Ανεβαίνω, κατεβαίνω και γιορτάζω!!!

(η εικόνα είναι απο την ιστοσελίδα www.loganberrybooks.com/edible-books.html)

Πάω στην Ευελπίδων. Ανεβαίνω στον πρώτο όροφο του 2 κτιρίου. Με στέλνουν σε άλλο κτίριο. Κατεβαίνω πάλι, ισορροπώντας στα τακουνάκια. Πάω στο κτίριο 3, ανεβαίνω πάλι στον πρώτο όροφο. Καταθέτω τα χαρτιά και ξανα κατεβαίνω. Πάω στο κτίριο έξι, ανεβαίνω πάλι στον πρώτο όροφο-άτιμα τακουνάκια!-για να δω τα πινάκια και ξανακατεβαίνω στο ισόγειο, όπου δύο ώρες ήμουν στο ακροατήριο και περίμενα να συζητηθεί η υπόθεση του πελάτη μου, ακούγοντας τις υποθέσεις που ήταν πριν την δική μου. Η αλήθεια είναι ότι σε πιάνει κατάθλιψη ακούγοντας όλους αυτούς τους ανθρώπους να αντιδικούν και να έχουν ένα σωρό προβλήματα, προσωπικά και οικονομικά. Τελειώνω, πάω πάλι στο κτίριο δύο, ξανα ανεβαίνω στον πρώτο όροφο, καταθέτω και πάλι χαρτιά-πάνε τα κακόμοιρα τα δάση-και ξανα κατεβαίνω για να ανέβω πάλι στο λεωφορείο και να ανέβω εκ νέου στο γραφείο.

Κατα τα άλλα, σας κερνάω τουρτίτσα γιατί σήμερα έχω τα γενέθλιά μου!!

Ναι ναι ναι, μεγαλώνουμε ένα χρόνο ή 365 μέρες ή κάμποσες ώρες (δεν τις έχω μετρήσει) και κάμποσα (ούτε αυτά τα έχω μετρήσει) λιπποκύτταρα. Και η τουρτίτσα σε σχήμα βιβλίου παρακαλώ, για να μορφωθούμε κιόλας.
Εύχομαι στο εαυτό μου υγεία και μόνο υγεία, και όλα τα άλλα λίγο ή πολύ θα έρθουν.
Πάω να τρυγήσω μερικά λουλούδια για να φτιάξω εορταστικά βαζάκια. Ζζζζζζζζζζζζνννννννννν!

Η μπαλάντα του βρεγμένου

Πέφτει η βροχή
και η μέλισσα μουσκίδι
Πέφτει βροχή
και στους δρόμους πλατσουρίζει
Πέφτει βροχή
και ειναι χωρίς ομπρέλα
Πέφτει βροχή
και την πιάνει τρέλα.
Γκρίζος ουρανός
και η πόλη μες στο άγχος
αυτός είναι καιρός
για αραλίκι μες στο άνθος.
Πέφτει βροχή
και η γουνίτσα ζούπα
και το λαιμαργούλι αποζητεί
κάμποση καυτή σούπα.
Πέφτει η βροχή
και τα πάντα τα ξεπλένει
και η δροσιά μες στην ψυχή
την καρδιά εφραίνει.

Κατά το γνωστό ποιήμα, μόνο στην πιο βρεγμένη και νυσταγμένη εκδοχή.
Ωραίος καιρός, για θαλπωρή και περισυλογή, για βουτιές σε αγκαλιές, άνθη και κουβέρτες. Βέβαια η δικογραφία στο γραφείο σε προσγειώνει άγαρμπα στην μουλιασμένη πραγματικότητα και οι κόρνες απο τα κολλημένα στο μποτιλιάρισμα αμάξια σου προκαλούν ταχυκαρδία, αλλά για αυτό είναι το ζεστό μέλι: τρως δυο μπουκίτσες, γράφεις και ότι σε ενοχλεί στα παλιά σου τα βαζάκια και βουρ για να κατακτήσεις τον κόσμο!

Άραγε βγαίνουν ακόμη ουράνια τόξα?

Καλές γιορτές!!

Σήμερα κλείνω έξι χρόνια φαγούρας με τον Σερ Πασχαλίτσο! Ντύθηκε η μέλισσα, έβαλε τα καλά της και απόψε γιορτάζει!! Θα κάνουμε την γενική, καθιερωμένη ανασκόπηση, θα φάμε, όπως πάντα, του σκασμού, και θα περάσουμε καλά!!!

Κατα τα άλλα, αύριο έρχεται η μητέρα μου φορτωμένη με γλυκά και φαγώσιμα και την άλλη εβδομάδα θα την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια απο την δουλειά, για να καθήσουμε όλοι μαζί.

Σας εύχομαι καλά Χριστούγεννα, καλά να περάσετε και επανέρχομαι λίγο πριν την Πρωτοχρονιά!!!

Βζζζζζζνννν!!!!!!

Μια συνέντευξη

Λόγω έλλειψης χρόνου, θα απαντήσω στα σχόλιά σας στην αρχή αυτού του ποστ, πριν παραθέσω μια συνέντευξη που πήρε μυστικά ο δαιμόνιος μελισσορεπόρτερ.

Σε καμία περίπτωση δεν είναι επιτρεπτό να καταστρέφονται τα μαγαζιά του κόσμου. Αλλά εδώ θα πρέπει να γίνουν κάποιες απαραίτητες διακρίσεις:
άλλο μαθητής, άλλο χούλιγκαν
άλλο πορεία, άλλο καταστροφή
άλλο αντίσταση και αγώνας για τα ιδανικά, άλλο εκμετάλλευση αυτού του αγώνα απο τους επιτήδειους
γιατί η γκρίνια για την καταστροφή ,παραβλέποντας τις πιο πάνω διακρίσεις, μπορεί εύκολα να οδηγήσει στην κατάργηση του δικαιώματος της πορείας και της διαμαρτυρίας. Πιστεύω ότι δεν πρέπει να δίνουμε τα χέρια μας για να παίρνει ο κάθε λαοπλάνος τα μέτρα για τις χειροπέδες. Ναι στην κατανόηση της αγωνίας των εμπόρων, είχε και ο πατέρας μου μαγαζί και ξέρω τι κόπο θέλει να το στήσεις και να το λειτουργείς, αλλά όχι στην γκρίνια για την διαμαρτυρία των μαθητών.
Και όπως έγραφε σε ένα βιβλίο- αν θυμάμαι καλά στον Στρατηγό της Νεκρής Στρατιάς-: ''..μια κοινωνία πεθαίνει όταν πάψει να αντιδρά στα στρατιωτικά εμβατήρια..''. Κάπως έτσι και δεν ξέρω αν ταιριάζει στην περίπτωση, αλλά αυτή η φράση μου ήρθε στο μυαλό όταν άκουσα τους εμπόρους.



Και τώρα, σε παγκόσμια αποκλειστικότητα: ο ρεπόρτερ της μηνιαίας εφημερίδας 'Κυψέλη σε Δράση' ανακάλυψε στην μυστική του κρυψώνα μια οντότητα, που έχει κυνηγηθεί ανελέητα και έχει σακατευτεί τόσο, που κρύβεται για να μην εξαφανιστεί τελείως. Μετά απο αρκετό δισταγμό, η οντότητα δέχτηκε να μας μιλήσει για την κοσμοθεωρία της και για την αξία της στην ζωή των ανθρώπων. Για λόγους ασφάλειας δεν θα αποκαλύψουμε τον τόπο. Για συντομία ο ρεπόρτερ μας θα είναι ο Μ και η οντότητα Δ:


''Μ:Γεια σας, τα χάλια σας έχετε..
Δ: Γεια σας και σε σας..Το ξέρω, αλλά τι να κάνω που απο το φόβο μου δεν κοιμάμαι και δεν τρώω καλά?
Μ: Ας πάρουμε τα πράγματα απο την αρχή. Πότε γεννηθήκατε?
Δ:Το 1950 ήταν η επίσημη γέννησή μου αλλά μην φανταστείς, υπήρχα σαν ιδέα και πιο παλιά: οι άνθρωποι, ε τουλάχιστον αυτοί που είχαν λίγο μυαλό, πάντα με ζητούσαν και με θεωρούσαν πολύτιμο. Ξέρεις πόσες αιματοχυσίες γίνανε για να έρθω στον κόσμο? Πόσα βιβλία γράφτηκαν για την αξία μου, για την λειτουργία μου στην οργάνωση και την συνοχή των κοινωνιών, πόσες φιλοσοφικές συζητήσεις και ατέρμονες αναζητήσεις έλαβαν χώρα σε μυστικά συμπόσια? Δεν μπορείς να φανταστείς πώς είναι να ακούγεται το όνομά σου απο χιλιάδες λαρύγγια, να καις μες στις καρδιές των αγωνιστών, να γίνεσαι αξία πανανθρώπινη απο την αυγή, τολμώ να πω, του κόσμου αυτού..
Μ: Τόση ένδοξη, γεμάτη απο σοφούς αιώνες, ιστορία... Και πώς καταλήξατε κυνηγημένος?
Δ: Άστα να πάνε Μπουρ Μπουρ μου.. Το κακό ξεκίνησε όταν οι άνθρωποι βάλαν το κέρδος πάνω απο την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια. Φαντάζομαι ότι αυτή είναι η λογική συνέπεια, όταν παύουν να νοιάζονται για τον πλησίον τους και θεωρούν δεδομένα τα με κόπο και αίμα κατακτημένα αγαθά τους. Ε μην φανταστείς ότι ήταν δύσκολο να τους πείσουν να με διαγράψουν απο την ζωή τους: η οικονομική κρίση,η υποβάθμιση και η δυσλειτουργία των θεσμών, η ανωνυμία των μεγάλων πόλεων και ο ανελέητος πόλεμος για την επιβίωση, όλα αυτά δημιουργούν ανασφάλεια, αμφισβήτηση και τριγμούς στις αρχές, παραμερίζουμε ότι καλό και ανθρώπινο μας εμποδίζει να πάμε κερδοφόρα μπροστά. Είναι δύσκολο να είσαι γενναίος και πιστός στα ιδανικά σου αυτή την εποχή. Οπότε λοιπόν, κάθε που προσπαθούσα να φωνάξω και να διεκδικήσω, να παλέψω για κάτι καλύτερο, με χτύπαγαν και με έκοβαν, με περιόριζαν και με φυλάκιζαν, με εξαφάνιζαν και διαστρέβλωναν το νόημά μου.
Μ:Μα υπάρχουν τόσες συμβάσεις, διεθνή κείμενα και νόμοι που σας κατοχυρώνουν. Δεν μπορούσατε να βρείτε το δίκιο σας πουθενά?
Δ: Οι εφαρμοστές του δικαίου είναι άνθρωποι. Μην το ξεχνάς αυτό.
Μ:Πώς κρίνετε την τωρινή κατάσταση? Πού θα πάει?
Δ: Ένα θα πω: νύχτα τρομοκρατίας και φόβου και μισανθρωπισμού πάει να σας καλύψει. Άνθρωποι, η ηλιόλουστη μέρα χαρούμενου κόσμου υπάρχει ακόμα, αρκεί να ξυπνήσετε έγκαιρα και να την διεκδικήσετε.
Μ:Και η φυγή είναι η μόνη λύση για εσάς?
Δ:Και τι να κάνω? Να μείνω σε έναν κόσμο που δεν με σέβεται και σε λίγο θα ξεχάσει πώς με λένε? Γιατί να νοιαστώ για κάποιους, όταν δεν νοιάζονται οι ίδιοι για τους εαυτούς τους?
Μ: Μα τι λέτε εμείς σας θέλουμε κοντά μας!! Πώς θα ζήσουμε χωρίς εσάς? Πού θα πάει ο κόσμος μας χωρίς την δική σας αρωγή, χωρίς την προστατευτική σας δράση?


Δ: Λες ότι με αγαπάτε? Αλήθεια, πόσοι απο εσάς θυμούνται ότι σήμερα γιορτάζω?'''


Δίκιο. Γιατί αν δεν άνοιγα το ημερολόγιο, δεν θα ήξερα ότι σήμερα είναι η Παγκόσμια Μέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, τα οποία κόβουμε και ράβουμε στα μέτρα μας, αφήνοντάς τα κουρέλια που δεν περισώζουν την αξιοπρέπειά μας.
2008 μΧ και ακόμα υπάρχει εμπόριο ανθρώπων, δουλεία, πόλεμοι, καταπίεση, όλα τα άσχημα που δηλώνονται με εντυπωσιακές λέξεις και χρειάζονται ακόμα πιο εντυπωσιακές προσπάθειες για την καταπολέμησή τους.Όλοι μπορούμε να κάνουμε κάτι, μέρα με την μέρα, με μικρές πράξεις, σωστές και προσανατολισμένες στο καλό όλων. Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο.


Ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος και με δικαιώματα. Μην το ξεχάσουμε ποτέ αυτό.

ο Επιτάφιος

''Γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου, καρδούλα της καρδιάς μου

Πουλάκι της φτωχής αυλής, ανθέ της ερημιάς μου
Πώς κλείσαν τα ματάκια σου και δε θωρείς που κλαίω

Και δε σαλεύεις, δε γροικάς τα που πικρά σου λέω;

Και' γω η φτωχή και' γω η λιγνή, μεγάλη μέσα σ' όλους

Με τα μεγάλα νύχια μου κόβω τη γη σε σβώλους
Και τους πετάω κατάμουτρα στους λύκους και στ' αγρίμια

Που μου' καναν της όψης σου το κρούσταλλο συντρίμμια

Πού σαι, καλέ μου, να χαρείς και να σταθείς κοντά μου;

Ακου τα λόγια σου λαλώ και πλάτυνε η καρδιά μου.

Πουλί μου, χίλιες δυο ζωές με σένανε με δένουν

Κι όσοι αγαπιούνται και νεκροί, ποτέ τους δεν πεθαίνουν...

Γλυκέ μου, εσύ δε χάθηκες, μέσα στις φλέβες μου είσαι.

Γιε μου, στις φλέβες ολονών, έμπα βαθειά και ζήσε..''

Μαζί σου θα θαφτεί και το τελευταίο ίχνος ανθρωπιάς και αθωότητας που έχει μείνει.

Γκρινιάζαν σήμερα το πρωί οι μαγαζάτορες στην Σόλωνος για την πορεία των μαθητών:'' μα γιατί δεν κάθονται στα αυγά τους? Τι την θέλουν την πορεία? Δεν έχουν διάβασμα?''

Αλίμονο αν τα μάτια τυφλωθούν, τα στόματα σωπάσουν και οι καρδιά συμβιβαστεί και βαλτώσει στο τίποτα και στην απαξίωση. Αλίμονο αν οι νέοι, αλλά και οι μεγάλοι, πάψουν να παλεύουν για τα ιδανικά τους.

Τους είδα απο το μπαλκόνι του γραφείου μου να κατεβαίνουν την Σόλωνος προς την πλατεία Κάνιγγος και την πλατεία Εξαρχείων, φωνάζοντας οργισμένα συνθήματα.

Ήσουν και εσύ εκεί μικρέ Αλέξανδρε και θα είσαι για πάντα σε όσους σε γνώρισαν και σε αγάπησαν.

Καλό σου ταξίδι.

ΠΟΛΕΜΟΣ!

Η επίθεση ήταν άνανδρη.

Έγινε νύχτα χωρίς φεγγάρι και με το σύμφωνο ειρήνης να έχει υπογραφεί μόλις την προηγούμενη. Ακόμα δεν είχε ολοκληρωθεί η περισυλλογή των θυμάτων απο το πεδίο της μάχης και νέα πτώματα ξάπλωσαν στην ματωμένη γη.

Όλεθρος και καταστροφή επικράτησαν, τα εργοστάσια έκλεισαν, η οικονομία κατέρρευσε, οι πόλεις κατεδαφίστηκαν, το νερό και ο αέρας μολύνθηκαν, τα ζώα εξαφανίστηκαν, τα τρόφιμα σάπισαν και οι άνθρωποι απέμειναν εξαθλιωμένοι, να τρεκλίζουν ζαλισμένοι και εξαχρειωμένοι ανάμεσα στα χαλάσματα.

Και τα παιδιά χάθηκαν και αυτά, ένα αόρατο χέρι τα εξαφάνισε και κανείς δεν μπορούσε να βρει ούτε τα σώματά τους. Ανάμεσα στις σφαίρες που έπεφταν βροχή και τα δακρυγόνα που τύφλωναν τα μάτια, πληγωμένη απο τα ουρλιαχτά πόνου και οργής, μια κουρελιασμένη κούκλα κειτόταν ποδοπατημένη, απόδειξη ότι κάποτε τα πράγματα ήταν αλλιώς, ώσπου ένα τανκς την έλιωσε κάτω απο τις ερπύστριες του για να δείξει την υπεροχή του σίδερου και του χρήματος και της τρέλας πάνω στην ζωή και την λογική.

Και οι ανθόκηποι μαράθηκαν, κάηκαν στην λαίλαπα της ατομικής βόμβας και ο ήλιος έπαψε να βγαίνει, αηδιασμένος πια με τον Θάνατο που του έγνεφε ευτυχισμένος απο την γη.

Τσουπ!

Η μέλισσα ξύπνησε πανικόβλητη.

Κοίταξε έξω απο το παράθυρο γρήγορα, να βεβαιωθεί ότι η λάμπα της ΔΕΗ ήταν εκεί και δεν την είχε ρίξει καμιά βόμβα. Αφουγκράστηκε προσεχτικά, να ακούσει ομιλίες ανθρώπων για να σιγουρευτεί ότι δεν ήταν όλοι νεκροί Πήγε στο εργοστάσιο του μελιού και ησύχασε όταν είδε ότι τα λουλούδια συνεχίζουν να ανθίζουν.

Και η ανατολή ήρθε, ο ήλιος βγήκε όπως πάντα, μαζί με την υπόσχεση μιας νέας μέρας.

Ναι ρε, είτε το πιστεύετε είτε όχι, υπάρχει ακόμα ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο, για έναν κόσμο πιο ανθρώπινο χωρίς βία.

Να ζήσεις bloggάκι!

22/10/2007, Δευτέρα, αποφάσισα να φτιάξω ένα κυψελάκι-μια φωλίτσα, ένα εργοστάσιο παραγωγής μελιού και μια βάση εμπορίας ανθών. Εμπορία βέβαια με την ευρεία έννοια, καθότι δεν επιδιώκεται σε καμιά περίπτωση προσωπικό όφελος.

Η σκέψη γεννήθηκε εκείνη την ίδια μέρα, δεν το σκέφτηκα πιο πολύ, καθώς παρατηρούσα τον Υμηττό απο το παράθυρο του γραφείου. Ασημένια σύννεφα, που αντανακλούσαν όλη την γκρίζα βουή της πόλης, αγκάλιαζαν βροχερά τον ουρανό και το βουνό, άγγιζαν ψυχρά την καρδιά μου. Ήταν μια ωραία φθινοπωρινή μέρα, θολή μέσα απο τα μάτια των νοτισμένων παραθύρων.

Ήταν μια εποχή αλλαγών και νέων ξεκινημάτων, με αρκετά προβλήματα και πίεση στην δουλειά, με το πτυχίο να εκρεμεί ακόμα και με την υγεία της μητέρας μου να μπαίνει σε περιπέτειες. Το Μελισσάκι προσπαθούσε να τα βάλει όλα σε μια σειρά, αλλά του φαινόταν όλα ένα μεγάλο βουνό, με απροσπέλαστα βράχια που απαγόρευαν την αναρρίχηση. Ήταν πολλές οι ώρες της μοναξιάς και της στεναχώριας, πολλές οι στιγμές που αντιμετώπιζα τον εαυτό μου και τους φόβους του, τα λάθη του και τις αδυναμίες του.

Και οι εικόνες δίπλα μου γλιστρούσαν φευγαλέες, μικρά σπαράγματα σε ξένες καθημερινότητες, πρόσωπα που ποτέ δεν θα μάθουν ότι τα παρατήρησα, διέτρεξα τις γραμμές τους και κράτησα την αρμονία τους. Ένα λουλούδι ανάμεσα σε σκουριασμένα κάγκελα σε μια παλιά πολυκατοικία, ένα παιδί που γελά στα χέρια του πατέρα του στο Πεδίο του Άρεως, ο Υμηττός να στέκεται αρχαίος και να βλέπει την Αττική που αγάπησε να αλλάζει στους αιώνες, ένας ιστός ζωής που ήθελα να τον κάνω αθάνατο, να δώσω μια άφθαρτη υπόσταση σε ότι θνητό κρατά το μάτι και η καρδιά. Ήθελα να δώσω έναν ουρανό στις σκέψεις μου, μικρές αχτίδες που φτερουγίζουν σε στιγμές ανύποπτες κλειδωμένες μέσα μου και ζητούν να ελευθερωθούν, να ζήσουν και να μην χαθούν, να ταξιδέψουν στην σκέψη αυτών που θα αναπνεύσουν σε αυτή την ατμόσφαιρα και να βρω μια φωλίτσα καταφύγιο στις δύσκολες ώρες, όταν αυτά που μας πνίγουν δεν μπορούν να ειπωθούν φωναχτά.


Και βρήκα σε αυτόν τον ανθόκηπο και άλλα κρινάκια και μανιταράκια, σπιτάκια στα οποία όλοι εσείς, οι bloggοπαρέα μου, κατοικείτε. Και είσαστε μια παρέα ζωντανή και σκεπτόμενη, τόσο υπέροχη και μοναδική!!


Ένας χρόνος προς το άπειρο λοιπόν, με τόσα βιώματα φορτωμένος, και ο δρόμος συνεχίζει. Και σας ευχαριστώ με απέραντη αγάπη όλους σας, που είσαστε συνοδοιπόροι μου σε αυτό το ταξίδι

Konrad Adenauer

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Και επειδή δεν θα κάθομαι μόνο εγώ να διαβάζω την βιογραφία του κατα τα άλλα συμπαθέστατου κυριούλη, σας παραθέτω μερικές πληροφορίες για το πρόσωπό του.

Για να δείτε τι διαβάζουμε τα ζουζούνια δηλαδή μέταξύ άλλων για να μην αρχίσει να γαβγίζει ο καθηγητής των Γερμανικών:

Ο Κόνραντ Αντενάουερ (Konrad Adenauer, 5 Ιανουαρίου 1876 - 19 Απριλίου 1967) ήταν καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας και δήμαρχος της Κολωνίας.
Γεννήθηκε στην Κολωνία της Ρηνανίας και ήταν γιος του δικαστικού υπαλλήλου Γιόχαν Αντενάουερ. Σπούδασε νομικά και πολιτική οικονομία στο πανεπιστήμιο του Φραιμπουργκ ιμ Μπράισγκαου, του Μονάχου και της Βόννης. Επέστρεψε στην ιδιαίτερη πατρίδα του και ιδιώτευσε ως δικηγόρος για μικρό διάστημα.
Το 1906 εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος στην Κολωνία και το 1909 επανεξελέγη πρώτος. Απο τότε μέχρι το 1917 ανέλαβε διάφορα δημοτικά αξιώματα όπως αυτό του υπευθύνου των οικονομικών του δήμου ή αυτό της ευθύνης του επισιτισμού της Κολωνίας τον Α΄ παγκόσμιο πόλεμο. Το 1917 το δημοτικό συμβούλειο τον εξέλεξε δήμαρχο, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1933. Ως δήμαρχος της Κολωνίας οι σύμμαχοι, αμέσως μετά την λήξη του Α΄ παγκοσμίου πολέμου, πρότειναν στον Αντενάουερ την προεδρία μιας επιτροπής, της οποίας το έργο θα ήταν να μελετήσει την δημιουργία μιας αυτόνομης Ρηνανίας, αφού η Συνθήκη των Βερσαλλιών προέβλεπε την παραχώρηση περιοχών της Ρηνανίας στους συμμάχους για περίοδο περίπου 10 χρόνων. Οι απόψεις που τότε εξέφρασε, δηλαδή περι σύστασης της δημοκρατίας της Ρηνανίας, συνάντησαν αντιδράσεις απο τους συμπατριώτες του με αποτέλεσμα να αποστασιοποιηθεί απο την κεντρική πολιτική σκηνή, παραμένοντας, βέβαια, στην θέση του δημάρχου. Σημαντικά έργα επι θητείας του στο δημαρχιακό θώκο ήταν η δημιουργία πανεπιστημίου στην Κολωνία αλλά και η εξέλιξη της ευρύτερης περιοχής σε σύγχρονο βιομηχανικό κέντρο.
Η άνοδος του Χίτλερ στην εξουσία είχε ως αποτέλεσμα την καθαιρεσή του απο την θέση του δημάρχου στις 12 Μαρτίου του 1933. Αιτία γι'αυτή την πράξη του Χίτλερ ήταν οι απόψεις που είχε εκφράσει κατα καιρούς ο Αντενάουερ εναντίον του πρώτου. Καθοριστικό, βέβαια, ρόλο σε αυτήν του την απόφαση έπαιξε και η κίνηση του Αντενάουερ να απουσιάσει απο την επίσημη υποδοχή του Χίτλερ στην Κολωνία, αλλά και η εντολή του στις αστυνομικές δυνάμεις να αφαιρεθούν όλα τα εμβλήματα με τον αγκυλωτό σταυρό που είχαν αναρτηθεί στην πόλη προς τιμην του νέου καγκελάριου. Τον επόμενο χρόνο φυλακίστηκε με την κατηγορία της υπεξαίρεσης. Στις 21 Ιουλίου του 1944 συνελήφθη απο την Γκεστάπο με την κατηγορία της συμμετοχής του στο κίνημα των στρατηγών, δραπέτευσε προσωρινά αλλά ξανασυνελήφθη.
Με την λήξη του Β΄ παγκοσμίου πολέμου διορίστηκε απο τους Αμερικανούς δήμαρχος της Κολωνίας, αλλά οι Βρετανοί, που στο μεταξύ είχαν αναλάβει την διοίκηση της πόλης, τον καθαίρεσαν μερικούς μήνες αργότερα. Υπήρξε απο τους ιδρυτές της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης, της οποία εξελέγη πρόεδρος. Το 1946 εκλέχτηκε βουλευτής στο κοινοβούλιο του κρατιδίου της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας και το 1948 εξελέγη πρόεδρος της κοινοβουλευτικής επιτροπής που σκοπό είχε την δημιουργία συντάγματος.
Στις εκλογές του 1949 τέθηκε επικεφαλής του κόμματος των Χριστιανοδημοκρατικών και κατάφερε να νικήσει τον αντίπαλό του Κουρτ Σουμάχερ, αρχηγό των Σοσιαλοδημοκρατών συγκεντρώνοντας 31%, δηλαδή 139 έδρες, έναντι 29.2%, δηλαδή 131 εδρών του δεύτερου. Στις 15 Σεπτεμβρίου σχημάτισε κυβέρνηση συνασπισμού, χωρίς όμως την συμμετοχή των Σοσιαλοδημοκρατών, στην οποία ήταν Καγκελάριος. Το 1951 ανέλαβε το Υπουργείο Εξωτερικών της χώρας του. Το 1953 το κόμμα του αύξησε το ποσοστό του στο 45.3%, σχηματίζοντας στις 23 Οκτωβρίου του ίδου χρόνου κυβέρνηση. Το 1957 επανεξελέγη με ποσοστό 50,2% συγκεντρώνοντας 270 έδρες και το 1961 κέρδισε για τελευταία φορά τις εκλογές, συγκεντρώνοντας το 242 έδρες. Οι εσωκομματικές, όμως, διαμάχες με κύριο υποκινητή τον Λούντβιχ Έρχαρντ, τον οποίο χαρακτήριζε αχάριστο, εμπόδισαν τον Αντενάουερ να ολοκληρώσει την θητεία του. Παραιτήθηκε απο την θέση του καγελάριου στις 15 Οκτωβρίου του 1963 και αποσύρθηκε απο την πολιτική σε ηλικία 87 ετών.
Επι θητείας του η Δυτική Γερμανία διατήρησε τις βιομηχανικές εγκαταστάσεις της στα εδάφη της, με την σύμφωνη γνώμη των Συμμάχων, εντάχθηκε το 1955 ως πλήρες μέλος στο ΝΑΤΟ, συμμετείχε στην ίδρυση της Ευρωπαϊκής κοινότητας άνθρακα και χάλυβα, επίλυσε τα διπλωματικά προβλήματα με την Γαλλία, έγινε μέλος της Αμυντικής Ευρωπαϊκής κοινότητας ενώ πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Ε.Ο.Κ. Στην εξωτερική πολιτική ο Αντενάουερ προέβαλε την Δυτική Γερμανία ως το μόνο ελεύθερο γερμανικό κράτος αφού η Ανατολική σύμφωνα με αυτόν βρισκόταν υπο κατοχή. Ο Αντενάουερ θεωρείται ο άνθρωπος που κατάφερε να ανορθώσει οικονομικά την Γερμανία, ενώ ήταν από τους πρωτεργάτες του ευρωπαϊκού κινήματος.
Απεβίωσε στις 19 Απριλίου του 1967. Ήταν νυμφευμένος με την Έμμα Βάγιερ, κόρη πλούσιας οικογένειας και ανηψιά του πρώην δημάρχου της Κολωνίας Μαξ Βάλραφ, με την οποία είχε αποκτήσει τρία παιδιά και η οποία απεβίωσε κατα τη διάρκεια του Α΄ παγκοσμίου πολέμου. Παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο το 1919 την Αυγούστα Τσίνσερ, με την οποία απέκτησε άλλα τέσσερα παιδιά. Το 2003 ψηφίστηκε ως ο σπουδαιότερος Γερμανός όλων των εποχών.