Γαβ γαβ...

Γυαλίζει το μάτι μου.

Τα νεύρα μου είναι ένα χιλιοστό πριν σπάσουν οριστικά, αν δεν έχουν σπάσει ήδη-είμαι τόσο θυμωμένη που αρνούμαι να σκεφτώ λογικά.

Δεν ξέρω τι μου φταίει, αλλά νιώθω τόσο κουρασμένη και απογοητευμένη, που δεν έχω ίχνος υπομονής και ψυχραιμίας. Είμαι έτοιμη με την παραμικρή σπίθα να φωνάξω, να κλάψω και να κατεβάσω ότι έχει το ψυγείο (είμαι και βουλιμική η ανεγκέφαλη, συν όλοις τοις άλλοις).

Είναι το άγχος με την μητέρα μου, η κούραση και η πίεση της δουλειάς- όπου έχω και συναδέλφους να συμπεριφέρονται σαν 5χρονες κατίνες-, η στεναχώρια με τα γερμανικά, να προσθέσω και ότι θέλω να δώσω τα πρώτα μαθήματα στην αρχαιολογία και δεν έχω βιβλία, και δεν ξέρω και απο που να ξεκινήσω για την οδήγηση και την πληροφορική, ΕΙΝΑΙ ΟΛΑ!

Τώρα θα πει κάποιος να τα δω όλα πιο χαλαρά, αλλά δεν είμαι τύπος που τα σοβαρά μπορεί να τα πάρει ελαφρά την καρδία και η μητέρα μου και η δουλειά μου και οι σπουδές μου είναι για μένα σοβαρά.

Οπότε τα βαζάκια φεύγουν δεξιά και αριστερά και όποιον πάρει ο Χάρος!!

Γεροντάκια όλου του κόσμου ενωθείτε!

Η παρακάτω ιστορία εκτυλίσσεται στην Εθνική Τράπεζα, γωνία Σόλωνος και Ιπποκράτους.

Τρίτη 02/09/2008.

Το τηλέφωνο του γραφείου χτυπάει 13:30-ο δικηγόρος ζητάει να κατατεθούν κάποια χρήματα στον λογαριασμό ενός πελάτη.

Η ασκούμενη φτάνει στην τράπεζα 13:45 και παίρνει αριθμό- 14:30 κλείνουν τα ταμεία, έχει το 423 και τώρα εξυπηρετείται το 362.

Αρχίζει να αγχώνεται ότι δεν θα προλάβει, γιατί οι υπάλληλοι καθυστερούν καί, όσοι έχουν συναλλαγματικές, έξυπηρετούνται χωρίς αριθμό κατά προτεραιότητα.
''Ποίος τον ακούει πάλι και χωρίς να φταίει'', σκέφτεται μουτρωμένη.

Η ώρα πάει 14:05- ένα γεροντάκι πάει σε ένα απο τα γκισέ και η ασκούμενη το χαζεύει για να μην νευριάσει πιο πολύ.

Είναι μια κυρία, γύρω στα εβδομήντα, μαυροφορεμένη με βαμμένα καστανά μαλλιά και ρυτίδες στα χαρακτηριστικά της. Καλοβαλμένη και καλοστεκούμενη. Εκείνη την στιγμή ήταν ο αντιπρόσωπος όλων των ηλικιωμένων που πάνε στην τράπεζα και δεν μπορούν να εξοικειωθούν με την νέα τεχνολογία. Ξεκινάμε:
1. Ανοίγει το τσαντάκι.
2. Βγάζει το πορτοφολάκι.
3. Ψάχνει και βγάζει τον λογαριασμό της κινητής τηλεφωνίας (που πληρώνεται και σε καταστήματα κινητής τηλεφωνίας για μεγαλύτερη ευκολία).

(Η ασκούμενη βράζει-''την κεραία μου!δεν μπορεί να πάει σε κατάστημα? εδώ άλλοι βιάζονται για μεγαλύτερες και πιο επείγουσες συναλλαγές!'')

4. Ελέγχει -για 1000στη φορά - τον λογαριασμό
5. Μετρά για 2000στη φορά τα χρήματα.

(Η ασκούμενη ξεφυσά)

Ο υπάλληλος κάνει την συναλλαγή. ώρα 14:10. Της δίνει την απόδειξη και συνεχίζουμε:
6. Διαβάζει τήν απόδειξη απο την αρχή μέχρι τελους, μαζί με όλα τα μικρά γράμματα.
7. Ρωτά πάλι που να βάλει υπογραφή.

Εκείνη την ώρα ευτυχώς έρχεται η σειρά μου σε άλλο γκισέ. Με την άκρη του ματιού είδα την κυρία με την ηρεμία της να διπλώνει τον λογαριασμό, να ξαναβγάζει το πορτοφολάκι και να τα συγυρίζει στην τσαντούλα της- ηρεμία που εξαγρείωνε ακόμα πιο πολύ όλους τους επαγγελματίες, που αγχωνόταν για τις πληρωμές και τις επιταγές.

Μόλις βγήκα απο την τράπεζα, λύθηκα στα γέλια. Σκέφτηκα ότι νευρίασα με ένα γεροντάκι χωρίς να υπάρχει λόγος. Βιαζόμαστε, αγχωνόμαστε, τρέχουμε και πιο το αποτέλεσμα? Αν δεν γίνει η συναλλαγή μήπως θα καταστραφεί ο πλανήτης ή ο ήλιος θα παγώσει? Κάνουμε γρήγορες συναλλαγές με κάθε ποσό, χωρίς να ελέγχουμε τους όρους και τα μικρά γράμματα, θεωρώντας τα αυτονόητα, και καταλήγουμε να την πατάμε σαν χαζοί.

Οι παλιοί είναι αλλιώς, ίσως γιατί ζήσανε σε εποχή στιγματισμένη απο την φρίκη των πολεμικών και πολιτικών αναταραχών, που τα πράγματα ήταν δύσκολα και τα χρήματα ακόμα πιο λίγα. Πιστεύω ότι η συντριπτική πλειοψηφία τους , που εργάστηκε σαν το σκυλί χωρίς κατοχυρωμένα δικαιώματα και ζυμώθηκε με δυσκολίες, εκτιμά κάποια πράγματα λίγο καλύτερα απο εμάς και απολαμβάνουν τον χρόνο και τις στιγμές του.

Άσε που δεν φταίνε αυτοί για τις δυσκολίες που συναντούν στις νέες τεχνολογίες! Ποτέ κανείς δεν κάθησε να σκεφτεί τις δυσχέρειες που αντιμετωπίζει ένας ηλικιωμένος στην καθημερινότητα της πόλης και των συναλλαγών λόγω σωματικής αδυναμίας, ούτε καν μπήκαμε στον κόπο να τους δείξουμε πέντε πράγματα: τους αντιμετωπίζουμε σαν γραφικές φιγούρες μιας παλιάς, ασπρόμαυρης εποχής, που είναι αναγκασμένες να προσαρμοστούν σε μια εποχή έξω απο τα νερά τους και την φιλοσοφία τους.

Στο κάτω κάτω της γραφής, πόσο κοστίζει λίγο υπομονή, μια χούφτα κατανόηση και μια μυτίτσα βοήθεια? Τα ρούχα μας πιο ακριβά τα αγοράζουμε και πιο πολύ τα λυπόμαστε.

Kleines Sprachdiplom

@#%**##!!!!

Δεν θέλετε να σας κάνω την μετάφραση, γιατί θα χάσετε πάσα ιδέα.
Την κεραία μου μέσα! Κόπηκα στο δίπλωμα των γερμανικών!! Απο τις 5 ενότητες πέρασα τις τρεις της γραμματικής και του κειμένου και κόπηκα στα προφορικά και στην λογοτεχνία.
Και ποιος κάθεται πάλι να τα διαβάσει απο την αρχή και τί να διαβάσει, που τα προφορικά δεν έχουν ύλη καθορισμένη και τα δυο βιβλία τα ξέρω ήδη απ' έξω?

Ουφ! Πάω να κατεβάσω δυο τουρτίτσες να συνέλθω απο την σύγχυση!

Τελευταίες μέρες καλοκαιριού

Θα τα πάρω απο την αρχή, γιατί θα χάσω τα βαζάκια και μετά θα μου πάρει όλο το απόγευμα να τα ψάχνω στα λουλούδια (τα άτιμα κρύβονται καλά), άσε που θα μαδήσω άδικα και τις κακόμοιρες τις τριανταφυλλιές απο το άγχος μου.

Το παραπάνω γλυκό είναι για εσάς!!! Παρακαλώ να πάρετε ένα και δύο και πολλά κομμάτια για να γλυκαθείτε! Γιορτάζουμε τα γενέθλια του Σερ Σερ και το όνομά μου!

Την Πέμπτη ο Σερ Πασχαλίτσος έκλεισε τα 32, ηλικία όχι μεγάλη, ούτε μικρή, ικανή όμως για να βοηθήσει σε μεγάλες πλάκες ('' έεεελα γέρο μου, τί ώρα είπαμε θα βγουμεεεεεε?''- ''βρε αντε φάε το μέλι σου που θα με πεις γέρο, παλιομπάμπουρα!''). Πήρα τούρτα γουρουνάκι και τα γιορτάσαμε στο μαγαζί του μαζί με την αδερφή του και κάποιους φίλους. Δεν περάσαμε βέβαια τόσο καλά, όλα να τα λέω, γιατί απο την μια πλευρά η μια φίλη της αδερφής του κουβάλησε το παιδί της, το οποίο έκανε σαν ζουρλό και μας έσπασε τα νεύρα, και απο την άλλη η αδερφή του βιαζόταν να τελειώσουμε την γιορτούλα για να βγεί με την ησυχία της μετά. Τελικό συμπέρασμα: αποφασίσαμε την επόμενη φορά να τα κάνουμε μόνοι μας για να περάσουμε καλύτερα.

Την Παρασκευή πήραμε την μηχανή και πήγαμε βόλτα: δεν κάτσαμε πουθενά, απλώς γυρίσαμε σε άδειους δρόμους και κοιμισμένες περιοχές, μιλώντας και πειράζοντας ο ένας τον άλλον.

Και το Σάββατο ήταν η γιορτή μου- Αλεξάνδρα γαρ- και, αφού βγήκαμε για φαγητό στην Φωκίωνος Νέγρη, καθήσαμε αγκαλίτσα στο κρεβάτι με κρέπες σοκολάτα, πατατάκια και παιχνίδια στο playstation που μας αρέσουν μέχρι το πρωί.

Περιττό να πω ότι σήμερα στην δουλειά σέρνομαι σαν μισοκοιμισμένο σκουληκάκι στο φυλλαράκι του.

Και του χρόνου να είμαστε καλά! Καλό φθινόπωρο σε όλους!!

Σπαστα όλα....

Η μέλισσα ξεπόρτισε αυτές τις μέρες και δεν μπορεί να πάρει ούτε τα φτερά της.

Μια η συναυλία του Βαζαίου και του Γιαννούλη στο Αττικό Άλσος την Πέμπτη-όπου χόρεψα με την ψυχή μου, δύο οι βολτούλες με την φίλη μου, που έλλειπε για διακοπές και είχαμε να κάνουμε update τα νέα μας, τρείς οι κραιπάλες με τον Σερ Σερ και το Μαρκελάκι, την τσακώσανε την μέλισσα και άντε τώρα να αποδείξει ότι είναι αθώα!

Το καλοκαιράκι φτάνει σιγά σιγά στο τέλος του, αφήνοντας μια γλυκόπικρη αίσθηση στην ψυχή, κάτι σαν αυτή που αφήνει το πικρό μέλι στο στόμα. Είχε αρκετές κουραστικές μέρες, γεμάτες στεναχώρια και θυμό, αλλά είχε και τα χαμόγελά του, τις παιχνιδιάρικες και ανέμελες στιγμές. Είχε απο όλα, σαν ένα καλό μενού στο ταβερνάκι των μελισσών '' Το Χαρωπό Ζουζούνι''.
Δεν θα το συγκρίνω με το περσινό ή με ακόμα πιο παλιά, γιατί δεν μπορώ να συγκρίνω εποχές όταν δεν εγώ η ίδια δεν είμαι όπως πριν. Δεν μου αρέσει η σύγκριση, πότε περνούσα πιο καλά και πότε όχι, γιατί ποτέ κάτι δεν είναι το ίδιο, άσχετα αν δίνει αυτή την εντύπωση, και ποτέ κάτι δεν είναι μόνο καλό ή μόνο άσχημο: η υποβάθμιση του παρόντος ή του παρελθόντος αδικεί πρωτίστως την πορεία μας στην ανθόκηπο του κόσμου και όλα όσα έχουμε καταφέρει, λίγα ή πολλά.
Ας απολαύσουμε λοιπόν τις τελευταίες μέρες αυτού του καλοκαιριού και ας ετοιμάσουμε μια εξίσου ζεστή αγκαλιά για το φθινόπωρο.

Παραθέτω αποσπάσματα απο ένα απο τα αγαπημένα μου ποιήματα:

''Εντολή σου, είπε, αυτός ο κόσμος
και γραμμένος μες στα σπλάχνα σου είναι
Διάβασε και προσπάθησε και πολέμησε
είπε"Ο καθείς με τα όπλα του"
είπε"Βλέπεις, είπε, είναι οι Άλλοι
και δεν γίνεται Αυτοί χωρίς Εσένα
και δε γίνεται μ' Αυτούς χωρίς, Εσύ''


''Χτυπά η καμπάνα του καλοκαιριού και αργά, στις πέτρες τις πυρρές, χαράζονται τα γράμματα...Άξιον Εστί το τίμημα..''

Σκόρπιες εικόνες

Ναι ναι ναι, επιτέλους γύρισα και δεν προβλέπεται να την ξανα κάνω με πηδηματάκια, ελαφριά ή βαριά, ούτε καν με ρόδες, μέχρι το τέλος Οκτώβρη. Όχι τίποτε άλλο, γιατί θα μου γίνει συνήθεια και θα ξεκυψελωθώ για τα καλά.
Αφήνω στην άκρη την επιστροφή στην Αθήνα, γιατί συναντήσαμε τροχαίο πριν την γέφυρα του Αντιρρίου και μείναμε μια ώρα ακινητοποιημένοι στην Εθνική. Αφήνω και την ζέστη που με έχει αποβλακώσει και έχει ξεμαδήσει την γουνίτσα μου. Ε και αφού ξεκίνησα, θα αφήσω στην άκρη και την δουλειά, που είναι τα ίδια και απαράλλαχτα.
Θα πω μόνο ότι η μητέρα μου θα μείνει για άλλον ένα μήνα στο κρεβάτι ,γιατί το κάταγμα δεν έχει καν αρχίσει να κλείνει. Ευτυχώς βγήκαμε τουλάχιστον απο το νοσοκομείο και είναι σπίτι με γυναίκα.


Και θα σας ζωγραφίσω εικόνες, που για κάποιο λόγο εμείναν μέσα μου, άσχετες με τα όποια προβλήματα που είχα.


Μια αράχνη στην γλάστρα στον κήπο μας, μεγάλη με ασημένιες και μαύρες πινελιές, περίμενε υπομονετικά στον ιστό της, μέχρι που η γυναίκα αποφάσισε να της καθαρίσει. Η κυρία με το κλαδευτήρι στο χέρι και το έντομο πάλεψαν για λίγο, άνιση μάχη, μέχρι που ο άνθρωπος επικράτησε για ακόμα μια φορά και το έλιωσε.


Ζωές που περπατούν παράλληλα, χαίρονται, λυπούνται, φεύγουν, δουλεύουν, πεθαίνουν, γεννούν. Φίλοι που φεύγουν στο εξωτερικό και σε άλλες πόλεις τις Ελλάδας, τους άποχαιρετάς και θυμάσαι πώς ήσαστε μαζί στο σχολείο, τότε που όλα φαίνονταν απλά και φωτεινά.


Εκείνες οι στιγμές στον κήπο, το ηλιοβασίλεμα, την ώρα που τα πουλιά και τα τριζόνια ησυχάζουν, ακούγεται μόνο το μουρμούρισμα της θάλασσας μακριά και το θρόισμα των φύλλων κάτω απο το χάδι της αύρας. Στιγμές σιωπής, την ώρα που ο Αποσπερίτης λάμπει μοναχικά στον ουρανό, πριν ξυπνήσει η νύχτα με τους ήχους και τα πλάσματά της.


Σκόρπιες στιγμές, μακρινές και εύθραυστες.

Με μια βαλίτσα στο ποδαράκι

(εικόνα απο dcydiary.blogspot.com)

Σήμερα το βράδυ φεύγω για Πρέβεζα μετά της Μαρκελίτσας (η πάνω φωτογραφία είναι απο προηγούμενα ταξίδια μου). Ετοιμάσαμε τα βαλιτσάκια μας, καθαρίσαμε το κυψελάκι μας και, αφού γεμίσουμε και την κοιλίτσα μας, θα ξεκινήσουμε.

Ο Σερ Σερ έφυγε χτες για να δει τους δικούς του- σνιφ σνιφ- και θα μιλάμε μέσω τηλεφώνου συχνά.

(εικόνα απο impactlab.com)

Την κάνει η μέλισσα για ακόμα μια φορά, την τελευταία για το καλοκαίρι, αλλά θα ξανα γυρίσει (αυτό ήταν απειλή!).

Μέχρι τότε, να περνάτε καλά!

(και άλλη μια φώτο μου στο λουλούδι δίπλα απο το κυψελάκι μου, για να δείτε τι εννοούσε ο Αρχιμήδης με τον όρο 'τέλειος κύκλος'!)

(εικόνα απο news.bbc.co.uk)

Το Χελωνάκι

Είναι απο εκείνες τις συναντήσεις που σου μένουν αξέχαστες, που σου θυμίζουν ότι τελικά και στον πιο μεγάλο βόθρο (για την Αθήνα μιλώ, δέχομαι και αντιρρήσεις για τον χαρακτηρισμό) μπορείς να βρεις ένα νούφαρο.

Το απόγευμα της Δευτέρας, μετά την δουλειά, κάθησα με τον Σερ Σερ στο μαγαζί του μέχρι να πέσει λίγο ο ήλιος ,γιατί ήθελα να επιστρέψω μια ταινία στο βίντεο κλαμπ χωρίς να γίνω ψητή. Ξεκινώ λίγο πριν ο ήλιος αρχίσει να νυστάζει και ανεβαίνω σκάλες, γιατί το ρημάδι είναι στην λεωφόρο και αυτή η χαζή με την σειρά της πιο ψηλά απο τον δρόμο που είναι το μαγαζί, επιστρέφω την ταινία και ξεκινώ για την επιστροφή. Και στα δεξιά μου, λίγο πριν τελειώσουν τα σκαλοπάτια, σε μια τσιμεντένια, γυμνή επιφάνεια, είδα ένα χελωνάκι.
Για να πω την αλήθεια, δεν ήταν τόσο μικρούλι, τα είχε τα χρονάκια του αν κρίνω απο το καβούκι του, και μάλλον κάποιος το άφησε στον χώρο εκείνο, γιατί, όσο και να κοίταξα, δεν βρήκα δίοδο απο όπου θα μπορούσε να περάσει μια αξιοπρεπής χελωνίτσα.
Με κοιτάει, το κοιτάω. Αγγίζω το καβούκι του, συνεχίζει να με κοιτά, προφανώς εξοικειωμένο με τους ανθρώπους. Χωρίς να το σκεφτώ, το παίρνω μαζί μου. Εκείνο δεν κρύφτηκε, παρά άφησε τα ποδαράκια του να κρέμονται και το κεφαλάκι γύρναγε δεξιά και αριστερά, μάλλον για να κατανοήσει την αλλαγή του περιβάλλοντος.
Στο τέλος της σκάλας και προς τα αριστερά απλώνεται ένα πάρκο απο πεύκα. Βρήκα μια γωνίτσα, όπου ένα αμπέλι απο κάποιο σπίτι σέρνεται στο χώμα, και το άφησα ανάμεσα στα φυλλαράκια, να μασουλαέι ήσυχο και ανενόχλητο.
Δεν είναι η πρώτη φορά που βρίσκω χελώνα στους δρόμους της Αθήνας, όσο περίεργο και αν φαίνεται. Πριν χρόνια, καθώς περπάταγα απο το Γαλάτσι προς την Κυψέλη, πάλι είχα δεί μια χελώνα να κόβει χαρωπά βόλτες στο πεζοδρόμιο, ανενόχλητη απο πεζούς και αμάξια.

Συναντήσεις απο αυτές που δεν περιμένεις και σου χαρίζουν ένα μεγάλο χαμόγελο, σαν να είδες φίλο απο τα παλιά.

Καλή σου τύχη, χελωνάκι.