριν λίγες μέρες πήρε το μάτι μου πάλι τα γαρδελάκια, γλιστρούσαν σαν πολύχρωμες ηλιαχτίδες σε μια σκουριασμένη γωνιά του μπαλκονιού.

Ας είναι πάντα ευτυχισμένα.

Το Παράθυρο

(η εικόνα είναι απο το www.austinavenueumc.org)

Κάτσε κάτω απο την μπάρα. Βάλε δυνάμεις. Κάτσε κάτω απο την μπάρα σου λέω! Μα μπορείς, έλα, θα τα καταφέρεις! Βάλε τα δυνατά σου!

Όοοοπα! Ρε τι είπαμε? Πάμε πάλι: πρώτα το δεξί- έεεεετσι- και τώρα το αριστερό. Μπράβο! Τα κατάφερες και ξύπνησες! Και τώρα που κατάφερες και άνοιξες τα μάτια σου, βάλε και δυο μανταλάκια στα βλέφαρα πριν ξανα πέσουν.

Και αφού έπεισα τον εαυτό μου με ατράνταχτα επιχειρήματα να ξυπνήσει- δεν είχε καν δικαίωμα να κάνει έφεση υπερ του ύπνου- ήρθε η ώρα να ξανα πιάσω την παραγωγή απο την αρχή.

Βάζουμε δυο κουταλιές ροδοπέταλα, όχι τρεις καλύτερα, ωχ ας βάλω καλύτερα γιασεμί, μετά λίγο νερό πηγής-μα τι λέω, ροδόνερο! Κάτσε, τα μπέρδεψα πάλι. @#$%! Πάλι μπέρδεψα την συνταγή για το νέο είδος μελιού! Δεν γίνεται, το μυαλό έχει κολλήσει, τα γρανάζια έχουν στραβώσει, η ντιζελομηχανή δεν λέει να πάρει μπρος.

Και πως να πάρει μπρος με όλα αυτά που γίνονται δηλαδή? Δεν περνάει μια μέρα που να μην στιγματιστεί απο πόλεμο, οικονομικά δυσχερέστατα μέτρα, έγκλημα και εν γένει εξαθλίωση. Ανοίγεις την τουβου: ''40χρονος βίαζε παιδί(για την δε Παλαιστίνη, το έχουμε συνηθίσει πια και απλά περιμένουμε βαριεστημένα το όποιο τέλος), διαμάχη για το δικαίωμα στην ευθανασία'', ανοίγεις το ραδιόφωνο '' εξαγγέλλονται μέτρα λιτότητας(και που να πήγαιναν για βρούβες δηλαδή, αντι να εξαγγελθούν), ανοίγεις τα αυτιά στο δρόμο και στο γραφείο ''έχει πνιγεί στα χρέη'', ''έκλεισε το μαγαζί'', ''άσε, αρρώστησε και δεν ξέρει τι να κάνει'', ανοίγεις εφημερίδα '' η ανεργία στα ύψη, απολύσεις, ανασφάλιστοι, κανένα εργασιακό δικαίωμα''. Πρεζόνια σέρνονται στην Ομόνοια και γύρω μας απρόσωπα πρόσωπα τρέχουν, αδιάφορα για τον μεγάλο κόσμο-μόνο μια ανησυχία για τον μικρό, τον δικό τους, που πιστεύουν ότι τον έχουν κρύψει καλά και ότι καμιά συμφορά δεν θα μπορέσει να τον βρει στην σιωπή που τον αγκαλιάζει.

Και θέλω να ανοίξω ένα δικό μου παράθυρο σε έναν άλλον κόσμο.

Πρώτα θα κλείσω σε βαζάκια ότι αξίζει να σωθεί: λίγο αγάπη, κάμποση συμπόνοια, κάποια γραμμάρια συγκίνησης και τρυφερότητας, ίσως να βάλω και ανιδιοτέλεια- αν έχει απομείνει καθόλου και δεν έχει εξαφανιστεί. Μετά θα φτιάξω ένα κυψελάκι και θα κοιμίσω μέσα τα παιδιά όλου του κόσμου, φτωχά και πλούσια, άρρωστα και υγιή, για να μην κουραστούν στο ταξίδι. Θα φτιάξω έναν χαρταετό που στα φτερά του θα κουβαλήσει τα ζωάκια και τα ζουζούνια αυτού του κόσμου- θα είναι μαγικός για να τα χωράει όλα. Μετά σε ένα γλαστράκι θα κλείσω σπόρους απο τα λουλούδια και τα δέντρα αυτής της γής, που θα φωλιάσουν στο μαλακό χώμα περιμένοντας τον ήλιο να τους ξυπνήσει.

Και μετά θα ανοίξω ένα παράθυρο για έναν νέο κόσμο, με ένα τρόπο που μόνο οι μέλισσες το ξέρουν, θα είναι ένα παράθυρο μεγάλο, με ασημένιες παραστάδες που πάνω τους θα γράφουν το σ αγαπώ σε όλες τις γλώσσες του κόσμου. Τα τζάμια του θα στέκουν ορθάνοιχτα, κρύσταλλα καθαρά σαν την ψυχούλα ενός μωρού, μια κουρτίνα αχνή σαν ασημένια ομίχλη, που τρεμοπαίζει στην ευωδιά της νέας γης, θα τα χαϊδεύει με ένα απαλό μουρμουρητό, ίσως γέλιο σιγανό.

Και θα φύγουμε.

Θα ταξιδέψουμε πάνω απο τους πολέμους και την φτώχεια, τις τσιμεντούπολεις και την δυστυχία, την μοναξιά και την θλίψη, απαλό δροσερό αεράκι θα μας κρατά ασφαλείς στην πνοή του, και θα περάσουμε μέσα απο το μαγικό παράθυρο στον νέο μας κόσμο,που θα είναι ένας κόσμος φωτεινός και ευτυχισμένος, πλασμένος για τα πλάσματά του και όχι για το κέρδος, γεμάτος λουλούδια και γαλήνη. Θα ανοίξουμε τα βαζάκια και τα όμορφα αισθήματα θα τρέξουν ανέμελα σε χλοερά λιβάδια. Τα παιδιά θα βγουν απο το κυψελάκι και θα ανοίξουν τα φτερά τους στον νέο ουρανό. Οι σπόροι θα γεννηθούν στην φιλόξενη γη και ο χαρταετός θα αφήσει ελεύθερα τα ζωάκια. Και όσοι αγαπούμε, ζωντανοί και νεκροί, θα είναι εκεί, θα μας περιμένουν γελώντας στο κατώφλι ανθισμένων σπιτιών δίπλα σε ήσυχες θάλασσες, γιατί στον κόσμο μας θα βάλουμε όσα λατρεύουμε και μας κάνουν ευτυχισμένους, δεν θα υπάρχει απώλεια και πόνος.

Και το παράθυρο θα σφραγιστεί.

Θα κλείσει έξω όλο το σκοτάδι και την ασχήμια, την κακία και τη δυσαρέσκεια. Θα κλείσει έξω όλους τους πολεμοκάπηλους, τους στυγνούς επιχειρηματίες, τους εκμεταλλευτές, τους εγκληματίες.

Και μετά θα σπάσει και θα εξαφανιστεί. Και ο νέος μας κόσμος θα είναι ασφαλής.

Ζούμε σε ένα κόσμο που δεν είναι ιδανικός. Μπορούν με την βία να μας αφαιρέσουν όλα τα δικαιώματα, εκτός απο ένα: το δικαίωμα να ονειρευόμαστε και να προσπαθούμε για έναν κόσμο καλύτερο.

Ανεβαίνω, κατεβαίνω και γιορτάζω!!!

(η εικόνα είναι απο την ιστοσελίδα www.loganberrybooks.com/edible-books.html)

Πάω στην Ευελπίδων. Ανεβαίνω στον πρώτο όροφο του 2 κτιρίου. Με στέλνουν σε άλλο κτίριο. Κατεβαίνω πάλι, ισορροπώντας στα τακουνάκια. Πάω στο κτίριο 3, ανεβαίνω πάλι στον πρώτο όροφο. Καταθέτω τα χαρτιά και ξανα κατεβαίνω. Πάω στο κτίριο έξι, ανεβαίνω πάλι στον πρώτο όροφο-άτιμα τακουνάκια!-για να δω τα πινάκια και ξανακατεβαίνω στο ισόγειο, όπου δύο ώρες ήμουν στο ακροατήριο και περίμενα να συζητηθεί η υπόθεση του πελάτη μου, ακούγοντας τις υποθέσεις που ήταν πριν την δική μου. Η αλήθεια είναι ότι σε πιάνει κατάθλιψη ακούγοντας όλους αυτούς τους ανθρώπους να αντιδικούν και να έχουν ένα σωρό προβλήματα, προσωπικά και οικονομικά. Τελειώνω, πάω πάλι στο κτίριο δύο, ξανα ανεβαίνω στον πρώτο όροφο, καταθέτω και πάλι χαρτιά-πάνε τα κακόμοιρα τα δάση-και ξανα κατεβαίνω για να ανέβω πάλι στο λεωφορείο και να ανέβω εκ νέου στο γραφείο.

Κατα τα άλλα, σας κερνάω τουρτίτσα γιατί σήμερα έχω τα γενέθλιά μου!!

Ναι ναι ναι, μεγαλώνουμε ένα χρόνο ή 365 μέρες ή κάμποσες ώρες (δεν τις έχω μετρήσει) και κάμποσα (ούτε αυτά τα έχω μετρήσει) λιπποκύτταρα. Και η τουρτίτσα σε σχήμα βιβλίου παρακαλώ, για να μορφωθούμε κιόλας.
Εύχομαι στο εαυτό μου υγεία και μόνο υγεία, και όλα τα άλλα λίγο ή πολύ θα έρθουν.
Πάω να τρυγήσω μερικά λουλούδια για να φτιάξω εορταστικά βαζάκια. Ζζζζζζζζζζζζνννννννννν!

Η μπαλάντα του βρεγμένου

Πέφτει η βροχή
και η μέλισσα μουσκίδι
Πέφτει βροχή
και στους δρόμους πλατσουρίζει
Πέφτει βροχή
και ειναι χωρίς ομπρέλα
Πέφτει βροχή
και την πιάνει τρέλα.
Γκρίζος ουρανός
και η πόλη μες στο άγχος
αυτός είναι καιρός
για αραλίκι μες στο άνθος.
Πέφτει βροχή
και η γουνίτσα ζούπα
και το λαιμαργούλι αποζητεί
κάμποση καυτή σούπα.
Πέφτει η βροχή
και τα πάντα τα ξεπλένει
και η δροσιά μες στην ψυχή
την καρδιά εφραίνει.

Κατά το γνωστό ποιήμα, μόνο στην πιο βρεγμένη και νυσταγμένη εκδοχή.
Ωραίος καιρός, για θαλπωρή και περισυλογή, για βουτιές σε αγκαλιές, άνθη και κουβέρτες. Βέβαια η δικογραφία στο γραφείο σε προσγειώνει άγαρμπα στην μουλιασμένη πραγματικότητα και οι κόρνες απο τα κολλημένα στο μποτιλιάρισμα αμάξια σου προκαλούν ταχυκαρδία, αλλά για αυτό είναι το ζεστό μέλι: τρως δυο μπουκίτσες, γράφεις και ότι σε ενοχλεί στα παλιά σου τα βαζάκια και βουρ για να κατακτήσεις τον κόσμο!

Άραγε βγαίνουν ακόμη ουράνια τόξα?

Καλές γιορτές!!

Σήμερα κλείνω έξι χρόνια φαγούρας με τον Σερ Πασχαλίτσο! Ντύθηκε η μέλισσα, έβαλε τα καλά της και απόψε γιορτάζει!! Θα κάνουμε την γενική, καθιερωμένη ανασκόπηση, θα φάμε, όπως πάντα, του σκασμού, και θα περάσουμε καλά!!!

Κατα τα άλλα, αύριο έρχεται η μητέρα μου φορτωμένη με γλυκά και φαγώσιμα και την άλλη εβδομάδα θα την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια απο την δουλειά, για να καθήσουμε όλοι μαζί.

Σας εύχομαι καλά Χριστούγεννα, καλά να περάσετε και επανέρχομαι λίγο πριν την Πρωτοχρονιά!!!

Βζζζζζζνννν!!!!!!

Μια συνέντευξη

Λόγω έλλειψης χρόνου, θα απαντήσω στα σχόλιά σας στην αρχή αυτού του ποστ, πριν παραθέσω μια συνέντευξη που πήρε μυστικά ο δαιμόνιος μελισσορεπόρτερ.

Σε καμία περίπτωση δεν είναι επιτρεπτό να καταστρέφονται τα μαγαζιά του κόσμου. Αλλά εδώ θα πρέπει να γίνουν κάποιες απαραίτητες διακρίσεις:
άλλο μαθητής, άλλο χούλιγκαν
άλλο πορεία, άλλο καταστροφή
άλλο αντίσταση και αγώνας για τα ιδανικά, άλλο εκμετάλλευση αυτού του αγώνα απο τους επιτήδειους
γιατί η γκρίνια για την καταστροφή ,παραβλέποντας τις πιο πάνω διακρίσεις, μπορεί εύκολα να οδηγήσει στην κατάργηση του δικαιώματος της πορείας και της διαμαρτυρίας. Πιστεύω ότι δεν πρέπει να δίνουμε τα χέρια μας για να παίρνει ο κάθε λαοπλάνος τα μέτρα για τις χειροπέδες. Ναι στην κατανόηση της αγωνίας των εμπόρων, είχε και ο πατέρας μου μαγαζί και ξέρω τι κόπο θέλει να το στήσεις και να το λειτουργείς, αλλά όχι στην γκρίνια για την διαμαρτυρία των μαθητών.
Και όπως έγραφε σε ένα βιβλίο- αν θυμάμαι καλά στον Στρατηγό της Νεκρής Στρατιάς-: ''..μια κοινωνία πεθαίνει όταν πάψει να αντιδρά στα στρατιωτικά εμβατήρια..''. Κάπως έτσι και δεν ξέρω αν ταιριάζει στην περίπτωση, αλλά αυτή η φράση μου ήρθε στο μυαλό όταν άκουσα τους εμπόρους.



Και τώρα, σε παγκόσμια αποκλειστικότητα: ο ρεπόρτερ της μηνιαίας εφημερίδας 'Κυψέλη σε Δράση' ανακάλυψε στην μυστική του κρυψώνα μια οντότητα, που έχει κυνηγηθεί ανελέητα και έχει σακατευτεί τόσο, που κρύβεται για να μην εξαφανιστεί τελείως. Μετά απο αρκετό δισταγμό, η οντότητα δέχτηκε να μας μιλήσει για την κοσμοθεωρία της και για την αξία της στην ζωή των ανθρώπων. Για λόγους ασφάλειας δεν θα αποκαλύψουμε τον τόπο. Για συντομία ο ρεπόρτερ μας θα είναι ο Μ και η οντότητα Δ:


''Μ:Γεια σας, τα χάλια σας έχετε..
Δ: Γεια σας και σε σας..Το ξέρω, αλλά τι να κάνω που απο το φόβο μου δεν κοιμάμαι και δεν τρώω καλά?
Μ: Ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή. Πότε γεννηθήκατε?
Δ:Το 1950 ήταν η επίσημη γέννησή μου αλλά μην φανταστείς, υπήρχα σαν ιδέα και πιο παλιά: οι άνθρωποι, ε τουλάχιστον αυτοί που είχαν λίγο μυαλό, πάντα με ζητούσαν και με θεωρούσαν πολύτιμο. Ξέρεις πόσες αιματοχυσίες γίνανε για να έρθω στον κόσμο? Πόσα βιβλία γράφτηκαν για την αξία μου, για την λειτουργία μου στην οργάνωση και την συνοχή των κοινωνιών, πόσες φιλοσοφικές συζητήσεις και ατέρμονες αναζητήσεις έλαβαν χώρα σε μυστικά συμπόσια? Δεν μπορείς να φανταστείς πώς είναι να ακούγεται το όνομά σου απο χιλιάδες λαρύγγια, να καις μες στις καρδιές των αγωνιστών, να γίνεσαι αξία πανανθρώπινη απο την αυγή, τολμώ να πω, του κόσμου αυτού..
Μ: Τόση ένδοξη, γεμάτη απο σοφούς αιώνες, ιστορία... Και πώς καταλήξατε κυνηγημένος?
Δ: Άστα να πάνε Μπουρ Μπουρ μου.. Το κακό ξεκίνησε όταν οι άνθρωποι βάλαν το κέρδος πάνω απο την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια. Φαντάζομαι ότι αυτή είναι η λογική συνέπεια, όταν παύουν να νοιάζονται για τον πλησίον τους και θεωρούν δεδομένα τα με κόπο και αίμα κατακτημένα αγαθά τους. Ε μην φανταστείς ότι ήταν δύσκολο να τους πείσουν να με διαγράψουν απο την ζωή τους: η οικονομική κρίση,η υποβάθμιση και η δυσλειτουργία των θεσμών, η ανωνυμία των μεγάλων πόλεων και ο ανελέητος πόλεμος για την επιβίωση, όλα αυτά δημιουργούν ανασφάλεια, αμφισβήτηση και τριγμούς στις αρχές, παραμερίζουμε ότι καλό και ανθρώπινο μας εμποδίζει να πάμε κερδοφόρα μπροστά. Είναι δύσκολο να είσαι γενναίος και πιστός στα ιδανικά σου αυτή την εποχή. Οπότε λοιπόν, κάθε που προσπαθούσα να φωνάξω και να διεκδικήσω, να παλέψω για κάτι καλύτερο, με χτύπαγαν και με έκοβαν, με περιόριζαν και με φυλάκιζαν, με εξαφάνιζαν και διαστρέβλωναν το νόημά μου.
Μ:Μα υπάρχουν τόσες συμβάσεις, διεθνή κείμενα και νόμοι που σας κατοχυρώνουν. Δεν μπορούσατε να βρείτε το δίκιο σας πουθενά?
Δ: Οι εφαρμοστές του δικαίου είναι άνθρωποι. Μην το ξεχνάς αυτό.
Μ:Πώς κρίνετε την τωρινή κατάσταση? Πού θα πάει?
Δ: Ένα θα πω: νύχτα τρομοκρατίας και φόβου και μισανθρωπισμού πάει να σας καλύψει. Άνθρωποι, η ηλιόλουστη μέρα χαρούμενου κόσμου υπάρχει ακόμα, αρκεί να ξυπνήσετε έγκαιρα και να την διεκδικήσετε.
Μ:Και η φυγή είναι η μόνη λύση για εσάς?
Δ:Και τι να κάνω? Να μείνω σε έναν κόσμο που δεν με σέβεται και σε λίγο θα ξεχάσει πώς με λένε? Γιατί να νοιαστώ για κάποιους, όταν δεν νοιάζονται οι ίδιοι για τους εαυτούς τους?
Μ: Μα τι λέτε εμείς σας θέλουμε κοντά μας!! Πώς θα ζήσουμε χωρίς εσάς? Πού θα πάει ο κόσμος μας χωρίς την δική σας αρωγή, χωρίς την προστατευτική σας δράση?


Δ: Λες ότι με αγαπάτε? Αλήθεια, πόσοι απο εσάς θυμούνται ότι σήμερα γιορτάζω?'''


Δίκιο. Γιατί αν δεν άνοιγα το ημερολόγιο, δεν θα ήξερα ότι σήμερα είναι η Παγκόσμια Μέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τα οποία κόβουμε και ράβουμε στα μέτρα μας, αφήνοντάς τα κουρέλια που δεν περισώζουν την αξιοπρέπειά μας.
2008 μΧ και ακόμα υπάρχει εμπόριο ανθρώπων, δουλεία, πόλεμοι, καταπίεση, όλα τα άσχημα που δηλώνονται με εντυπωσιακές λέξεις και χρειάζονται ακόμα πιο εντυπωσιακές προσπάθειες για την καταπολέμησή τους.Όλοι μπορούμε να κάνουμε κάτι, μέρα με την μέρα, με μικρές πράξεις, σωστές και προσανατολισμένες στο καλό όλων. Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο.


Ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος και με δικαιώματα. Μην το ξεχάσουμε ποτέ αυτό.

ο Επιτάφιος

''Γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου, καρδούλα της καρδιάς μου

Πουλάκι της φτωχής αυλής, ανθέ της ερημιάς μου
Πώς κλείσαν τα ματάκια σου και δε θωρείς που κλαίω

Και δε σαλεύεις, δε γροικάς τα που πικρά σου λέω;

Και' γω η φτωχή και' γω η λιγνή, μεγάλη μέσα σ' όλους

Με τα μεγάλα νύχια μου κόβω τη γη σε σβώλους
Και τους πετάω κατάμουτρα στους λύκους και στ' αγρίμια

Που μου' καναν της όψης σου το κρούσταλλο συντρίμμια

Πού σαι, καλέ μου, να χαρείς και να σταθείς κοντά μου;

Ακου τα λόγια σου λαλώ και πλάτυνε η καρδιά μου.

Πουλί μου, χίλιες δυο ζωές με σένανε με δένουν

Κι όσοι αγαπιούνται και νεκροί, ποτέ τους δεν πεθαίνουν...

Γλυκέ μου, εσύ δε χάθηκες, μέσα στις φλέβες μου είσαι.

Γιε μου, στις φλέβες ολονών, έμπα βαθειά και ζήσε..''

Μαζί σου θα θαφτεί και το τελευταίο ίχνος ανθρωπιάς και αθωότητας που έχει μείνει.

Γκρινιάζαν σήμερα το πρωί οι μαγαζάτορες στην Σόλωνος για την πορεία των μαθητών:'' μα γιατί δεν κάθονται στα αυγά τους? Τι την θέλουν την πορεία? Δεν έχουν διάβασμα?''

Αλίμονο αν τα μάτια τυφλωθούν, τα στόματα σωπάσουν και οι καρδιά συμβιβαστεί και βαλτώσει στο τίποτα και στην απαξίωση. Αλίμονο αν οι νέοι, αλλά και οι μεγάλοι, πάψουν να παλεύουν για τα ιδανικά τους.

Τους είδα απο το μπαλκόνι του γραφείου μου να κατεβαίνουν την Σόλωνος προς την πλατεία Κάνιγγος και την πλατεία Εξαρχείων, φωνάζοντας οργισμένα συνθήματα.

Ήσουν και εσύ εκεί μικρέ Αλέξανδρε και θα είσαι για πάντα σε όσους σε γνώρισαν και σε αγάπησαν.

Καλό σου ταξίδι.

ΠΟΛΕΜΟΣ!

Η επίθεση ήταν άνανδρη.

Έγινε νύχτα χωρίς φεγγάρι και με το σύμφωνο ειρήνης να έχει υπογραφεί μόλις την προηγούμενη. Ακόμα δεν είχε ολοκληρωθεί η περισυλλογή των θυμάτων απο το πεδίο της μάχης και νέα πτώματα ξάπλωσαν στην ματωμένη γη.

Όλεθρος και καταστροφή επικράτησαν, τα εργοστάσια έκλεισαν, η οικονομία κατέρρευσε, οι πόλεις κατεδαφίστηκαν, το νερό και ο αέρας μολύνθηκαν, τα ζώα εξαφανίστηκαν, τα τρόφιμα σάπισαν και οι άνθρωποι απέμειναν εξαθλιωμένοι, να τρεκλίζουν ζαλισμένοι και εξαχρειωμένοι ανάμεσα στα χαλάσματα.

Και τα παιδιά χάθηκαν και αυτά, ένα αόρατο χέρι τα εξαφάνισε και κανείς δεν μπορούσε να βρει ούτε τα σώματά τους. Ανάμεσα στις σφαίρες που έπεφταν βροχή και τα δακρυγόνα που τύφλωναν τα μάτια, πληγωμένη απο τα ουρλιαχτά πόνου και οργής, μια κουρελιασμένη κούκλα κειτόταν ποδοπατημένη, απόδειξη ότι κάποτε τα πράγματα ήταν αλλιώς, ώσπου ένα τανκς την έλιωσε κάτω απο τις ερπύστριες του για να δείξει την υπεροχή του σίδερου και του χρήματος και της τρέλας πάνω στην ζωή και την λογική.

Και οι ανθόκηποι μαράθηκαν, κάηκαν στην λαίλαπα της ατομικής βόμβας και ο ήλιος έπαψε να βγαίνει, αηδιασμένος πια με τον Θάνατο που του έγνεφε ευτυχισμένος απο την γη.

Τσουπ!

Η μέλισσα ξύπνησε πανικόβλητη.

Κοίταξε έξω απο το παράθυρο γρήγορα, να βεβαιωθεί ότι η λάμπα της ΔΕΗ ήταν εκεί και δεν την είχε ρίξει καμιά βόμβα. Αφουγκράστηκε προσεχτικά, να ακούσει ομιλίες ανθρώπων για να σιγουρευτεί ότι δεν ήταν όλοι νεκροί Πήγε στο εργοστάσιο του μελιού και ησύχασε όταν είδε ότι τα λουλούδια συνεχίζουν να ανθίζουν.

Και η ανατολή ήρθε, ο ήλιος βγήκε όπως πάντα, μαζί με την υπόσχεση μιας νέας μέρας.

Ναι ρε, είτε το πιστεύετε είτε όχι, υπάρχει ακόμα ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, για έναν κόσμο πιο ανθρώπινο χωρίς βία.