Hagar the Horrible

Και για να μην με πάρει απο κάτω-είναι κρίμα με τέτοια ωραία μέρα και με την παραγωγή μελιού να πάει καλά-θα αναρτήσω δυοπεριπέτειες του αγαπημένου μου ήρωα κόμικς, του φοβερού και τρομερού, αλλά πάντα αγαθού, Hagar.

Καλημέρα σε όλους λοιπόν!!!!

Το ράγισμα

Επιτέλους η μελισσούλα κατάφερε να βρει λίγο χρόνο να ξεκουραστεί σε μια κερύθρα και να ατενίσει την μελοπαραγωγή της. Το μηχάνημα παραγωγής κόλλησε απο το χιόνι (μαζι με το μυαλό μου παρέα) αλλά τίποτα δεν μπόρεσε να σταματήσει τα ηρωικά μελισσάκια, που λουφάραν παραπάνω απο όσο έπρεπε όλο το προηγούμενο Σαββατοκύριακο και ανυπομονούν να τελειώσει αυτή η εβδομάδα για να ξανα σαπίσουν ανενόχλητα στα ζεστά πέταλα των λουλουδιών.

Χτες το βράδυ ο τοίχος, που είχε υψωθεί για να κρύψει αυτά που πονούν, ράγισε. Μια τόσο δα σχισμή ήταν, σαν κλωστή, σαν χνούδι σε λεία επιφάνεια, αποτέλεσμα ενός καλοσυνδυασμένου χτυπήματος απο το άγχος και την πίεση.Αλλά αρκούσε: για μια ψυχρή ομίχλη που θόλωνε τα βουνά μια βροχερή μέρα πολλά χιλιόμετρα απο εδώ να αγκαλιάσει και το χτεσινό δειλινό, μακρινά γέλια και απόηχοι φωνών που έχουν σβήσει να ακουστούν αχνά μέσα στην οχλαβοή του παρόντος, μορφές να γλιστρύσουν στην καρδιά και στα μάτια, βιαστικές και άπιαστες, οπτασίες του ονείρου. Ένα τόσο δα ράγισμα, ένα παράπονο που ψάχνει κάπου να κρυφτεί, να ανακουφιστεί, ψάχνει ένα γιατί χωρίς να μπορεί να το βρεί.

Πόσοι γύρω μας έχουν άραγε υψώσει προστατευτικούς τοίχους? Οι πιο πολλοί απο όσους μας προσπερνούν στον δρόμο έχουν κλειδώσει τις καρδιές τους και φοβούνται ακριβώς ένα τέτοιο ράγισμα, που θα αποκαλύψει την αδυναμία τους, θα τους κάνει ευάλωτους σαν μικρά παιδιά, έρμαιο στις θύελλες της καθημερινότητας. Κλεινόμαστε στον εαυτό μας, κρυβόμαστε και επιτεθόμαστε σε όποιον πάει να ρίξει μια κλεφτή ματιά που θα αποκαλύψει αυτά που προσπαθούμε με πείσμα να κρατήσουμε στο σκοτάδι. Δεν μιλάμε, γιατί, αν βάλεις φωνή σε κάτι, είναι σαν να παραδέχεσαι την ύπαρξή του και την ανάγκη σου για κάποιον που θα σε ακούσει και θα θες να σε καταλάβει. Όχι, προχωράμε περήφανοι μες στην ψευδαίσθηση της δύναμής μας, καταπιανόμαστε με άλλα θέματα, αφοσιωνόμαστε με πάθος σε δουλειά, φίλους, ότι έξυπηρετεί την λησμονιά. Αλλά το παράπονο είναι εκεί, πεισμώνει και δεν φεύγει, περιμένει υπομονετικά την ευκαιρία που θα σου θυμίσει την ύπαρξή του και θα σε τσακίσει.

Κλειδωμένες καρδιές σε έναν κλειδωμένο κόσμο, που φοβούνται την ανθρώπινη επαφή. Ένα ράγισμα στο ασφαλές καβούκι τους που θυμίζει ότι δεν είμαστε απο πάγο και πέτρα, είμαστε άνθρωποι ζεστοί και μεταβαλόμενοι σαν καυτό μέταλλο, που ψάχνουμε το καλούπι της ευτυχίας για να πάρουμε την μορφή της.

Beee My Valentine!

Χρόνια Πολλά σε όλους τους ερωτευμένους!!!!!

Όπως είπε σωστά ένας κύριος στο ραδιόφωνο, οι ερωτευμένοι κάθε μέρα γιορτάζουν και χαίρονται αλλά, όπως και με την γιορτή της μητέρας, του περιβάλλοντος κτλ, υπάρχει μια πιο ξεχωριστή μέρα στην οποία δικαιολογούνται απόλυτα τα παραλυρήματα, οι καρδούλες στα μάτια και γενικά κάθε λογής ζουζούνισμα.

Και φυσικά γιορτάζω και πετάω ανάλαφρο ανάλαφρο στον ουρανό (που και που στουκάρω και σε κανα σύννεφο). Να φανταστείτε ότι πρώτα φορά ο Σερ Πασχαλίτσος θυμήθηκε να πει τα χρόνια πολλά (λες για αυτό να έγινε ο σεισμός?)!!!

Το πρωί βέβαια τα χρειάστηκα γιατί ξύπνησα έξι το πρωί, δεν ήταν στο κυψελάκι, και μετά απο λίγο με πήρε και η αδερφή του απο το μαγαζί και είπε ότι ούτε εκεί ήταν και ότι είχε ξεχάσει εκεί την κινητή του κεραία. Ε φοβήθηκα και εγώ ότι έπεσε με την μηχανή και αγχώθηκα και ο ύπνος την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια. Και ο κύριος ήρθε κατα τις οχτώ με ένα ύφος κουταβιού, απολογούμενος ότι είχε βγεί με έναν φίλο του και επειδή ξέχασε το κινητό δεν μπορούσε να με ειδοποιήσει. Πώς όμως να τον κρεμάσω με αυτήν την φατσούλα που πήρε? Έκανα τελικά πέτρα την καρδιά μου και τον συγχώρεσα στο επόμενο μισό λεπτό (πολύ δύσκολη είμαι τελικά η άτιμη).

Χρόνια πολλά και πάλι και να περάσετε καλά!!!

Κι όμως μένω ακόμα παιδί...

Πίσω απο το σπίτι μου, στην πόλη απο την οποία κατάγομαι, εκτείνονται περίπου δέκα στρέμματα με γέρικες ελιές, δέντρα πανύψηλα και με πυκνό φύλλωμα, καταφύγιο για κουκουβάγιες, γεράκια και άλλα μικρά ζώα, δίπλα σε μια μικρή έκταση με απαλή χλόη. Ή μάλλον θα έπρεπε να πω ότι εκτείνοταν, γιατί χτες το βράδυ η μητέρα μου με ενημέρωσε ότι κόβουν τον ελαιώνα για να κάνουν καλλιέργειες.
Πριν βιαστείτε να σχολιάσετε, να πω πως, εντάξει, για τους ανθρώπους που τα είχανε, τα δέντρα αυτά δεν αποδίδαν τόσο όσο θα θέλαν οι ιδιοκτήτες τους και ότι για αυτούς ίσως θα είναι πιο επικερδείς οι φυτείες.

Αλλά δεν μπορώ να μην μελαγχολήσω...

Σας προειδοποίησα απο το πρώτο κιόλας πόστ αυτού του blog να μην περιμένετε βαθυστόχαστα νοήματα και πολιτικές αναλύσεις, μόνο την καθημερινότητα μιας μέλισσας, τις αναμνήσεις της και τα όνειρά της, τους φόβους και τις ελπίδες της. Εικόνες όπως αυτή ενός μεγάλου ελαιώνα στο σούρουπο, να ανασαλεύει σκοτεινός κάτω απο το χάδι του θαλασσινού αέρα, αγκαλιά με έναν ουρανό βαθύ μπλέ, μόλις έχουν σβήσει τα χρώματα της δύσης και το φεγγάρι έχει κρεμαστεί σαν ασημένιο δρεπάνι και γελά με τον μικρό Αυγερινό δίπλα του. Τις εικόνες μιας μικρής παρέας παιδιών που μεγάλωσαν κάτω απο αυτά τα δέντρα, μέσα στις αχτίνες του μεσημεριανού ήλιου που διαθλόταν στα βαριά κλαριά, που προσποιούταν του ήρωες και τα πνεύματα, παιδιά που ενηλικιώθηκαν και τώρα τράβηξαν χωριστούς δρόμους.
Για μένα δεν χάνεται μόνο μια δεντροφυτεμένη έκταση, μια ωραία εικόνα, μερικά αναντικατάστατα δέντρα. Χάνεται ένα ακόμα κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας, όπως χάθηκε και με την γατούλα μου. Αλλάζει ένα περιβάλλον που για μένα ήταν οικείο, γεμάτο θαλπωρή, μια αγκαλιά που με περίμενε να γυρίσω και να κρυφτώ, να με παρηγορήσει και να με κάνει να νιώσω πάλι ανέμελη.
Ίσως σας φαίνομαι υπερβολική, αλλά έτσι νιώθω. Όλοι μεγαλώνουν και ωριμάζουν, όλα γίνονται πιο σοβαρά και επαγγελματικά, πιο ''ενήλικα'', αλλά εγώ νιώθω ακόμα παιδί, ένα μικρό μελισσάκι που χαίρεται τα παραμύθια, τα παιχνίδια και τις ιστορίες, που βάζει την φαντασία σε κάθε πτυχή της ζωής του, που επιμένει να του αρέσουν τα απλά και τα πολύχρωμα σε έναν κόσμο άχρωμο και πολύπλοκο. Ένα παιδί που θέλει τον κόσμο γύρω του αμετάβλητο και ζεστό, πράσσινο και γεμάτο μυστήριο που σε προκαλεί να το εξιχνιάσεις.
Ένα παιδί που βλέπει τα πάντα να αλλάζουν και στέκει απορημένο στο σταυροδρόμι, καμιά φορά μπερδεμένο, και θέλει να γυρίσει πίσω, σε εκέινες τις ελιές και να συνεχίσει να τρέχει χαρούμενο και ξέγνοιαστο και που καμιά φορά δυσκολεύεται να ακολουθήσει τις εξελίξεις.
Πολλά ζητώ?

Κλειστό λόγω καμμένης φλάντζας

Σήμερα και αύριο θα κάνω αποχή, απεργία, θα τα φορτώσω στον κόκορα (πάει το ζωντανό), θα τεμπελιάσω, δεν θα κανω απολύτως τίποτα. Δεν πάει άλλο, γιατί με αυτούς τους ρυθμούς θα χάσω τις διπλίτσες μου.
Να σας δώσω ένα παράδειγμα: σήμερα πήγα στο ταμείο νομικών (-5 λιπποκύτταρα), στο ταμείο προνοίας των δικηγόρων (-10, γιατί είχε και σκάλες), βάλε και το ειρηνοδικείο (-4, φταίνε οι αγωγές) και γενικα άλλα -4, λόγω τρεξίματος. Σύνολο 23 λιπποκύτταρα μειον, σχεδόν μια διπλίτσα!!! Και καλά την χάνω, ποιος τρώει όμως δέκα κιλά παστάκια για να την ξανα πάρει? Φασαρία σκέτη ρε παιδί μου.
Και πέρα απο τον δείκτη λίπους, σε χαμηλά επίπεδα κυμαίνεται και ο αριθμός των εγκεφαλικών κυττάρων που επιβίωσαν την εβδομάδα που πέρασε. Το Σαββατοκύριακο άναψα σόμπες, καλοριφέρ, τυλίχτηκα και με τρεις κουβέρτες συν χοντρές φόρμες, και αποβλακώθηκα απο την ζέστη. Ήμουν κυριολεκτικά σε μια κατάσταση μεταξύ νιρβάνας και λήθαργου, με όλα τα φαγώσιμα και τα dvd σε απόσταση που να τα φτάνω απο το κρεβάτι χωρίς να σηκωθώ. Έκανα και ψυχανάλυση με το Σερ Πασχαλίτσο την Κυριακή για να πάρω τα πάνω μου (όλα τα είχε ο μπουφές).
Μην νομίζετε οτι η εβδομάδα ξεκίνησε πιο δυναμικά και με μυαλό καθαρό. Ακόμα ψιλο κοιμάμαι, χώρια ότι σκεφτομαι την ρημαδο Τετάρτη που πρέπει να έρθω στην δουλειά με τα πόδια.
Αρκετά όμως σκέφτηκα για την ώρα και τα εγκεφαλικά κύτταρα άρχισαν να δυσανασχετούν πάλι. Τα λέμε απο Τετάρτη.

Αγαπητοί Συνάνθρωποι

'' Ο άνθρωπος γεννήθηκε ελεύθερος. Για να παραμείνει ελεύθερος, οφείλει να συνειδητοποιήσει ότι αποτελεί μέλος μιας κοινωνίας , με δικαιώματα και υποχρεώσεις. Ότι είναι ένας συνειδητός πολίτης και όχι ιδιώτης. Άλλως μετατρέπεται σε ανελεύθερο, που έχει την ψευδαίσθηση του ελεύθερου. Κι αυτό είναι το χειρότερο. Το πόσο ελεύθερος είναι κάποιος, αποδεικνύεται από το πόσο συνειδητοποιημένος είναι, από το πόσο γνωρίζει τα δικαιώματά του, από το πόσο έχει μάθει να αγωνίζεται για αυτά, από το πόσο συνεπής στις υποχρεώσεις του είναι''....

Το παραπάνω απόσπασμα είναι απο το ημερολόγιο του Δικηγορικού Συλλόγου. Η ταυτότητα και οι κομματικές πεποιθήσεις του συγγραφέα δεν έχουν σημασία, ούτε καν το επάγγελμά του: αυτό που μετρά είναι το νόημα του λόγου του.
Ο άνθρωπος, έλεγε ο Αριστοτέλης, είναι φύσει πολιτικό ζώο, προορισμένο να επιβιώνει μέσα σε σύνολο. Για να μην γίνει αυτό το σύνολο ζούγκλα, υπάρχουν όρια, δικαιώματα και υποχρεώσεις. Ας μην είναι οι δικηγόροι οι μόνοι που γνωρίζουν το περιεχόμενό τους, ας ενημερωθούν όλοι για να μπορούν να είναι σωστοί πολίτες και σωστά μέλη της κοινωνίας μας, που δεν είναι τόσο μεγάλη όσο φαίνεται.

ο γκιώνης

Την Κυριακή πήγαμε βόλτα με τον Σερ Πασχαλίτσο στο Πεδίο του Άρεως, να πιούμε καφεδάκι και να παίξουμε σκάκι, που μας αρέσει πολύ και ακονίζει και το μυαλό (το δικό του, γιατί το δικό μου παραμένει ζελές). Όταν άρχισε να σουρουπώνει, ξεκινήσαμε να γυρίσουμε με τα πόδια, περνώντας μέσααπο το παρκάκι πίσω απο τα Δικαστήρια.

Και τότε τον άκουσα.

Κρυμμένος μέσα στις φυλωσιές των πεύκων ένας γκιώνης έκρωζε με την πένθινη φωνή του, μόλις που ακουγόταν απο τις φωνές των παιδιών και των σκυλιών. Και δεν είναι οι μακάβριες ιστορίες που έχουν πλέξει για αυτό το πουλί που με έκαναν να ανατριχιάσω, που χάιδεψαν με παγωμένο χέρι την καρδιά μου. Ήταν κάτι πιο βαθύ, πιο ξεχασμένο και αναμνήσεις παιδικές.

Οι νύχτες του Αυγούστου στο χωριό μου στα Γιάννενα, ζεστές και γεμάτες απο την μυρωδιά των ζώων και του ξερού χόρτου, σημαδεύτηκαν απο την αυτή την φωνή. Η μαμά κάποτε μου είχε πει ότι ο παππούς μια φορά με είχε φοβίσει ότι ο γκιώνης θα έρθει να με πάρει, αν δεν φάω το φαί μου και, ναι μεν εγώ αυτό δεν το θυμάμαι, ωστόσο κάποιος φόβος πρέπει να φώλιασε μέσα μου, γιατί όποτε ακούω γκιώνη με πιάνει ένα αίσθημα πανικού και ταραχής. Εκείνα τα καλοκαίρια ,που ήμουν μικρούλι μελισσάκι ,φοβόμουν τα βράδια τόσο πολύ όταν τον άκουγα, που σκεπαζόμουν με το σεντόνι ,ολόκληρη σε σημείο που κόντευα να σκάσω, και δεν μπορούσα να κοιμηθώ και όταν τελικά με έπερνε ο ύπνος, έβλεπα εφιάλτες ότι ήμουν σε ένα δάσος μόνη μου και δεν έβρισκα τον δρόμο να γυρίσω. Και εκείνο το αναθεματισμένο είχε φτιάξει την φωλιά του σε ένα δέντρο δίπλα στο σπίτι!

Εκείνα τα καλοκαίρια , με τα όμορφα ηλιοβασιλέματα στα βουνά, με τους ήχους απο τα κουδούνια των ζώων, με τις σκανταλιάρικες παρέες και τα παιχνίδια στο δασάκι με το εκκλησάκι του Αι Νικόλα,έφυγαν μαζί με τον παππού μου και την θεία μου και μαζί τους έφυγαν εκείνες οι ανέμελες, αυγουστιάτικες στιγμές. Κάθε φορά που επισκέπτομαι το χωριό μου νιώθω ότι όλα έχουν αλλάξει και σκληρύνει, ότι δεν υπάρχει η θαλπωρή που υπήρχε., ίσως γιατί τον τόπο τον ομορφαίνουν μόνο οι άνθρωποι και η αγάπη τους.

Έμειναν όμως οι αναμνήσεις ενός παιδιού και η φωνή του γκιώνη, που περιμένει σε κάποια φυλωσιά για να προκαλέσει ανησυχία, πλέον σε έναν ενήλικο όχι με την ένταση που είχε παλιά, και για να ανοίξει μια μικρή πόρτα και το παρελθόν να κλέψει λίγο παρόν.

Περι Αρχιεπισκόπου και λοιπής επικαιρότητας

Καλά, άμα δεν ξανα φανώ συνεπής στο ραντεβού μας να με φτύσετε.
Χτες είπα να μπω το πρωί στην μπογκόσφαιρα, όπως είχα υποσχεθεί, και να γράψω αυτά που κατέβασε το μικρό μυαλό μου (έχω και απο αυτό, αλήθεια λέω) αλλά μετά σκέφτηκα (και εκεί το έκαψα τελείως απο την προσπάθεια) να τελειώσω πρώτα κάτι στο αρχείο της δουλειάς. Και μετά πλάκωσε κόσμος, είχα και μάθημα το απόγευμα και δεν πρόλαβα.

Πολλοί με ρώτησαν στον ανθόκηπο γιατί δεν σχολίασα τα φοβερά, σημαδιακά γεγονότα των ημερών, που τραντάζουν τα θεμέλια της κοινωνίας και σοκάρουν την κοινή γνώμη (με έπιασε λογοτεχνικός οίστρος, κρατάτε με).
Η απάντηση είναι απλή: όλα αυτά τα γεγονότα, απο τον Ζαχόπουλο και την Siemens ως τον θάνατο του Αρχιεπισκόπου με αφήνουν κομματάκι αδιάφορη.
Σε τι να δώσω σημασία και τι να με προβληματίσει? Μίζες και παρατράγουδα τόσο στον επιχειρηματικο όσο και στον πολιτικό κόσμο υπήρχαν πάντα και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, καθότι οι όλοι άνθρωποι, ανεξαρτήτου εθνικότητας, έχουν το μικρόβιο της διαπλοκής στο αίμα τους. Και μην ξεγελιόμαστε, μπορεί να μην μας αρέσει όλο αυτό το πανηγύρι, αλλά κανείς μας δεν έχει την διάθεση να κάνει κάτι να το αλλάξει, ίσως γιατί κατα βάθος όλους μας βολεύει αυτή η ανοργανωσιά και το ρουσφέτι. Πιστεύω ακράδαντα ότι η κοινωνία και η διακυβέρνηση είναι ο καθρέφτης αυτών που την αποτελούν. Όταν τα ίδια τα μέλη δεν μπορούν να βάλουν σε τάξη την ζωή τους και τις προτεραιότητές τους, δεν μπορούν να ιεραρχήσουν τις αξίες τους και να κρατήσουν τα πιστεύω τους, κανείς άλλος δεν θα το κάνει για αυτά και δεν θα τα πονέσει. Είναι όπως ακριβώς με το ανθρώπινο σώμα: αν τα κύτταρα δεν συνεργάζονται και νοιάζονται μόνο να βρουν τον τρόπο που θα φάνε το ένα το άλλο, το σώμα είναι ευάλωτο σε ιούς, ακόμη και στον θάνατο.
Η καθημερινότητά μας σκοτεινιάζει και βυθίζεται στην αγριότητα και την απανθρωπιά. Στο χέρι μας είναι να την κάνουμε χαρούμενη, γεμάτη αγάπη, μια αγκαλιά για όλους.
Το μόνο που έχω θα σχολιάσω, αφορά τον Χριστόδουλο: μπορεί για κάποιους να ήταν κάθαρμα, για άλλους καλός ιερέας, άλλοι να δυσαρεστήθηκαν με τον θάνατό του και άλλοι να γέλασαν κυνικά, αλλά ήταν ένας άνθρωπος , που υπέφερε απο την χειρότερη ασθένεια και που έσβησε, και οφείλουμε σεβασμό σε μια ψυχή που φεύγει, όποιος και αν είναι αυτός , είτε συμφωνούμε με τις απόψεις του είτε όχι.


Αυτά είχε να πεί ένα μικρό μελισσάκι με το χέρι στην καρδιά του. Και τώρα να το συγχωρείτε, αλλά θα πάει να βουτήξει την μουσουδίτσα του στο μέλι, μακριά απο τους λύκους της ζωής και την καταθλιπτική καθημερινότητα.